II SA/Wa 166/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Adam Lipiński, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2016 r. sprawy ze skargi K. J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 10/13 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 25 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 10/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu z urzędu do dalszego pełnienia służby na równorzędnym stanowisku służbowym. Wskazane orzeczenie jest prawomocne od dnia 25 kwietnia 2013 r. W dniu 22 stycznia 2016 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego opisanym orzeczeniem. Skarżący domagał się zmiany orzeczenia sądu poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji KGP i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Skarżący wniósł także o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do ponownego rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], ewentualnie o uchylenie wyroku WSA w Warszawie i ponowne rozpoznanie sprawy. Skarżący stwierdził, że w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, iż rozkaz personalny nr [...] został wydany jako decyzja administracyjna zmieniająca stosunek służbowy. W związku z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 25 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 10/13 oddalającym skargę w zakresie odmowy stwierdzenia jego nieważności organ przyjął, że w sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej. WSA w Warszawie, oddalając skargę, uznał przedmiotowy rozkaz personalny za decyzję administracyjną zmieniającą stosunek służbowy wydaną zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i niepodważalną. Skarżący stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] ujawnił nowe okoliczności faktyczne wydania tej decyzji administracyjnej. Wskazał, że podstawą jej wydania było zapewnienie właściwych działań funkcjonariuszy Policji w stosunku do pseudokibiców. Sprzeczne z powyższym, w ocenie organu, było wykonywanie obowiązków służbowych w miejscowości zamieszkania funkcjonariusza. Podstawą wydania przedmiotowej decyzji był złożony do organu wniosek Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Natomiast skarżący nie brał czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, którego faktycznie nie było, bowiem rozkaz personalny był pierwszą czynnością Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Skarżący stwierdził, że skarga o wznowienie złożona została w terminie ustawowym bowiem postanowienie z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] doręczone zostało w dniu 19 stycznia 2016 r. Podniósł, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, iż rozkaz personalny nr [...] należy uznać za decyzję administracyjną wykonalną, opartą na przepisach prawa. Nie zgodził się z twierdzeniem, że zaskarżone w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 10/13 orzeczenia były właściwe uzasadnione, czy wyjaśniły okoliczności faktyczne i prawne. Nadmienił jednocześnie, że zarzuty odnośnie niedopełnienia przez skarżącego obowiązków służbowych nie znajdują oparcia w opiniach służbowych, czy też w opiniach bezpośrednich przełożonych. Również wywodzenie podstawy zmiany miejsca pełnienia służby z podanych okoliczności jest chybione. Uzasadnione jest zatem, zdaniem skarżącego, ponowne rozpoznanie sprawy przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z uwzględnieniem wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych. Konieczne jest też odniesienie się do okoliczności, czy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] został wydany faktycznie jako decyzja administracyjna po zastosowaniu przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, czy wniosek Zastępcy KPP mógł być traktowany równorzędnie z wnioskiem strony, a nadto czy jest to rozkaz przełożonego służbowego. Zdaniem skarżącego nie jest to decyzja administracyjna o zmianie stosunku służbowego, dlatego też nigdy nie wywołał skutków określonych dla decyzji rozstrzygającej sprawę indywidualną. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi oraz stwierdził, że zarzuty skargi nie są zasadne, nie zachodzi bowiem żadna z okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z przepisu tego wynika zatem, iż podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były jej znane. Niemożność skorzystania z określonych środków dowodowych zachodzi wtedy, kiedy brak jest obiektywnej możliwości powołania się na nie (zob. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2009 r. II FSK 837/2009). Podstawą wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a., mogą być zatem tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania (tak: A. Kabat, "Komentarz do art. 273 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Lex 2013). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Skarżący powołuje się bowiem na treść postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], z którego to postanowienia wynika, zdaniem skarżącego, że rozkaz personalny nr [...] ma charakter decyzji administracyjnej. Postanowienie ujawnia też, w ocenie skarżącego, nowe okoliczności faktyczne wydania rozkazu nr [...], a mianowicie wskazuje, że podstawą jego wydania było zapewnienie właściwych działań Policji w stosunku do pseudokibiców. Powołana przez skarżącego okoliczność wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] postanowienia z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] miała miejsce po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 25 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 10/13, który uprawomocnił się od dnia 25 kwietnia 2013 r. Ponieważ okoliczność ta nie wystąpiła w toku postępowania, nie może stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowego. Z tych przyczyn, skarga o wznowienie postępowania sądowego wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, bowiem nie zawiera ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W myśl art. 281 P.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, na podstawie art. 281 P.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.