II SA/Wa 1662/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. P. z dnia 23 lutego 2009 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego postanawia: ustanowić dla W. P. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. W. P. wnioskiem z dnia 23 lutego 2009 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Z treści wniosku oraz zawartego w aktach administracyjnych dokumentu źródłowego (pisemnej informacji Ośrodka Pomocy Społecznej [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]), wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, a źródłem dochodu w tym gospodarstwie jest przyznane mu świadczenie emerytalne w kwocie 1400 zł brutto, uzupełniane zasiłkami celowymi z przeznaczeniem na częściowe pokrycie kosztów leków i leczenia oraz zakupu żywności. Skarżący nie posiada przy tym żadnego majątku ani oszczędności. Natomiast wedle treści dokumentu źródłowego skarżący mieszka u osoby niespokrewnionej, która w całości pokrywa koszty zajmowanego lokalu mieszkalnego. W myśl zaś art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa. Zdaniem Sądu, osiągany przez skarżącego dochód (1281 zł netto) stanowiący jedyne źródło jego utrzymania w zestawieniu z okolicznością braku jakiegokolwiek majątku i korzystania z pomocy socjalnej w postaci zasiłków celowych, dowodzi, że wnioskodawca nie może poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów swojego utrzymania. Tym samym nie jest możliwe poniesienie przez skarżącego wydatków na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. W związku z tym należy uznać, że zostały spełnione określone w art. 246 § 1 ppsa przesłanki obligujące Sąd do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak sentencji.