II SA/Wa 1677/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Iwona Maciejuk, Protokolant po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony oddala skargę Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2018 r. o numerze [...], wydana po rozpatrzeniu odwołania M. K., utrzymująca w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...]. Powołaną uchwałą Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] Nr [...] w dniu [...] marca 2016 odmówiła przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia M. K. do publicznej obrony. Stan faktyczny w sprawie przedstawiał się następująco: Rada Naukowa Instytutu [...] Uniwersytetu [...] uchwałą z dnia [...] kwietnia 2014 r. odmówiła przyjęcia rozprawy doktorskiej i nie dopuściła M. K. do publicznej obrony. Mgr M. K. złożyła odwołanie od negatywnej uchwały Rady Naukowej Instytutu [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie nieprzyjęcia rozprawy doktorskiej i niedopuszczenia jej do publicznej obrony. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...], po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, uchyliła ww. uchwałę Rady i przekazała rozpoznanie sprawy (zgodnie z art. 21 ustawy o stopniach naukowych), Radzie Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] do dalszego kontynuowania. Rada Wydziału [...] rozpoznała ponownie sprawę i uchwałą z dnia [...] marca 2016 r. odmówiła przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia do publicznej obrony. Mgr M. K. złożyła odwołanie od negatywnej uchwały Rady Wydziału. Decyzją Centralnej Komisji z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...] uchwałę Rady Wydziału [...] utrzymano w mocy. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów jako podstawę prawną swojej decyzji wskazała art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (zwanej dalej ustawą o stopniach naukowych). W uzasadnieniu decyzji szczegółowo opisano dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i zaznaczono, że Sekcja [...] Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów po zapoznaniu się z odwołaniem M. K. od uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] w sprawie odmowy przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się ostatecznie przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały: 1 głos, przeciw: 37 głosów, wstrzymujących się: 1 głos). Zauważono, że Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie postanowiło, w głosowaniu tajnym, nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały: 0 głosów, przeciw: 11 głosów, wstrzymujących się: 0 głosów). W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja stwierdziła nadto, iż nie znalazła podstaw do uwzględnienia obecnego odwołania M. K. od uchwały Rady Wydziału. Przedmiotem oceny Rady Wydziału były osiągnięcie naukowe skarżącej, tj. przygotowana przez nią rozprawa doktorska, która musiała zostać oceniona zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Rada Wydziału miała formalne i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia postępowania doktorskiego. Postępowanie w tej sprawie było przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zdaniem organu, samo odwołanie Doktorantki budzi wątpliwości i nie ma umocowania prawnego w obowiązującej ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym, m.in. w zakresie wniosku o przeniesienie przewodu do jednostki zagranicznej. Centralna Komisja podkreśliła, że w ocenie recenzentki Centralnej Komisji prof. S. odwołanie skarżącej to "zbiór różnego rodzaju domysłów i oskarżeń, które nie są podparte spójną argumentacją". Szczegółowa analiza monografii doktorskiej pt. "[...]'' wykazała, iż nie spełnia ona wymagań ustawy, stawianych tego typu opracowaniom naukowym. Doktorantka w swojej pracy zdradza nieznajomość instrumentarium pojęciowego [...], nieumiejętność zastosowania określonej metody badawczej i obudowywania sądów wartościujących argumentami, liczne błędy językowe i mankamenty w sporządzaniu bibliografii. