II SA/Wa 1671/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spraw.) Stanisław Marek Pietras Protokolant straszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J.L. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego – oddala skargę – Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 – Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 119 ust. 1 pkt 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz.U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.) oraz § 3 ust. 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1081) utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego J.L. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że J.L. w dniu [...] kwietnia 2011 r. zapoznał się z opinią służbową z dnia [...] kwietnia 2011 r. Na skutek złożonego przez niego odwołania od opinii, Dyrektor DABW w B. utrzymał ją w mocy. Także Szef ABW, po zbadaniu wniesionego przez J.L. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy opiniowania służbowego, w dniu [...] września 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną opinię służbową, czym ostatecznie zakończył proces opiniowania. Wnioskiem personalnym z dnia [...] listopada 2011 r. Dyrektor DABW w B. zwrócił się do dyrektora Biura Kadr ABW o obniżenie dodatku służbowego J.L. z uwagi na negatywną ocenę zawartą w opinii służbowej z dnia [...] kwietnia 2011 r. Uzasadniając wnioskowaną wysokość wskazał na fakt niewywiązywania się przez ww. funkcjonariusza z obowiązków służbowych oraz rodzaj i zakres zadań służbowych przypisanych do zajmowanego przez niego stanowiska w Samodzielnej Sekcji Ewidencji i Archiwum DABW w B. (zwanej dalej "SSEiA"). Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Szef ABW obniżył J.L. dodatek służbowy do kwoty 600 złotych. W wyniku rozpoznania wniosku funkcjonariusza o ponowne rozpatrzenie sprawy Szef ABW decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Ww. rozkaz personalny wraz z rozkazem go poprzedzającym nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., stał się przedmiotem skargi wniesionej przez J.L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 26 września 2012 r. (sygn. akt II SA/Wa 718/12) uznał, że skarga J.L. zasługuje na uwzględnienie, uchylając jednocześnie decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. W uzasadnieniu wyroku WSA podał, że organ prawidłowo przyjął, iż opinia służbowa dotycząca skarżącego, zawierająca okresową ocenę obiegu służby, stwierdza niewywiązywanie się przez niego z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku. Ponadto, wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy ABW (Dz. U. z 2013 r., poz. 1081) - zwanego dalej "rozporządzeniem dodatkach", funkcjonariuszowi obniża się dodatek służbowy w przypadku stwierdzenia w opinii służbowej niewywiązywania się przez funkcjonariusza z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku. Użycie przez prawodawcę kategorycznego stwierdzenia "obniża się" wskazuje według WSA, na obowiązek wydania przez organ decyzji związanej, o ile w sprawie zaistnieją przesłanki wymienione w tym przepisie. Natomiast zasady ustalania wysokości dodatku określa § 3 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, stanowiąc, iż funkcjonariuszowi przyznaje się dodatek służbowy w wysokości do 50% otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień, przy czym przy ustalaniu kwoty dodatku uwzględnia się w szczególności sposób wywiązywania się z obowiązków służbowych, zakres tych obowiązków, zajmowane stanowisko oraz posiadane kwalifikacje zawodowe. WSA podkreślił, iż w kwestii przyznawania, w tym obniżania dodatku służbowego, organ działa w ramach tzw. uznania administracyjnego. Wyjaśnił jednocześnie, że z uznaniem administracyjnym mamy do czynienia wówczas, gdy norma prawna nie determinuje w sposób jednoznaczny skutku prawnego, lecz pozostawia w sposób wyraźny dokonanie takiego wyboru organowi administracyjnemu. Wobec tego to na organie spoczywa obowiązek szczególnie starannego rozważenia wszystkich istotnych w spawie okoliczności (art. 77 § 1 k.p.a.), z uwzględnieniem także słusznego interesu strony (art. 7 k.p.a.) oraz wyczerpującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.). Zdaniem WSA w Warszawie w przedmiotowej sprawie Szef ABW nie sprostał powyższemu obowiązkowi, gdyż w istocie nie wyjaśnił, dlaczego obniżenie skarżącemu dodatku służbowego o 200% do kwoty 600 złotych jest zasadne. Ponadto Szef ABW na poparcie swych twierdzeń nie przedstawił jakichkolwiek porównań sytuacji skarżącego i innych funkcjonariuszy