II SA/Wa 1658/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe postanawia - zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie - M. K. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczyniła pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wskazując że przedmiotowy wniosek w istocie odnosi się do aktu modyfikującego stosunek służbowy sędziego, wobec czego do rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W orzecznictwie podkreśla się, że powołany przepis ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Zatem rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być również uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Powyższe okoliczności sąd podejmujący rozstrzygnięcie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy powinien oceniać w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co ma niebagatelne znaczenie w świetle konstytucyjnego nakazu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) rozpoznawania spraw bez zbędnej zwłoki oraz wynikającej z art. 7 cytowanej ustawy zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt II FPS 4/08, postanowienie NSA z dnia 01 października 2014 r., sygn. akt I OSK 949/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii ustalenia charakteru prawnego rozstrzygnięcia Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wniosku sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe. Podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia stanowi art. 75 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, który w § 3 stanowi, zgodnie z którym o przeniesieniu sędziego w przypadkach określonych w § 1 i 2 wydaje decyzję Minister Sprawiedliwości z tym, że przeniesienie sędziego z przyczyn wymienionych w § 2 pkt 1 może nastąpić jeżeli uwzględnienie wniosku sędziego co do nowego miejsca służbowego jest możliwe. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z urzędu ustalił, że przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisły dwie sprawy, w których podmioty inicjujące postępowanie zwróciły się o zbadanie zgodności z Konstytucją przepisu art. 75 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych. Pierwsza z tych spraw sygn. akt SK 30/14 jest wynikiem wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego w dniu 22 października 2012 r. skargi konstytucyjnej, w której wystąpiono o stwierdzenie niezgodności: 1) art. 75 § 1, 3 i 4 u.s.p. z art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji RP, w takim zakresie, w jakim regulacja nie przewiduje możliwości złożenia odwołania od negatywnej decyzji Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wniosku sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe i tym samym narusza normy konstytucyjne gwarantujące prawo do sądu, prawo do zaskarżenia orzeczeń zapadłych w pierwszej instancji i dwuinstancyjność postępowania sądowego; 2) art. 71 § 1, 3 i 4 u.s.p. z art. 31 ust. 1 i 3, art. 47, art. 52 ust. 1, art. 65 ust. 1 i art. 75 Konstytucji, w takim zakresie, w jakim regulacja nie wskazuje przesłanek, jakimi powinien kierować się Minister Sprawiedliwości rozpoznając wniosek sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe, w tym przesłanek, które mogą stanowić przeszkodę do uwzględnienia wniosku o przeniesienie oraz przesłanek, w tym dotyczących sytuacji rodzinnej, życiowej i mieszkaniowej sędziego, których istnienie stanowiłoby podstawę do obligatoryjnego lub fakultatywnego obowiązku uwzględnienia wniosku o przeniesienie, niezwłocznie bądź w określonym okresie czasu, a także maksymalnego okresu czasu oczekiwania, po upływie którego uwzględnienie wniosku sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe byłoby obligatoryjne. Druga sprawa sygn. akt P 35/13 jest skutkiem pytania prawnego przedstawionego Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 23 maja 2013 r. Sąd Najwyższy zwrócił się z pytaniem, czy art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 u.s.p. jest zgodny z art. 180 ust. 2 i 5 w związku z art. 180 ust. 1, art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 186 ust. 1 oraz w związku z art. 173 i art. 10 ust. 1 Konstytucji RP. Co prawda postępowanie o sygn. akt P 35/13 zakończyło się postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 lipca 2015 r. w którym Trybunał na podstawie art. 39 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym umorzył postępowanie ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku, nadal w ocenie Sądu istnieją podstawy do zawieszenia postepowania w niniejszej sprawie. Nie zakończyła się jeszcze bowiem sprawa sygn. akt SK 30/14. Zdaniem Sądu wyrok Trybunału Konstytucyjnego w ww. sprawie będzie miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności części zarzutów skargi wniesionej w sprawie niniejszej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak wyżej.