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zauważono również, że kandydatka przekroczyła granice obowiązujących zasad, kiedy napisała pełne pomówień pismo o recenzentach. Również treść odwołania budzi wiele zastrzeżeń natury etycznej. Kandydatka nie ma prawa w sposób bezpodstawny insynuować, że recenzent jest stronniczy, skoro żadne wiarygodne dowody nie zostały przedstawione. Kandydatka nie ma prawa obrażać recenzenta, nazywając jego argumenty ordynarnymi, infantylnymi etc. Nie ma prawa bezpodstawnie sugerować, że recenzent zagraża życiu jej i jej rodziny. Tego rodzaju oskarżenia wymagają tzw. twardych dowodów. Organ podkreślił, że recenzenci tj. prof. J. R. jak i prof. L. K., mogliby na ich podstawie wytoczyć proces cywilny; zarzuty o ich stronniczości, zakulisowych działaniach, są czysto gołosłowne. Następnie w zaskarżonej decyzji podkreślono, że postępowanie opiniodawcze Centralnej Komisji wykazało, że zarzuty odwołującej nie są zasadne, a wnioski o uchylenie uchwały Rady Wydziału bezprzedmiotowe. Recenzenci powołani przez Centralną Komisję szczegółowo i wyczerpująco ustosunkowali się do zarzutów odwołującej jednomyślnie twierdząc, że jej osiągnięcia naukowe nie spełniają wymagań określonych w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Pozostałe zarzuty odwołania mają charakter oskarżeń, kierowanych wobec recenzentów, dziekana Wydziału i z tego względu nie mogą stanowić podstawy do uchylenia uchwały Rady Wydziału. Wszystkie wnioski dowodowe są bezprzedmiotowe w świetle podstaw prawnych postępowania odwoławczego z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym. W podsumowaniu uzasadnienia decyzji wskazano, że Centralna Komisja nie znalazła podstaw uzasadniających przyjęcie odwołania od uchwały Rady Wydziału i dlatego postanowiono utrzymać w mocy uchwałę Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie. M. K. wniosła skargę na opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 3, art. 12 ust. 2, ust. 3, art. 12 ust. 2 pkt, 1, art. 13. ust. 1 Ustawy o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki; - Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego; - art.156 ust. 2 i 1 k.p.a. (ze względu na brak podstawy prawnej w wydanej przez Radę uchwale); - błędną wykładnię dowodów sprawy a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie - art. 35 § 2 k.p.a.; - naruszenie stanu faktycznego sprawy art. 107 § 3 k.p.a.; oraz przepisów proceduralnych w stopniu, który istotnie wpływa na wynik sprawy tj.: - art. 2 ust. 3, art. 18 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 2. ust. 3, art. 2. ust. 3, art. 20 ust. 5, art. 30 ust.1, art. 41 ust. 1 z Ustawy o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki; - rozdz. 1 § 7 ust. 1, rozdz. 1 § 9 ust. 2, rozdz.1 § 6 ust.1, § 6 ust. 2, § 6 ust. 4, § 6 ust. 6 z Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego; - art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej; - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art.10 §1, art. 11, art. 35 ust. 2, art. 28, art. 65, art. 107 § 1, 3, k.p.a.; - art. 35 § 2. k.p.a. poprzez popełnienie celowego, rozmyślnego przestępstwa przez prof. K. F. z uwagi na publiczne uznanie pracy doktorskiej za sfałszowaną. W uzasadnieniu skargi M. K. opisała kilkuletnie, celowe –jej zdaniem -uchybienia Centralnej Komisji ds. stopni i tytułów naukowych, w tym dokonanego jej zdaniem sfałszowania i podrobienia pracy doktorskiej. Jednocześnie wskazała, iż zareagowała natychmiast na wykrycie dokumentów sfałszowanych i wydrukowanych przez E. G. z [...]. Zarzuciła Centralnej Komisji celowe zwlekanie, przedłużanie sprawy, próbę cyklicznego matactwa, na które odpowiadała pozwami, a które to nie zmieniły podejścia Centralnej Komisji ds. stopni i tytułów naukowych, choć oryginalna praca ani nie została poprawiona, ani nie uległa zmianie. W związku z powyższym skarżąca wniosła o umorzenie postępowania i uznanie go za niebyłe z adnotacją, że ma prawo wszcząć nowy przewód doktorski zgodnie z jej oczekiwaniami. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów powołanej wyżej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie według kryteriów słuszności. Podkreślenia wymaga, że Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1369 ze zm. – dalej także: "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga M. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] w sprawie odmowy przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia skarżącej do publicznej obrony, nie narusza obowiązującego prawa. Podstawą prawną jej wydania był art. 21 ust.1 ustawy o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (D.U. nr 65, poz.595 ze zm., dalej powoływana jako ustawa o stopniach i tytule). Powołany przepis art.21 stanowił w ust.1, że osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. Zgodnie z ust. 2, po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej. W myśl art. 14. 