zajmujących podobne stanowiska służbowe, w odniesieniu do wysokości przyznanych dodatków służbowych. Tym samym WSA w Warszawie uznał, iż Szef ABW wydając decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., naruszył art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wskazując na powyższe WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Szefa ABW, należy wyważyć słuszny interes stron oraz interes publiczny, rozumiany jako dobro służby, wyjaśnić przedstawione w uzasadnieniu wyroku wątpliwości i wydać decyzję spełniającą wymogi z art. 107 § 3 k.p.a., mając na uwadze dbałość o wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia podejmowanego w ramach uznania administracyjnego. Dalej organ podkreślił, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wskazania, co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz określenie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Sąd administracyjny orzekając w przedmiotowej sprawie uznał, iż Szef ABW wydając decyzję z dnia [...] lutego 2012 r., naruszył art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. Wskazując na powyższe WSA w Warszawie uchylił ww. decyzję i polecił, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Szef ABW powinien wyważyć słuszny interes stron oraz interes publiczny, rozumiany jako dobro służby, wyjaśnić przedstawione w uzasadnieniu wyroku wątpliwości i w końcu wydać decyzję spełniającą wymogi z art. 107 § 3 k.p.a., mając na uwadze dbałość o wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia podejmowanego w ramach uznania administracyjnego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględnił i zastosował wszystkie wskazania WSA, co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie. Organ na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, działając w ramach uznania administracyjnego, określił wysokość dodatku służbowego należnego skarżącemu na wysokość 600 zł. Przy ustalaniu ww. kwoty Szef ABW oprócz okoliczności, o których mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia o dodatkach, mając na uwadze potrzebę uwzględnienia interesu służby i interesu skarżącego, wziął również pod uwagę wysokość dodatków służbowych należnych funkcjonariuszom pełniącym służbę w SSEiA. Z zestawienia znajdującego się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że funkcjonariusze posiadający o wiele wyższe kwalifikacje zawodowe do pełnienia służby w SSEiA otrzymywali dodatki służbowe w kwocie zbliżonej do kwoty dodatku, jaki został przyznany J.L. Wyjątkiem jest funkcjonariusz zajmujący stanowisko kierownicze sekcji oraz funkcjonariusz na stanowisku eksperta (były naczelnik), do którego miał zastosowanie art. 118 ustawy o ABW oraz AW, określający zasadę niezmienności wysokości uposażenia funkcjonariusza przeniesionego na niższe stanowisko służbowe. Obniżenie dodatku służbowego skarżącemu do kwoty wyższej niż 600 zł, tj. przewyższającej dodatki służbowe przyznane funkcjonariuszom pełniącym służbę w tej samej komórce i na podobnych stanowiskach służbowych, wywiązującym się na dobrym i bardzo dobrym poziomie ze swoich obowiązków - w ocenie Szefa ABW - byłoby wyraźnie sprzeczne z interesem i dobrem służby. Ponadto z uwagi na dobro służby i zasadę sprawiedliwości społecznej, określenie dodatku na poziomie wyższym niż 600 zł w przypadku J.L. - który nie wywiązywał się z obowiązków służbowych, naruszał dyscyplinę służbową, a co więcej z uwagi na nieobecności w służbie praktycznie nie realizował żadnych merytorycznych zadań, otrzymując jednocześnie 100% uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym - byłoby zdaniem organu rażąco krzywdzące wobec funkcjonariuszy pełniących nienagannie służbę, realizujących bardzo nałożone zadania zarówno własne jak i w zastępstwie nieobecnego J.L. Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy rozważył również, zgodnie z zaleceniami fakt, że skarżący stał się inwalidą III grupy w trakcie służby, choć w orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]nie stwierdzono związku schorzeń ze służbą. Szef ABW wskazał w tym zakresie, że uznanie przez CKL ABW trwałej niezdolności do służby i orzeczenie inwalidztwa bez związku ze służbą spowodowało przyjęcie niezależnego postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w ABW. Orzeczenie CKL ABW skutkowało koniecznością zwolnienia skarżącego ze służby, ale nie wcześniej niż przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemne wystąpienie ze służby (art. 63 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW). Poza tym funkcjonariusz zwolniony ze służby z uwagi na orzeczenie trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, ma możliwość pobierania świadczenia pieniężnego w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnym na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (art. 132 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW). Szef ABW biorąc pod uwagę powyższe nie uznał za właściwe i konieczne, badanie wpływu wysokości składników uposażenia przyznawanych funkcjonariuszom ABW na ich sytuację majątkową, czy też rodzinną. Wręcz przeciwnie, uwzględnienie tego elementu doprowadziłoby zdaniem Szefa ABW do uprzywilejowania funkcjonariuszy znajdujących się w trudnej sytuacji niezależnie od tego jak wykonują oni swoje obowiązki. Fakt stania się inwalidą i ewentualny wpływ służby na jego kondycję psychiczną, spowodowały powstanie ustawowej ochrony, wynikającej z przytoczonych wyżej przepisów, z której J.L. z własnej woli nie skorzystał. Szef ABW rozważył kwestię inwalidztwa J.L., ale miało to miejsce w odrębnym postępowaniu prowadzonym w przedmiocie zwolnienia ww. ze służby. Szef ABW podkreślił również, iż orzeczenie o niezdolności do służby spowodowało skutek w postaci zwolnienia funkcjonariusza ze służby w ABW, jednakże ten fakt nie mógł mieć bezpośredniego wpływu na wysokość dodatku służbowego. Zaprzestanie służby z powodu choroby i uzyskanie w konsekwencji orzeczenia o trwałej niezdolności do służby i III grupy inwalidztwa, ale bez związku ze służbą, nie jest przesłanką do utrzymania wysokiego dodatku służbowego, czy ustalenia nowej wysokości dodatku na znacznie zawyżonym poziomie. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego. W uzasadnieniu skargi podał, że strona w marcu 2012 r. zaskarżyła łącznie obydwie decyzje dotyczące obniżenia dodatku służbowego, wydane przez ten sam organ (Szef ABW), który ponownie rozpatrując swoją pierwszą decyzję (tj. rozkaz personalny nr [...] z dnia [...]12.2011 r.), utrzymał ją w mocy swoją drugą decyzją (tj. rozkaz personalny nr [...] z dnia [...]02.2012 r.). Podkreślił, że organ nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku WSA z dnia 26 września 2012 r. sygn. akt IISA/WA 718 /12 albowiem w istocie nie wyjaśnił dlaczego obniżenie skarżącemu dodatku o 200%. Strona z uwagi na zaskarżoną decyzję ma od prawie trzech lat w znaczący sposób obniżoną podstawę emerytury. Podstawa ta była wypracowana w toku wyróżniającej się służby na stanowiskach liniowych (operacyjnych) i stanowisku funkcyjnym - wbrew pomówieniom organu zawartym w uzasadnieniu decyzji, wykorzystującej sfabrykowaną opinię służbową sporządzoną przez ten sam organ - której to opinii, wg obowiązującego prawa nie może zweryfikować żadna zewnętrzna instancja odwoławcza. Strona uznaje zasadniczą część treści uzasadnienia decyzji Szefa ABW z [...] 07.2014 r., za haniebne i obraźliwe dla oficera służby specjalnej pomówienia deprecjonujące jego parametry profesjonalne i oświadcza, że materialnym potwierdzeniem niniejszego stanowiska, są opinie służbowe wystawione przez kilku przełożonych, w okresie od 1994 r. do 2008 r. Powyższe potwierdzają również pozostałe wyróżnienia za efektywną służbę w obszarze przeciwdziałania zagrożeniu międzynarodowym terroryzmem, w tym m.in.: dwukrotnie przyznany przez Prezydenta RP, srebrny i brązowy krzyż zasługi (2003 r. i 2007 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia". Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 119 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.), funkcjonariusze otrzymują, jako dodatek do uposażenia, dodatek służbowy. Wysokość dodatków do uposażenia otrzymywanych przez funkcjonariuszy ABW, zasady ich przyznawania i obniżania, sposób wypłaty oraz rodzaje dodatków uzasadnionych szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby, określone zostały w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 172, poz. 1408 ze zm.). Stosownie do § 3 ust. 6 powołanego rozporządzenia, funkcjonariuszowi obniża się dodatek służbowy w przypadku stwierdzenia w opinii służbowej niewywiązywania się przez funkcjonariusza z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku. W ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął, że opinia służbowa dotycząca skarżącego, zawierająca okresową ocenę przebiegu służby, stwierdza niewywiązywanie się przez funkcjonariusza z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku. W opinii z dnia [...] kwietnia 2011 r., której wzór określony został w załączniku do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 marca 2011 r. w sprawie opiniowania funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. Nr 53, poz. 274), w części G. "Ocena przydatności do służby funkcjonariusza" stwierdzono: "Funkcjonariusz nieprzydatny do służby". Końcową ocenę poprzedziła ocena funkcjonariusza w aspekcie wykonywania służby (cześć D.), w której w istocie wytknięto skarżącemu niewywiązywanie się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku. Nie ulega wątpliwości, że opinia służbowa jako całość stwierdza, iż skarżący nie wywiązywał się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku. Przepis § 3 ust. 