II SA/Wa 1669/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Janusz Walawski (spr.) Maria Werpachowska Sędziowie Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o wyjaśnienie wątpliwości co do treści części wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2015 r. w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia odmówić wykładni wyroku. Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. P. na decyzję Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, w punkcie 1 uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r., w punkcie drugim stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, w punkcie trzecim zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że wnioskowane przez skarżącego D. P. informacje określone w pkt 5 wniosku, a dotyczące umów o pracę lub innego rodzaju umów z osobami aktualnie zatrudnionymi na stanowiskach wymienionych w pkt a)-h) wniosku, mają charakter informacji publicznej i jako takie podlegają udostępnieniu po dokonaniu anonimizacji danych osobowych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1372/15 oddalił skargę kasacyjną Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego od powyższego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny, nie podzielając zarzutów skargi kasacyjnej, stwierdził m. in. że organ dokonał interpretacji wniosku skarżącego nie w sposób zapewniający dostęp do informacji publicznej w granicach wyznaczonych przez ustawodawcę, lecz w sposób skutkujący zakwestionowaniem tego prawa, co należało ocenić jako wadliwe i przez to niedopuszczalne. Odmówiono bowiem skarżącemu dostępu do wnioskowanej przez niego dokumentacji w sytuacji, gdy realizacja prawa wnioskodawcy powinna polegać na udostępnieniu mu kopii wnioskowanych umów z jednoczesnym zanonimizowaniem zawartych w tych umowach danych osobowych. Pismem z dnia 12 stycznia 2017 r. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku tego Sądu z dnia 23 stycznia 2015 r. przez wyjaśnienie: 1) W jakiej formie i w jakim zakresie może nastąpić "odpowiednie zanonimizowanie dokumentów" objętych wnioskiem skarżącego, których dotyczyły zaskarżona oraz utrzymana nią w mocy decyzja częściowa tego organu z [...] sierpnia 2014 r" a, w szczególności: a) czy za odpowiednie, czyli za niezbędne w demokratycznym państwie prawnym z mocy art. 8 ust. 1 i art. 51 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznaje zanonimizowanie dokumentów w zakresie i w sposób określony przez skarżącego we wniosku z dnia 7 sierpnia 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, to jest przez wskazanie, że: "w przypadku umowy o pracę nie powinno być w nich prócz imienia i nazwiska żadnych innych danych osobowych (...). Jeżeli jednak tego typu dane są zawarte w przedmiotowych dokumentach, to organ z łatwością może zamaskować np. imiona rodziców, datą urodzenia, miejsce urodzenia, nr PESEL, nr NIP, adres zamieszkania, itp.", b) czy odpowiednie zanonimizowanie dokumentów może polegać także na usunięciu danych dotyczących rzeczywistego wynagrodzenia otrzymywanego przez osoby zatrudnione na stanowiskach wymienionych we wniosku skarżącego? 2) Na czym ma polegać dokonanie wypisów z umów objętych wnioskiem skarżącego, których dotyczyły zaskarżona oraz utrzymana nią w mocy decyzja częściowa tego organu z [...] sierpnia 2014 r. to znaczy, jakie fragmenty tych umów mają być przedstawione skarżącemu w sytuacji, gdy zgodnie z art. 29 § 1, § 3 i § 3¹ Kodeksu pracy: Umowa o pracę określa strony umowy, rodzaj umowy, datę jej zawarcia oraz warunki pracy i płacy, w szczególności: 1) rodzaj pracy; 2) miejsce wykonywania pracy; 3) wynagrodzenie za pracę odpowiadające rodzajowi pracy, ze wskazaniem składników wynagrodzenia; 4) wymiar czasu pracy; 5) termin rozpoczęcia pracy. Pracodawca informuje pracownika na piśmie, nie później niż w ciągu 7 dni od dnia zawarcia umowy o pracę, o: 1) obowiązującej pracownika dobowej i tygodniowej normie czasu pracy, 2) częstotliwości wypłat wynagrodzenia za pracę, 3) wymiarze przysługującego pracownikowi urlopu wypoczynkowego, 4) obowiązującej pracownika długości okresu wypowiedzenia umowy o pracę, 5) układzie zbiorowym pracy, którym pracownik jest objęty, a jeżeli pracodawca nie ma obowiązku ustalenia regulaminu pracy - dodatkowo o porze nocnej, miejscu, terminie i czasie wypłaty wynagrodzenia oraz przyjętym sposobie potwierdzania przez pracowników przybycia i obecności w pracy oraz usprawiedliwiania nieobecności w pracy. Poinformowanie pracownika o jego warunkach zatrudnienia, o których mowa w § 3 pkt 1-4, może nastąpić przez pisemne wskazanie odpowiednich przepisów prawa pracy." a w Sądzie Najwyższym, w ramach wykonania zobowiązań wynikających z przepisów Kodeksu pracy zostały ustanowione przepisy mające zastosowanie do wszystkich zatrudnionych w oparciu o umowy o pracę w postaci Regulaminu pracy i Regulaminu wynagradzania, to znaczy, czy wymagane przez Sąd I instancji udostępnienie skarżącemu "wypisów" z umów o pracę ma polegać na przedstawieniu skarżącemu wszystkich czy niektórych z ww. danych, a jeżeli nie wszystkich, to których? W uzasadnieniu wniosku podniesiono m.in., że nie jest jasne, w szczególności, czy wskazany przez skarżącego zakres anonimizacji żądanych dokumentów dopuszcza, czy też wyklucza możliwość objęcia nią dochodów (jako sumy składników wynagrodzenia określonych rodzajowo i w granicach w Regulaminie wynagradzania obowiązującym w Sądzie Najwyższym lub w unormowaniach, do których się w nim odsyła, to jest (tu): w przypadku Szefa Kancelarii Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego ze względu na treść art. 70 ust. 2 obowiązującej ustawy o Sądzie Najwyższym) uzyskiwanych w ramach stosunku pracy lub - ewentualnych innych umów - przez osoby zatrudnione na wskazanych przez skarżącego stanowiskach. Pełnomocnik organu wniósł także o rozważenie potrzeby wyjaśnienia, czy przy braku wykonania przez ustawodawcę krajowego zobowiązań wynikających z art. 8 ust. 2 EKPC oraz, w przypadku Rzeczypospolitej Polskiej, z art. 47, art. 51 ust. 2 i ust. 5 oraz art. 61 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Jej Konstytucji, w związku z art. 31 ust. 3 Ustawy Zasadniczej, osoba trzecia, wnioskująca o udostępnienie wskazanych przez siebie dokumentów będących w posiadaniu organu władzy publicznej, może sama określić zakres i sposób ich anonimizacji, jak również, czy sąd administracyjny, kierując się treścią art. 8 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jako oceniający legalność takiego żądania oraz sposobu odniesienia się do niego przez organ władzy publicznej może sam rozstrzygnąć o zakresie i sposobie anonimizacji określonych we wniosku dokumentów, mając na uwadze granice niezbędności ("konieczności") w demokratycznym państwie prawnym, to jest te, o których mowa w art. 51 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz, między innymi, w art. 8 ust. 2 EKPC, w sytuacji, gdy wskazane we wniosku D. P. dokumenty dotyczą identyfikowanych z imienia i nazwiska osób zatrudnionych na określonych stanowiskach w Sądzie Najwyższym? Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wykładni wyroku, jednak Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt I OZ 626/17 uchylił ww. postanowienie z dnia 30 stycznia 2017 r. wskazując, że wyrok z dnia 23 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał w składzie trzyosobowym, natomiast ww. postanowienie – w składzie jednoosobowym, a więc sprzecznie z przepisami prawa. Powołując treść art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że z przepisu tego wynika, że sąd rozstrzyga wątpliwości co do treści wyroku w takim składzie, jaki był właściwy do wydania orzeczenia, o którego wykładnię chodzi w sprawie. Nadto w miarę możliwości o wykładni powinien decydować ten sam skład orzekający, który wydał orzeczenie, zmiana składu orzekającego jest jednak dopuszczalna z przyczyn losowych lub z powodu przeszkód prawnych (zgodnie z treścią § 27 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych, Dz. U. poz. 1177). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 P.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wyjaśnić należy, że z uwagi na przejście w stan spoczynku sędziego Eugeniusza Wasilewskiego – członka składu orzekającego, który brał udział w wydaniu wyroku z dnia 23 stycznia 2015 r., konieczna była zmiana składu osobowego Sądu ponownie rozpoznającego wniosek o wykładnię wyroku. Odnosząc się do wniosku o wykładnię wyroku wskazać należy, potrzeba wyjaśnienia treści sentencji wyroku, bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawnych i znaczenia słów ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (por. postanowienia NSA z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1364/07; z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 427/08; z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 462/11 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi zatem wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Tymczasem sytuacja taka nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. Co więcej, oceniając wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku z 23 stycznia 2015 r., Sąd doszedł do przekonania, że w rzeczywistości zmierza on do uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania oraz stanowi polemikę ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. Podkreślić należy, że zarówno w uzasadnieniu wyroku z 23 stycznia 2015 r., jak też w szczególności w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2016 r., oddalającego skargę kasacyjną organu od wyroku Sądu pierwszej instancji, zostało precyzyjnie wyjaśnione i szeroko opisane, które dane z dokumentów podlegających udostępnieniu powinny być zanonimizowane i w jakim zakresie (ostatnia strona uzasadnienia Sądu pierwszej instancji oraz strony 35, 37-39 uzasadnienia Sądu drugiej instancji). Wobec powyższego wniosek organu należy uznać za bezzasadny, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.