II SA/Wa 1671/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant, Referent stażysta Joanna Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] marca 2019 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej jako "organ" lub "KGP") decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 oraz 268a ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej jako "Kpa") odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej jako "KWP") z [...] kwietnia 2005 r. nr [...] cofającej P. M. (dalej jako "strona" lub "wnioskodawca") pozwolenie na broń palną bojową. W uzasadnieniu organ wskazał, że [...] kwietnia 2018 r. wpłynął wniosek strony o stwierdzenie nieważności ww. decyzji KWP z [...] kwietnia 2005 r. Wnioskodawca, zarzucił przedmiotowej decyzji rażące naruszenie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego zastosowanie pomimo, że nie ustały okoliczności, które stanowiły podstawy wydania pozwolenia na broń; art. 155 Kpa poprzez jego niezastosowanie pomimo, że złożone oświadczenie strony o rezygnacji z prawa do posiadania broni palnej bojowej obligowało do zastosowania tego przepisu prawa i uchylenie decyzji o pozwoleniu na broń, a nie cofnięcie pozwolenia na broń w oparciu o art. 18 ust. ustawy o broni i amunicji, chociaż KWP za okoliczność faktyczną rozstrzygnięcia uznał rezygnację z pozwolenia na broń. Organ podniósł, że rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, miał obowiązek zbadania decyzji KWP pod kątem wszystkich przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Badając sprawę stwierdził, że nie zaistniało żadne z ww. naruszeń. Podstawą prawną decyzji KWP z [...] kwietnia 2005 r. był art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Z treści tego przepisu wynika, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę jego wydania. Oświadczenie strony w toku postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń palną bojową, że rezygnuje z tego prawa dawało podstawę do zastosowania ww. przepisu. W związku z tym, stwierdzić należy, że decyzja KWP nie była wydana bez podstawy prawnej, ani też z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotowe postępowanie, wbrew sugestiom strony, toczyło się w trybie zwykłym, tj. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową, a nie nadzwyczajnym w trybie art. 155 Kpa. Ten ostatni przepis nie był więc podstawą rozstrzygnięcia KWP. Dlatego też zarzut strony, że cofnięcie pozwolenia na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, a nie uchylenie decyzji w oparciu o art. 155 Kpa wobec rezygnacji strony ze swojego uprawnienia, stanowi rażące naruszenie prawa jest chybiony. Powyższe mogłoby mieć ewentualnie znaczenie w postępowaniu zwykłym, ale nie w postępowaniu nieważnościowym, które jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych. Następnie organ wskazał, że zbadał czy w odniesieniu do decyzji KWP z [...] kwietnia 2005 r. zachodzą pozostałe przesłanki umożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa, wskazane w pkt 1 i pkt 3-7. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie wyczerpuje jednak żadnej z przesłanek określonych w ww. przepisie. KGP stwierdził, że dodatkowo w przypadku pkt 1, 3, 4 i 7 art. 156 § 1 Kpa występują przesłanki negatywne stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ od przedmiotowej decyzji upłynęło dziesięć lat. Zatem brak jest podstaw do eliminacji z obrotu prawnego w tym trybie decyzji KWP z [...] kwietnia 2005 r. w przedmiocie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną bojową. Pismem z [...] czerwca 2018 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zarzucając decyzji KGP naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie mimo rażącego naruszenia prawa przez KWP. Wnioskodawca wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organu. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że strona w związku z poinformowaniem jej pismem z [...] marca 2005 r. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego zmierzającego do cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową z uwagi na toczące się wobec wnioskodawcy postępowaniem karnym, złożyła rezygnację z ww. pozwolenia. Strona przekonana była o swej niewinności, jednak uznała, że na czas trwania postępowania karnego zasadne będzie wyrazić zgodę na zrzeczenie się swojego prawa. Wnioskodawca wobec treści złożonego oświadczenia oczekiwał bowiem na zakończenie sprawy w trybie art. 155 Kpa poprzez uchylenie decyzji o wydaniu pozwolenia na broń. KWP jednak zamiast wydać decyzję o uchyleniu decyzji o pozwoleniu na broń w oparciu o ww. przepis wobec rezygnacji przez stronę ze swojego prawa wydał decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń, wskazując jako podstawę prawną art. 20 i art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Taka podstawa prawna decyzji oraz cofnięcie pozwolenia a nie uchylenie decyzji w oparciu o art. 155 Kpa, wobec rezygnacji strony ze swojego uprawnienia, stanowi rażące naruszenie prawa. Wnioskodawca wskazał ponadto, że postępowanie karne zakończyło się prawomocnym wyrokiem z [...] listopada 2017 r. uniewinniającym stronę. Tym samym, wszczęte pismem z [...] marca 2005 r. postępowanie powinno się zakończyć decyzją umarzającą wobec nie ziszczenia się przesłanek określonych w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Wydanie decyzji w tej sprawie wobec prawomocnego uniewinnienia strony jest bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowe stało się także oświadczenie strony o rezygnacji z prawa do posiadania broni palnej bojowej. Rozpoznając ponownie sprawę w wyniku ww. wniosku, KGP decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 i 2 oraz 268a Kpa") utrzymał w mocy własną decyzję z [...] czerwca 2018 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że podtrzymał co do zasady argumentację podniesioną w swojej poprzedniej decyzji. Stwierdził, że argumentacja strony zawarta we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważył, że decyzja KGP z [...] czerwca 2018 r. jest efektem przeprowadzonego postępowania nadzwyczajnego w I instancji, tj. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i jest postępowaniem w nowej sprawie, odrębnej co do przesłanek mających znaczenie dla jej rozpatrzenia co do istoty. Natomiast cała argumentacja strony zawarta we wniosku o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji, jak również we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sprowadza się de facto do braku zasadności cofnięcia i kierunku prowadzonego wówczas postępowania w sprawie cofnięcia wnioskodawcy pozwolenia na broń palną bojową. Strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie podniosła żadnych nowych okoliczności, które mogłyby wskazywać na istnienie jednej z przesłanek stwierdzenia nieważności uprzedniej decyzji ostatecznej, wymienionych w art. 156 Kpa. Odnosząc się do pozostałych przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji KWP, wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1, 3 - 7 Kpa, organ również nie stwierdził ich zaistnienia. KGP wskazał, że KWP był organem właściwym miejscowo, jak i rzeczowo do wydania przedmiotowej decyzji. Kwestionowana decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Omawiana decyzja została skierowana do właściwej osoby, tj. strony, nie była niewykonalna w dniu wydania, jej wykonanie nie wywoływało czynu zagrożonego karą, jak również nie zawiera ona wady prawnej powodującej jej nieważność z mocy prawa. KGP wyjaśnił, że podstawą materialnoprawną decyzji KWP z [...] kwietnia 2005 r. był art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, a więc obowiązujący przepis prawa materialnego. Art. 155 Kpa nie był zaś podstawą prawną ww. rozstrzygnięcia. Ponadto ewentualne uchylenie decyzji na podstawie ww. przepisu dotyczy posiadanego prawa, a nie jego cofnięcia i jest odrębnym nadzwyczajnym postępowaniem. Jeżeli więc strona w toku postępowania o cofnięcie jej pozwolenia z tego prawa zrezygnowała, KWP miał prawo na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji cofnąć wnioskodawcy pozwolenie na broń palną bojową. W ówczesnym stanie prawnym toczące się postępowanie karne m.in. o czyn przeciwko mieniu (jak to ma miejsce w przypadku strony) było obligatoryjną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń, na każdy jej rodzaj i bez względu na cel jej posiadania. Tym samym, słusznie wobec strony zostało wszczęte postępowanie administracyjne o cofnięcie jej pozwolenia na broń w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Okoliczność, że wobec rezygnacji strony z pozwolenia na broń palną bojową podstawą materialnoprawną decyzji z [...] kwietnia 2005 r. był tylko i wyłącznie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, nie oznacza, że kwestionowana decyzja była wydana bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiot rozstrzygnięcia był bowiem taki sam – cofnięcie stronie prawa do broni. Pismem z 16 sierpnia 2018 r. wnioskodawca reprezentowany przez adwokata (dalej jako "skarżący") wniósł skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu. Wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez KGP oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie mimo rażącego naruszenia prawa przez KWP. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył w całości swoją argumentację zawartą w uprzednio złożonym wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wskazał, że organ w postępowaniu nieważnościowym zupełnie pominął to, iż KWP nie mógł zastosować art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji jako podstawy prawnej do wydania decyzji z [...] kwietnia 2005 r. KWP chcąc zastosować ww. przepis musiałby przeprowadzić postępowanie dowodowe z którego wynikałoby, że odpadła przesłanka określona ustawą związana z wydaniem pozwolenia na broń. Oświadczenie strony o rezygnacji z pozwolenia na broń, było niczym innym jak zgodą na uchylenie decyzji o pozwoleniu na broń. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie wniósł o oddalenie skargi uznając zarzuty skarżącego za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który to przepis nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Oceniając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Tylko zaś w przypadku takiego naruszenia przepisów prawa możliwe jest uchylenie decyzji organu administracji publicznej przez sąd administracyjny. Przedmiotem kontroli Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy jest ocena prawidłowości decyzji organu wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymującej w mocy jego własną decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji KWP z [...] kwietnia 2005 r. cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, podkreślić należy, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 Kpa, a służącej ochronie takich wartości, jak: ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego też powodu tryb ten może być stosowany tylko w sytuacji niewątpliwego ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa, które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia, nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Istotne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest więc, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga w związku z tym bezpośredniego ustalenia, że decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym organ administracji publicznej nie może natomiast rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Z art. 156 § 1 Kpa wynika, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zdaniem skarżącego kontrolowana przez organ decyzja KWP z [...] kwietnia 2005 r. o cofnięciu pozwolenia na broń rażąco narusza prawo. KWP bowiem, w związku z oświadczeniem