1 ustawy o stopniach i tytule, przewód doktorski przeprowadza i stopień doktora nadaje: 1) w szkole wyższej – rada wydziału lub rada innej jej jednostki organizacyjnej; 2) w innej jednostce organizacyjnej – rada naukowa. Ustęp 2 stanowił, że czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie: 1) wszczęcia przewodu doktorskiego i wyznaczenia promotora, a także promotora pomocniczego, w przypadku jego udziału w przewodzie; 2) wyznaczenia recenzentów; 3) przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony; 4) przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej; 5) nadania stopnia doktora. Na mocy ustępu 3, nieprzyjęta rozprawa doktorska nie może być podstawą do ubiegania się o nadanie stopnia doktora w innych jednostkach organizacyjnych. Zaskarżona decyzja, jak już zaznaczono, jest zdaniem Sądu zgodna z prawem, została należycie i wyczerpująco uzasadniona, a postępowanie prowadzące do jej wydania miało oparcie w powołanych wyżej przepisach. Recenzenci powołani przez Centralną Komisję szczegółowo i wyczerpująco ustosunkowali się do zarzutów skarżącej jednomyślnie twierdząc, że jej osiągnięcia naukowe nie spełniają wymagań określonych w art. 13 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym. Samo postępowanie Rady Wydziału w tej sprawie było przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Również Centralna Komisja, rozpoznając odwołanie, przeanalizowała a następnie omówiła w uzasadnieniu zarzuty doktorantki, jak również szczegółowo uzasadniła podstawy odmowy. Rzeczoznawcy i sama Centralna Komisja odnieśli się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Sąd orzekający w pełni podziela to stanowisko. Sąd orzekający w sprawie podziela również w pełni stanowisko Centralnej Komisji, wyrażone w zaskarżonej decyzji, że wniosek o przeniesienie przewodu do jednostki zagranicznej nie miał umocowania prawnego w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym. Zarówno odwołanie, jak i skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to zbiór różnego twierdzeń i oskarżeń, które nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak wyżej zaznaczono, rola i zadania Sądu Administracyjnego ograniczają się do kontroli zaskarżonej decyzji organu administracyjnego pod kątem jej zgodności z prawem. W zakresie tego, czy monografia doktorska pt. ,, [...]" spełnia wymagania ustawy, stawiane tego typu opracowaniom naukowym, Sąd nie mógł dokonać własnych ustaleń ani sprawdzić merytorycznej wartości pracy doktorantki. Ponownie podkreślenia wymaga, że sporządzone w przewodzie doktorskim recenzje są tylko przesłanką wydanych w sprawie decyzji i uchwał, a zadaniem Sądu Administracyjnego jest tylko kontrola legalności tych orzeczeń oraz postępowania w sprawie. Postępowanie opiniodawcze przed Centralną Komisją wykazało, że zarzuty odwołującej nie są zasadne, a wnioski o uchylenie uchwały Rady Wydziału bezprzedmiotowe. Recenzenci powołani przez Centralną Komisję szczegółowo i wyczerpująco ustosunkowali się do zarzutów odwołującej. Zarzuty skargi są całkowicie bezzasadne. Sąd nie stwierdził naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego (art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 3, art. 12 ust. 2, ust. 3, art. 12 ust. 2 pkt, 1, art. 13. ust. 1 Ustawy o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki) ani Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Podstawa prawna wydanej uchwały została podana, nie zaistniała więc przesłanka zastosowania art.156 ust. 2 i 1 k.p.a.; nie zaistniały również żadne inne przesłanki zastosowania powołanego przepisu. Sąd nie stwierdził też błędnej wykładni zgromadzonych w sprawie dowodów ani niewłaściwego zastosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a stan faktyczny został ustalony zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu nie doszło w sprawie do naruszenia kolejnych, wymienionych w skardze przepisów proceduralnych w stopniu, który istotnie wpływałby na wynik sprawy (tj. art. 2 ust. 3, art. 18 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 2. ust. 3, art. 2. ust. 3, art. 20 ust. 5, art. 30 ust.1, art. 41 ust. 1 z Ustawy o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki; rozdz. 1 § 7 ust. 1, rozdz. 1 § 9 ust. 2, rozdz.1 § 6 ust.l, § 6 ust. 2, § 6 ust. 4, § 6 ust. 6 z Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego; art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej; art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art.10 §1, art. 11, art. 35 ust. 2, art. 28, art. 65, art. 107 § 1, 3, k.p.a.; Kwestie, dotyczące popełnionych- zdaniem Skarżącej- przestępstw w ogóle nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Podsumowując, Sąd orzekający w sprawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty skargi są bezpodstawne. Dlatego orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.