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego stanowi, iż funkcjonariuszowi obniża się dodatek służbowy w przypadku stwierdzenia w opinii służbowej niewywiązywania się przez funkcjonariusza z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku. Użycie przez prawodawcę kategorycznego stwierdzenia "obniża się" wskazuje na obowiązek wydania przez organ decyzji związanej, o ile w sprawie zaistnieją przesłanki wymienione w tym przepisie. Natomiast zasady ustalania wysokości dodatku określa § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia stanowiąc, iż funkcjonariuszowi przyznaje się dodatek służbowy w wysokości do 50% otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Przy ustalaniu wysokości dodatku, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się w szczególności sposób wywiązywania się z obowiązków służbowych, zakres tych obowiązków, zajmowane stanowisko oraz posiadane kwalifikacje zawodowe. Zatem w kwestii przyznawania, w tym obniżania dodatku służbowego, organ działa w ramach tzw. uznania administracyjnego). Z uznaniem administracyjnym mamy do czynienia wtedy, gdy norma prawna nie determinuje w sposób jednoznaczny skutku prawnego, lecz pozostawia w sposób wyraźny dokonanie takiego wyboru organowi administracyjnemu. Ustawa pozwala zatem na wybór następstwa prawnego, przy czym można dokonywać wyboru między dwiema lub więcej możliwościami. Wobec tego na organie spoczywa obowiązek szczególnie starannego rozważenia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności (art. 77 § 1 k.p.a.), z uwzględnieniem także słusznego interesu strony (art. 7 k.p.a.) oraz wyczerpującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.). Zwrócić uwagę należy, iż posłużenie się w przepisie § 3 ust. 2 sformułowaniem "w szczególności" nie zawęża organowi pola oceny. Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2012 r. sygnatura akt II SA/Wa 718 /12 i wyjaśnił dlaczego obniżenie skarżącemu dodatku służbowego o 200% do kwoty 600 zł jest zasadne. Przypomnieć należy, że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 26 września 2012 r. (sygn. akt II SA/Wa 718/12), uchylił decyzję Szefa ABW nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. Podkreślić przy tym należy, że WSA nie skorzystał z możliwości zastosowania art. 135 p.p.s.a. i nie uchylił rozkazu decyzję tą poprzedzającego, tj. rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Tym samym sąd przesądził, iż decyzja ta nie zawierała naruszeń przepisów prawa materialnego lub procesowego, które mogłyby stanowić podstawę do jej wyeliminowania. Niezasadny jest wobec powyższego zarzut skarżącego, że organ utrzymał w mocy wadliwy rozkaz personalny. Zarówno sądy administracyjne w postępowaniu sądowo administracyjnym, jak również Szef ABW po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, nie znalazły wad uzasadniających jego uchylenie. Zarzuty WSA dotyczyły bowiem tylko uchylonej przez niego decyzji drugoinstancyjnej. Sąd administracyjny orzekając w przedmiotowej sprawie uznał, iż Szef ABW wydając decyzję z dnia [...] lutego 2012 r., naruszył art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. Wskazując na powyższe WSA w Warszawie uchylił ww. decyzję i polecił, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Szef ABW powinien wyważyć słuszny interes stron oraz interes publiczny, rozumiany jako dobro służby, wyjaśnić przedstawione w uzasadnieniu wyroku wątpliwości i w końcu wydać decyzję spełniającą wymogi z art. 107 § 3 k.p.a., mając na uwadze dbałość o wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia podejmowanego w ramach uznania administracyjnego. W ocenie Sądu ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględnił i zastosował wszystkie wskazania WSA, co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie. Organ na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, działając w ramach uznania administracyjnego, określił wysokość dodatku służbowego należnego skarżącemu na