II SA/Wa 1664/14

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Agnieszka Grzelak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi I. U. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata J. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy) w tym: tytułem opłaty - kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych), tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy) Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2015 r., referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał Skarżącej I. U. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie po wystąpieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] na pełnomocnika Skarżącej, w dniu 13 lutego 2015 r. został wyznaczony adwokat J. K. Wyrokiem z 18 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. U. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Pismem z 14 sierpnia 2015 r. pełnomocnik Skarżącej adwokat J. K. sporządziła opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej i wniosła o przyznanie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. We wniosku tym zawarła oświadczenie, że koszty nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z 14 września 2015 r., adwokat J. K., przesłała kserokopię zwrotnego potwierdzenia odbioru, z którego wynika, że opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została przesłana Skarżącej 14 sierpnia 2015 r. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 poz. 461 ze zm., dalej - "rozporządzenie"). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest skarga na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", wynosi 240 zł Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Decydując o kwocie wynagrodzenia referendarz sądowy miał na uwadze rodzaj i charakter sprawy zawisłej przed sądem, oraz jej przebieg, a także czynności, które pełnomocnik podjął w sprawie. W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącego, adwokat J. K. sporządziła opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej, którą przesłała do Sądu pismem z 14 sierpnia 2015 r. Dlatego koszty w sprawie zostały przyznane jak w sentencji. W związku z powyższym, na podstawie art. 250, art. 258 §1 i §2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.