II SA/Wa 1673/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Janusz Walawski (spr.), , Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej pozwolenia na broń - oddala skargę - Komendant Wojewódzki Policji w [...], na postawie art. 155k.p.a., w dniu [...] czerwca 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił M.C. zmiany decyzji własnej nr [...] z dnia [...] października 2012 r., zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie dodatkowo 7 egzemplarzy broni palnej sportowej do celów kolekcjonerskich. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1k.p.a., decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu decyzji, za organem pierwszej instancji, stan faktyczny sprawy, z którego wynika że wnioskodawca uzyskał pozwolenie na 13 jednostek broni, a nabył i zarejestrował 10 egzemplarzy broni, co oznacza że przyznany limit nie został wyczerpany. Odwołujący nie przekonał organu odwoławczego, że za zmianą decyzji ostatecznej przemawia jego indywidualny interes, a za taką zmianą, w ocenie organu, nie przemawia interes społeczny, który przejawia siew tym, by w obrocie nie było więcej broni, niż wynika to z uzasadnionych potrzeb osób posiadających ją do celów określonych w pozwoleniu M.C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu odwoławczego, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie, art. 6, art. 7, art. 77 § 1k.p.a. i art. 155k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 § 1 powołanej ustawy stanowi, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne. Natomiast art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 155 k.p.a. Na podstawie tego przepisu dopuszczalna jest możliwość zmiany lub uchylenia, za zgodą stron decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się jej uchyleniu lub zmianie i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Spełnione więc muszą być łącznie następujące przesłanki, aby zaistniała możliwość zastosowania trybu nadzwyczajnego przewidzianego w powołanym przepisie tj.: 1) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, 2) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, 3) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie została spełniona przesłanka określona w pkt 1, a zatem istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ zasadnie przyjął, iż w sprawie nie zachodząc przesłanki z pkt 2 i 3. Rozpoznając zatem sprawę z wniosku strony w trybie art. 155 k.p.a. organ powinien ją załatwić dokonując oceny, czy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie, o co wnosił skarżący i czy za zmianą decyzji ostatecznej przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Podkreślić należy, że przedmiotem postępowania określonego w art. 155 k.p.a. nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną w jej całokształcie. Przedmiotem tego postępowania jest tylko stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w art. 155 k.p.a. Decyzja wydawana na podstawie art. 155 k.p.a. jest decyzją uznaniową. Ponadto, można zmienić lub uchylić decyzję ostateczną na podstawie art. 155 k.p.a. tylko w takich sprawach, w których przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę prawną jej wydania, przewidują dla organu administracji pewien luz decyzyjny lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, a każde z nich jest zgodne z prawem. Organ dysponując zgodą strony na zmianę decyzji, po ustaleniu, że odpowiednie przepisy prawa materialnego dają mu potencjalnie możliwość zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej, musi następnie rozważyć, czy za zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", przy uwzględnieniu normy prawa materialnego w oparciu, o którą tę decyzję "pierwotną" wydano. Prawna bowiem możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Z przedstawionych wyżej względów, dokonując oceny decyzji, w stosunku do której skarżący domaga się zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a., koniecznym jest poddanie ocenie też przepisu prawa materialnego w oparciu, o który wydano przedmiotowy rozkaz personalny, którego zmiany domaga się skarżący W ocenie Sądu, powyższe okoliczności i uregulowania prawne zostały przez organ uwzględnione. Skarżący na podstawie decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2012 r., zmienionej decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nabył prawo do posiadania 13 jednostek broni do celów kolekcjonerskich. Prawa tego w pełni nie zrealizował, co wynika bezspornie z akt sprawy, ponieważ nie wyczerpał limitu przyznanych mu egzemplarzy broni. Określenie "słuszny interes strony", aczkolwiek niezdefiniowane, wskazuje, że nie chodzi w nim o każdy interes strony (a więc chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o treści zgodnej z wolą strony), ale wyłącznie o interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego. Modyfikacja ukształtowanego ostateczną decyzją stosunku administracyjnoprawnego (poprzez jego zmianę bądź zniesienie) musi więc być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa, ze względu na cel, jaki ma zostać przez tę modyfikację osiągnięty. Interes ten ma być bowiem obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniem strony. W ocenie Sądu w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy, organ zasadnie rozstrzygnął, że nie jest możliwa zmiana przedmiotowej decyzji ostatecznej, z uwagi na wystąpienie negatywnej przesłanki, którą organ Policji w sposób właściwy zidentyfikował, a swoje stanowisko w sposób wyczerpujący i prawidłowy uzasadnił. Kolekcjonowanie broni, to nie jest kolekcjonowanie znaczków pocztowych, czy też np. motyli. Zgromadzenie znacznej ilości broni w rękach nawet kolekcjonera, w ocenie Sądu z całą pewnością nie leży w szeroko rozumianym interesie społecznym. Tryb nadzwyczajny, określony w art. 155k.p.a. nie może zastępować trybu zwykłego przewidzianego w ustawie o broni i amunicji i związanego z wydawaniem pozwoleń na broń dla celów w niej określonych. Dotyczy to również pozwoleń na broń dla celów kolekcjonerskich. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd nie stwierdził, by organ wydając zaskarżoną decyzję, naruszył wskazane w niej przepisy, co zostało już wyżej wykazane. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.