wysokość 600 zł. Przy ustalaniu ww. kwoty Szef ABW oprócz okoliczności, o których mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia o dodatkach, mając na uwadze potrzebę uwzględnienia interesu służby i interesu skarżącego, wziął również pod uwagę wysokość dodatków służbowych należnych funkcjonariuszom pełniącym służbę w SSEiA. Z zestawienia znajdującego się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że funkcjonariusze posiadający o wiele wyższe kwalifikacje zawodowe do pełnienia służby w SSEiA otrzymywali dodatki służbowe w kwocie zbliżonej do kwoty dodatku, jaki został przyznany J.L. Wyjątkiem jest funkcjonariusz zajmujący stanowisko kierownicze sekcji oraz funkcjonariusz na stanowisku eksperta (były naczelnik), do którego miał zastosowanie art. 118 ustawy o ABW oraz AW, określający zasadę niezmienności wysokości uposażenia funkcjonariusza przeniesionego na niższe stanowisko służbowe. Obniżenie dodatku służbowego skarżącemu do kwoty wyższej niż 600 zł, tj. przewyższającej dodatki służbowe przyznane funkcjonariuszom pełniącym służbę w tej samej komórce i na podobnych stanowiskach służbowych, wywiązującym się na dobrym i bardzo dobrym poziomie ze swoich obowiązków - w ocenie Szefa ABW - byłoby wyraźnie sprzeczne z interesem i dobrem służby. Ponadto z uwagi na dobro służby i zasadę sprawiedliwości społecznej, określenie dodatku na poziomie wyższym niż 600 zł w przypadku J.L. - który nie wywiązywał się z obowiązków służbowych, naruszał dyscyplinę służbową, a co więcej z uwagi na nieobecności w służbie praktycznie nie realizował żadnych merytorycznych zadań, otrzymując jednocześnie 100% uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym - byłoby zdaniem organu rażąco krzywdzące wobec funkcjonariuszy pełniących nienagannie służbę, realizujących bardzo nałożone zadania zarówno własne, jak i w zastępstwie nieobecnego J.L. Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy rozważył również, zgodnie z zaleceniami a fakt, że skarżący stał się inwalidą III grupy w trakcie służby, choć w orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] nie stwierdzono związku schorzeń ze służbą. Szef ABW wskazał w tym zakresie, że uznanie przez CKL ABW trwałej niezdolności do służby i orzeczenie inwalidztwa bez związku ze służbą spowodowało przyjęcie niezależnego postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w ABW. Orzeczenie CKL ABW skutkowało koniecznością zwolnienia skarżącego ze służby, ale nie wcześniej niż przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemne wystąpienie ze służby (art. 63 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW). Poza tym funkcjonariusz zwolniony ze służby z uwagi na orzeczenie trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, ma możliwość pobierania świadczenia pieniężnego w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnym na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (art. 132 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW). Należy zgodzić się z Szefem ABW biorąc pod uwagę powyższe nie byłoby właściwe i konieczne, badanie wpływu wysokości składników uposażenia przyznawanych funkcjonariuszom ABW na ich sytuację majątkową czy też rodzinną. Wręcz przeciwnie, uwzględnienie tego elementu i doprowadziłoby zdaniem Szefa ABW do uprzywilejowania funkcjonariuszy znajdujących się w trudnej sytuacji niezależnie od tego jak wykonują oni swoje obowiązki. Fakt stania się inwalidą i ewentualny wpływ służby na jego kondycję psychiczną, spowodowały powstanie ustawowej ochrony, wynikającej z przytoczonych wyżej przepisów, z której J.L. z własnej woli nie skorzystał. Szef ABW rozważył kwestię inwalidztwa J.L., ale miało to miejsce w odrębnym postępowaniu prowadzonym w przedmiocie zwolnienia ww. ze służby. Szef ABW podkreślił również, iż orzeczenie o niezdolności do służby spowodowało skutek w postaci zwolnienia funkcjonariusza ze służby w ABW, jednakże ten fakt nie mógł mieć bezpośredniego wpływu na wysokość dodatku służbowego. Zaprzestanie służby z powodu choroby i uzyskanie w konsekwencji orzeczenia o trwałej niezdolności do służby i III grupy inwalidztwa, ale bez związku ze służbą, nie jest przesłanką do utrzymania wysokiego dodatku służbowego, czy ustalenia nowej wysokości dodatku na znacznie zawyżonym poziomie. W ocenie Sądu, organ wydając zaskarżoną decyzję w całości wykonał wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2012 r sygn. akt II SA/Wa 718/12 i wydał decyzję nienaruszającą prawa oraz prawidłowo ją uzasadnił. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.