II SA/Wa 167/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r., wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 151 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2, art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. jedn. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (Dz. U. nr 41, poz. 361 z późn. zm.), po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku od dnia [...] września 2009 r., odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] września 2009 r., nr [...] orzekającej o uznaniu M. T. za osobę bezrobotną z dniem [...] maja 2009 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu podjętej decyzji podano, iż M. T. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna z dniem [...] września 2009 r. bez prawa do zasiłku. Podczas rejestracji wymieniony przedstawił świadectwo pracy wystawione przez [...], z którego wynikało, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło bez wypowiedzenia z winy pracownika z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych. Na podstawie przedstawionych dokumentów, Prezydent [...] w dniu [...] września 2009 r. wydał decyzję nr [...] orzekającą o uznaniu M. T. za osobę bezrobotną z dniem [...] września 2009 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. Prezydent [...] orzekł o przyznaniu M. T. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] marca 2010 r. do dnia [...] marca 2010 r. w wysokości 100% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W dniu [...] maja 2010 r. do Urzędu wpłynęło oświadczenie M. T., z którego wynikało, że od dnia [...] maja 2010 r. podjął on zatrudnienie. Na tej podstawie Prezydent [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] orzekł o utracie przez wymienionego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2010 r. W dniu [...] lutego 2012 r. M. T. zwrócił się do Urzędu z wnioskiem o wypłatę zaległego zasiłku dla bezrobotnych za okres od [...] września 2009 r. do [...] marca 2010 r., załączając wyrok Sądu Rejonowego [...] oraz świadectwo pracy z [...] za okres od dnia [...] września 1994 r. do dnia [...] sierpnia 2009 r., z treści którego wynikało, iż stosunek pracy ustał w wyniku wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę. Organ stwierdził, iż prawo do zasiłku przysługuje osobom posiadającym status osoby bezrobotnej. Składając wniosek o wypłatę zasiłku M. T. nie figurował w ewidencji osób bezrobotnych i dlatego brak jest podstaw do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...] września 2009 r. do [...] marca 2010 r. Od powyższej decyzji M. T. złożył odwołanie do Wojewody [...], w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wypłatę zaległego zasiłku za okres od [...] września 2009 r. do [...] marca 2011 r. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, iż pomimo że odwołujący zarejestrował się po raz kolejny w Urzędzie Pracy w dniu [...] października 2012 r. i obecnie jest osobą bezrobotną, nie ma podstaw do przyznania prawa do zasiłku za okres od [...] maja 2009 r. do [...] marca 2010 r. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z żądaniem jej uchylenia i nakazania wypłacenia zaległego zasiłku. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w dniu rejestracji spełniał wszelkie warunki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Powyższe potwierdził w dniu [...] listopada 2011 r. Sąd Rejonowy [...], stwierdzając, że został on zwolniony z pracy z naruszeniem prawa, czego konsekwencją była zmiana świadectwa pracy i przyznanie przez Sąd odszkodowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując skargę w tym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie mogą się ostać z powodu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć w związku z tym należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W przedmiotowej sprawie tymi nowymi okolicznościami jest wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] listopada 2011 r., sygn. akt [...], wydany w sprawie z powództwa M. T. przeciwko [...] w [...] zasądzający od pozwanego na rzecz powoda stosowne odszkodowanie oraz świadectwo pracy z dnia [...] grudnia 2011 r. wystawione przez [...], z którego wynika, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę. Skutkiem prawomocnego wyroku sądu powszechnego jest ustalenie ze skutkiem ex tunc (od początku), że M. T., rejestrując się w Urzędzie Pracy [...] w dniu [...] września 2009 r. nie podlegał działaniom przepisu art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji błędnie przyjęły, że podstawą do rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o wypłatę zasiłku za okres od dnia rejestracji winien być stan faktyczny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Tymczasem takie założenie jest błędne i pozostaje w sprzeczności z istotą orzekania w sprawie po wznowieniu postępowania. Organy nie dostrzegają, że skarżący nie domaga się przyznania "nowego" zasiłku w 2010 r. a przyznania zasiłku zaległego od dnia rejestracji, tj. [...] września 2009 r. W związku z tym obowiązkiem organu było, po wznowieniu postępowania, zbadanie decyzji z dnia [...] września 2009 r. pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało uchylić wydane w sprawie decyzje i stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku.