II SA/Wa 1667/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 30 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi D.M. na orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie dyscyplinarnego wydalenia ze służby w Policji postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenie oraz orzeczenia utrzymanego nim w mocy - Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie D.M. uczynił orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby w Policji. Skarżący wniósł o uchylenie obydwu orzeczeń. W piśmie procesowym z dnia 16 września 2013 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonych orzeczeń. Skarżący zasadność złożonego wniosku wywiódł z dwóch okoliczności. Po pierwsze, stwierdził, że zaskarżone orzeczenia są dotknięte kwalifikowana wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po drugie, wskazał, że wykonanie tychże orzeczeń spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenie skutków. Skarżący zamieścił przy tym obszerne uzasadnienie wniosku o wstrzymanie w zakresie pierwszej z podniesionych okoliczności. Nadto, w ramach wniosku o wstrzymanie, wystąpił o przywrócenie go do służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. Nr 153, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonych orzeczeń. I tak, skarżący przesłanki określone w przywołanym przepisie ściśle powiązał z istotą sporu w niniejszej sprawie, a mianowicie z legalnością wydanych w sprawie orzeczeń dyscyplinarnych. Tym samym oznacza to, że zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania skarżący łączy w istocie z postawionymi w skardze zarzutami i możliwym kierunkiem rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, a jak wskazano już powyżej instytucja wstrzymania wykonania aktu, wolą ustawodawcy, została powiązana z kwalifikowanymi (ściśle określonymi) skutkami jakie może wywołać wykonanie decyzji. Instytucja ta jest zatem niezależna od ewentualnej wadliwości zaskarżonego aktu bowiem ocena legalności zaskarżonego aktu następuje dopiero podczas rozpoznania sprawy, a nie podczas incydentalnego postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Prawidłowość takiego stanowisko wynika także z treści przepisu art. 152 p.p.s.a., który, w odróżnieniu od przepisu art. 61 p.p.s.a., łączy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu z określonym kierunkiem rozstrzygnięcia sprawy. W tej zaś sytuacji rozpoznanie wniosku o wstrzymanie pod kątem zasadności zarzutów skargi, czyli przyszłego rozstrzygnięcia sprawy, byłoby nie tylko przedwczesne, ale i niedopuszczalne. Ponadto skarżący nie wskazał na czym konkretnie miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wywołane wykonaniem zaskarżonych orzeczeń. W tej części uzasadnienia wniosku skarżący ograniczył się jedynie do przytoczenia ustawowych przesłanek zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Nie dokonał zaś konkretyzacji tych przesłanek w odniesieniu do skutków jakie mogłyby wywołać zaskarżone orzeczenia. W konsekwencji, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący nie wykazał, aby w sprawie zaistniały takie okoliczności, z którymi ustawodawca, poprzez treść art. 61 § 3 p.p.s.a., łączy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.