II SA/Wa 1673/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z [...] lipca 2020 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ drugiej instancji"), na podstawie art. 134 w związku z art. 141 § 1, art. 142 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a."), wobec zażalenia A. G. (dalej: "skarżący") na postanowienie Komendanta Stołecznego Policji (dalej: "KSP", "organ pierwszej instancji") z [...] maja 2020 r. nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim, stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Po uzyskaniu informacji, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z [...] czerwca 2019 r., sygn. akt [...] (utrzymanym w mocy przez Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z [...] września 2019 r., sygn. akt [...]) za popełnienie czynu z art. 229 § 3 Kodeksu karnego, KSP w dniu [...] grudnia 2019 r. wszczął z urzędu, w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r., poz. 955), postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celu łowieckim. Organ pierwszej instancji powziął bowiem podejrzenie, iż skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6a ww. ustawy. W toku prowadzonego postępowania, wnioskiem z [...] marca 2020 r. skarżący wystąpił do organu pierwszej instancji o zawieszenie tego postępowania do czasu ustąpienia na terenie Warszawy koronawirusa, ponieważ - jako osoba, która przebyła trzy zawały serca oraz w wieku po 50-ym roku życia - należy do grupy osób o podwyższonym ryzyku zarażenia, jak również wyleczenia z tej choroby. Skarżący dodał, że obecnie unika miejsc publicznych, a także kontaktów międzyludzkich, co jednocześnie uniemożliwia mu zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym. Postanowieniem z [...] marca 2020 r. nr [...] KSP, na mocy art. 98 § 1, art. 97 § 1, art. 123 oraz art. 268a k.p.a., odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podał, że uwzględniając uzyskaną na temat skarżącego informację dotyczącą prawomocnego skazania za przestępstwo z art. 229 § 3 Kodeksu karnego, uznał, iż przedstawione przez niego okoliczności nie dają podstaw prawnych do zawieszenia przedmiotowego postępowania administracyjnego. Fakt uprawomocnienia się orzeczenia sądu karnego jest okolicznością obligującą organ Policji właściwy w sprawach pozwoleń na broń do cofnięcia w drodze decyzji administracyjnej pozwolenia na broń palną. Brak jest też podstaw do zawieszenia postępowania na mocy art. 98 § 1 k.p.a., gdyż postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną zostało wszczęte z urzędu, a nie na wniosek strony. Organ pierwszej instancji nie stwierdził także spełnienia żadnej z przesłanek wymienionych enumeratywnie w art. 97 § 1 k.p.a., zobowiązujących organ administracji publicznej do zawieszenia postępowania z urzędu. Pismem z [...] maja 2020 r. skarżący ponowił wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim, powtarzając argumentację przedstawioną w uprzednim wniosku z [...] marca 2020 r. Dodatkowo skarżący podniósł, iż chciał ustanowić pełnomocnika w przedmiotowej sprawie, ale obecnie kancelarie prawne nie pracują; są zamknięte, a podczas rozmów telefonicznych z kancelariami usłyszał, że z uwagi na epidemię nie podejmą się prowadzenia sprawy. Ponadto wskazano mu, iż Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Stołecznej Policji (dalej: "WPA") jest również jest zamknięty i nie przyjmuje interesantów. Dlatego z przyczyn od niego niezależnych nie może zgodnie z art. 10 k.p.a. zapoznać się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, a jest to warunek konieczny do wydania przez KSP decyzji administracyjnej. Postanowieniem z [...] maja 2020 r. nr [...] organ pierwszej instancji ponownie odmówił zawieszenia prowadzonego postępowania z powodu niezaistnienia przesłanek określonych w art. 97 § 1 i art. 98 § 1 k.p.a. Powyższe postanowienie skarżący zaskarżył zażaleniem, w którym powielił treść swoich poprzednich wniosków o zawieszenie postępowania. W uzasadnieniu powołanego na wstępie postanowienia KGP wskazał, że organ pierwszej instancji prawidłowo pouczył skarżącego, iż na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje. Zgodnie bowiem z art. 101 § 3 k.p.a. stronie przysługuje zażalenie jedynie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Skoro przepisy prawa nie przewidują zażalenia na tego rodzaju