skarżącego o rezygnacji z prawa do posiadania broni, zamiast wydać decyzję o uchyleniu decyzji o pozwoleniu na broń w oparciu o art. 155 Kpa, wydał decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń, wskazując jako podstawę prawną art. 20 i art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. W ocenie Sądu organ prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji KWP z [...] kwietnia 2005 r. Przede wszystkim, wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, tj. wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z ww. decyzji KWP podstawę prawną jej wydania stanowił art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, a więc obowiązujący przepis prawa materialnego. Przepis ten stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę jego wydania. Zgodzić się należy z organem, że oświadczenie skarżącego w toku postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń palną bojową, że rezygnuje z tego prawa dawało podstawę KWP do zastosowania ww. przepisu. W związku z tym, prawidłowo stwierdził organ, że decyzja KWP nie była wydana bez podstawy prawnej. Przedmiotowe postępowanie toczyło się w trybie zwykłym, tj. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową, a nie nadzwyczajnym w trybie art. 155 Kpa. Dlatego też zarzut strony, że cofnięcie pozwolenia na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, a nie uchylenie decyzji w oparciu o art. 155 Kpa wobec rezygnacji strony ze swojego uprawnienia, stanowi rażące naruszenie prawa również nie jest zasadny. Słusznie organ zauważył, że art. 155 Kpa nie był podstawą prawną ww. rozstrzygnięcia. Ewentualne uchylenie decyzji na podstawie ww. przepisu dotyczy posiadanego prawa, a nie jego cofnięcia i jest odrębnym nadzwyczajnym postepowaniem. Jeżeli więc skarżący jako strona w toku postępowania o cofnięcie jej pozwolenia z tego prawa zrezygnował, KWP miał prawo na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji cofnąć mu pozwolenie na broń palną bojową. Było to tym bardziej uzasadnione, że w ówczesnym stanie prawnym toczące się postępowanie karne m.in. o czyn przeciwko mieniu, jak to miało miejsce w przypadku skarżącego, było obligatoryjną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Tym samym, słusznie wobec skarżącego zostało wszczęte postępowanie administracyjne o cofnięcie mu pozwolenia na broń w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Sąd podziela więc pogląd organu, że okoliczność, iż wobec rezygnacji skarżącego z pozwolenia na broń palną bojową podstawą materialnoprawną decyzji z [...] kwietnia 2005 r. był tylko i wyłącznie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, nie oznacza, że kwestionowana decyzja była wydana bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiot rozstrzygnięcia był bowiem taki sam, czyli cofnięcie skarżącemu prawa do broni. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że przepisy Kpa nie definiują pojęcia "rażące naruszenie prawa", stąd też w celu ustalenia kryteriów oceny naruszenia kwalifikowanego należy sięgnąć do orzecznictwa sądów administracyjnych. W orzecznictwie wskazuje się zaś, że o rażącym naruszeniu prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. np. wyroki NSA: z 2 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2226/10, z 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, z 8 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 170/10, z 20 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 513/09, z 13 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 453/16, wszystkie publ. cbosa). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Stwierdzić więc należy, że nie każde naruszenie prawa zasługuje na to, aby zakwalifikować je jako "rażące". Stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. np. wyroki NSA: z 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2832/12, z 2 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2226/10, z 8 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 170/10, wyrok WSA w Warszawie z 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2594/13, wszystkie publ. cbosa). Przy wydaniu zaś decyzji z [...] kwietnia 2005 r. nie doszło do takiego, tj. oczywistego i bezspornego naruszenia konkretnych przepisów prawa. Trafnie organ zauważył, że jego decyzja z [...] czerwca 2018 r. jest efektem przeprowadzonego postępowania nadzwyczajnego w I instancji, tj. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i jest postępowaniem w nowej sprawie, odrębnej co do przesłanek mających znaczenie dla jej rozpatrzenia co do istoty. Organ zajmował się więc jedynie kwestiami czysto prawnymi dotyczącymi nieważności kwestionowanej przez skarżącego decyzji KWP. Natomiast cała argumentacja skarżącego sprowadza się faktycznie do braku zasadności wydania decyzji z [...] kwietnia 2005 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, jak również kierunku prowadzonego wówczas postępowania w tym przedmiocie. Skarżący nie podniósł zaś żadnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na istnienie jednej z przesłanek stwierdzenia nieważności ww. decyzji ostatecznej, wymienionych w art. 156 Kpa. Prawidłowo też organ, odnosząc się do pozostałych przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji, wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 3-7 Kpa nie stwierdził ich zaistnienia w niniejszej sprawie. Właściwy organ orzeka zaś o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji tylko wówczas, jeżeli wystąpi jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 156 § 1 Kpa. Ocena decyzji objętej postępowaniem nieważnościowym dokonywana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dniu jej wydania, tak co do stanu prawnego, jak i ustaleń faktycznych. Mając powyższe wywody na uwadze Sąd uznał, że zarzuty skargi pozostają bez wpływu na zasadność zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.