II SA/Wa 1666/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - J. R., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2000 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] lipca 2000 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w G. z dnia [...] października 1993 r. nr [...] w sprawie przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził m.in., że w celu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2000 r. istniała konieczność wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu. Organ stwierdził, że takie działanie skutkowało wydaniem korzystnych dla skarżącego decyzji, gdyż stwarzają one możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w G. z dnia [...] października 1993 r. nr [...]. We wniesionej skardze, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i na tą okoliczność przedstawił stosowną argumentację. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy podać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zgodności rozstrzygnięcia organu administracji publicznej z prawem powinna przebiegać w określonej kolejności. W pierwszej kolejności powinna być przeprowadzona kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia i postępowania, które je poprzedziło, z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad powodujących nieważność decyzji. W następnej kolejności sąd powinien przeprowadzić kontrolę przestrzegania przepisów o postępowaniu administracyjnym. Kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być dokonana dopiero w ostatniej kolejności. Skoro jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest zasada trwałości decyzji ostatecznej (art. 16 Kpa), mająca podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych to sąd administracyjny może badać legalność takiej decyzji w postępowaniu zainicjowanym skargą na decyzję w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności tylko wówczas, gdy stwierdzi, iż istnieją podstawy do wzruszenia jej w jednym z trybów wskazanych w art. 156 Kpa. Stosownie do art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Dlatego wymaga rozważenia, czy zaskarżona decyzja uzasadniałaby zarzut rażącego naruszenia prawa, skutkujący stwierdzenie nieważności takiej decyzji. Zdaniem Sądu, zarzut taki jest niezasadny, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 Kpa. Wydana decyzja jest korzystna dla skarżącego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i na mocy art. 151 w zw. z art. 132 i art. 134 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.