rozstrzygnięcie, to zażalenie skarżącego jest w myśl art. 134 k.p.a. niedopuszczalne, a zatem nie można rozpatrzyć go co do istoty. Powyższe postanowienie KGP stało się przedmiotem skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i nakazanie zawieszenia przez KSP prowadzonych postępowań administracyjnych do czasu ustania pandemii na terenie m.st. Warszawy. W uzasadnieniu skargi, poza przytoczeniem dotychczasowych argumentów, skarżący podkreślił, że w obecnej sytuacji najbezpieczniejsze dla jego zdrowia i być może życia jest zawieszenie przedmiotowych postępowań. Pomimo zniesienia obostrzeń w zakresie pandemii, zagrożenia nie mijają, ponieważ dziennie w dalszym ciągu przybywa nowych zakażeń i codziennie umierają ludzie. W tym aspekcie skarżący zaznaczył, iż podczas wizyty w WPA może zarazić się śmiertelnym w jego przypadku koronawirusem. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Według art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Natomiast stosownie do treści art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Z powyższych regulacji jednoznaczne wynika, iż postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania nie podlega zaskarżeniu zażaleniem. Intencją ustawodawcy jest bowiem dążenie do wprowadzenia mechanizmów drożności toku postępowania administracyjnego i przeciwdziałania jego przedłużaniu. Dlatego możliwe jest zaskarżenie wyłącznie postanowień tamujących to postępowanie. Postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie jest w rozumieniu art. 101 § 3 k.p.a., ani postanowieniem w sprawie zawieszenia postępowania, ani też postanowieniem w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Podkreślić należy, że w fazie wstępnej postępowania wywołanego zażaleniem (vide art. 134 w związku z art. 144 k.p.a.) organ administracji publicznej zobowiązany jest ocenić, czy zażalenie jest dopuszczalne, co stanowi warunek konieczny jego rozpoznania, a mianowicie, czy jest ono dopuszczalne z mocy ustawy, to jest czy ustawodawca w ogóle przewidział prawo zaskarżenia kwestionowanego aktu (postanowienia) w drodze zażalenia. Zatem stwierdzenie przez organ administracji zaistnienia przyczyny natury przedmiotowej w postaci wyłączenia możliwości wniesienia zażalenia, uzasadnia ocenę odnośnie niedopuszczalności tego środka prawnego. O ile odwołanie jest powszechnym środkiem zaskarżenia decyzji nieostatecznych w tym sensie, że ograniczenie prawa do wniesienia odwołania musi wynikać z wyraźnego przepisu ustawy, o tyle w odniesieniu do zażaleń przyjęta jest reguła odwrotna, a mianowicie służy ono jedynie wówczas, gdy przepis k.p.a. wyraźnie upoważnia do wniesienia tego środka zaskarżenia (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 27 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 3420/17 i przywołany tam wyrok NSA w Warszawie z 5 lutego 1998 r., sygn. akt II SA 1434/97 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uzasadnienia rządowego projektu ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18) wynika, iż ustawodawca wprost wykluczył zażalenie na podjęcie zawieszonego postępowania, motywując to możliwością oceny jego zasadności w ramach kontroli podjętego rozstrzygnięcia na skutek odwołania (i skargi do sądu). Ten sam argument przemawia także za wykluczeniem zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Stanowisko judykatury w tej materii jest już utrwalone i jednolite (vide wyroki NSA: z 17 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 1651/14; z 18 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 340/13; z 20 października 2015 r., sygn. akt I OSK 156/14; z 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2771/14; z 17 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1613/16; z 19 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2272/16). Tak więc strona niezadowolona z postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli. W tym stanie sprawy KGP prawidłowo orzekł o niedopuszczalności zażalenia na podstawie art. 134 k.p.a. Powyższy przepis obliguje organ drugiej instancji do wydania takiego rozstrzygnięcia w wypadku stwierdzenia zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia. Merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia w takiej sytuacji nie jest możliwe, gdyż prowadziłoby do wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.