II SA/Wa 1678/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku funkcyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. w zakresie ustalenia wysokości dodatku funkcyjnego Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania J. T. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") od decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], przyznającej od dnia [...] sierpnia 2017 r. dodatek wyrównawczy dla sędziów w wysokości 4.475,36 złotych miesięcznie - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] wydana została w następującym stanie faktycznym. Skarżąca J. T. pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku sędziego sądu garnizonowego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...]. Na podstawie art. 91 § 1 a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 2062 ze zm.), wynagrodzenie zasadnicze sędziego w danym roku stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Rzeczpospolitej Polskiej "Monitor Polski" z 2016 poz. 782 przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego i na dzień orzekania organu wyniosło 4 019,08 zł. W związku z powyższym Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] przyznał skarżącej J. T. dodatek wyrównawczy dla sędziów w wysokości 4.475,36 zł miesięcznie. W treści uzasadnienia do wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że skarżącej J. T., powołanej na stanowisko w dniu [...] września 2012 r. przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce pierwszej, tj. 2,05 zgodnie z art. 91a § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz załącznika nr 2 do cyt. ustawy. W związku z delegowaniem sędziego do sądu równorzędnego decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...].07.2017 r., nr [...] na okres od [...].08.2017 r. do [...].05.2018 r. na podstawie art. 77 § 7 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. 2016 poz. 2062 tj.), w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. — Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. 2017 poz. 1126), w zw. z § 2 ust 2 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom (Dz. U. 2013 poz. 151) przyznano pismem z dnia [...].07.2017 r. nr [...] dodatek funkcyjny wizytatora sądu okręgowego z zastosowaniem mnożnika podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 200 Ir. - Prawo o ustroju sądów powszechnych w wysokości 0,25. W podsumowaniu decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. organ wskazał, że miesięczne uposażenie skarżącej, jako żołnierza zawodowego, jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na stanowisku sędziego sądu garnizonowego. W dniu [...] sierpnia 2017 r. skarżąca wniosła do Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc jednocześnie o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie dodatku funkcyjnego z tytułu delegowania o pełnienia obowiązków w sądzie powszechnym w wysokości 0,5, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej Prezesowi Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] do ponownego rozpoznania. Skarżąca J. T. zarzuciła spornej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym: 1. naruszenie art. 77 § 7 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 70 § 1 ustawy - [pic]Prawo o ustroju sądów wojskowych w zw. § 2 ust 2 i § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 roku w sprawie funkcji oraz sposobu ustalenia dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom, 2. wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], wydane bez podstawy prawnej z przekroczeniem przez Ministra Sprawiedliwości jego uprawnień, 3. naruszenie art. 91 ust. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych - poprzez naruszenie zasady równego traktowania i zakazu dyskryminacji poprzez przyznanie dodatku funkcyjnego w wysokości 0,25 w sytuacji, gdy pozostałym sędziom Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] delegowanym do pełnienia obowiązków w sądach powszechnych przyznano dodatek w wysokości 0,5 przy tym samym wymiarze obowiązków. Ponadto, skarżąca J. T. wniosła o zobowiązanie Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] do dołączenia odpisów aktualnych decyzji finansowych sędziów Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], tj. – K. K. oraz M. Z., a także kopii aktualnych decyzji Ministra Sprawiedliwości o delegowaniu wskazanych w niniejszym akapicie sędziów na okoliczność którym przyznano dodatek funkcyjny oraz wymiaru delegowania do obowiązków sędziowskich w sądach powszechnych. W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca wskazała, że powołując się na przepisy prawa zgodnie z art. 77 ust. 7 ustawy - Prawo o ustrojów sądów powszechnych sędziemu delegowanemu do sądu równorzędnemu przysługuje dodatek w wysokości dodatku wizytatora sądu okręgowego. Zgodnie z cytowanym rozporządzeniem dodatek ten wynosi od 0,25 do 0,5, zaś zgodnie z § 4 rozporządzenia "W przypadku powierzenia sędziemu Pełnienia funkcji innej niż wymienione w §3 przy ustalaniu wysokości dodatku funkcyjnego uwzględnia się zakres obowiązków związanych z powierzoną funkcją." W związku z powyższym skarżąca podniosła, że uwzględniając zatem zakres powierzonych obowiązków sędziowskich w sądzie powszechnym dodatek ten winien wynosić 0,5. Skarżąca zwróciła także uwagę, iż delegowanie do 4 sesji w miesiącu jest równoważne wpływowi w wysokości 50% wpływu spraw "K" przypadających na pozostałych sędziów orzekających w wydziale karnym Sądu Rejonowego w [...]. W ocenie skarżącej stanowi to tym samym zakres obowiązków odpowiadających wymiarowi niemal 1/2 etatu. Jednocześnie, skarżąca zwróciła uwagę, iż przyznanie dodatku w wysokości minimalnej (0,25) przy delegowaniu w wymiarze 4 sesji w miesiącu uniemożliwia przyznanie tegoż dodatku w stosownej (proporcjonalnej) wysokości w wypadku delegowania w mniejszymi wymiarze tj. np. jeden czy dwóch sesji w miesiącu. Ponadto, skarżąca zwróciła uwagę, iż przyznanie dodatku w wysokości 0,25 narusza art. 91 ust. 1 ustawy - Prawo o ustrojów sądów powszechnych jak i zasadę równego traktowania i zakazu dyskryminacji. W tym miejscu skarżąca wskazał, że pozostali sędziowie Wojskowego Sądu Garnizonowego delegowani do pełnienia obowiązków w sądach powszechnych (vide: [...] K. K. oraz [...] M. Z.) otrzymują dodatek z tytułu delegacji w wysokości 0,5, przy założeniu, że delegowani są w wymiarze 4 sesji w miesiącu. W związku z powyższym, skarżąca uznała, że przyznanie skarżącej dodatku o połowę w niższej wysokości, przy tym samym wymiarze delegowania, jest w sposób oczywisty dyskryminujące, a rozróżnienie wysokości dodatku nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia merytorycznego w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Dodatkowo, skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła także, iż została ona oparta wprost na "decyzji" wydanej przez Ministra Sprawiedliwości bez jakiejkolwiek podstawy prawnej i z przekroczeniem ustawowych kompetencji ministra. Skarżąca zauważyła, że pismem z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] Minister Sprawiedliwości "przyznał" dodatek funkcyjny wizytatora sądu okręgowego w wysokości 0,25. Tymczasem, w ocenie skarżącej, Minister Sprawiedliwości nie jest uprawniony do przyznania dodatku Sędziemu Sądu Wojskowego, ani do określenia jego wysokości. Skarżąca, powołując się na § 2 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1126) – stwierdziła, że jest to wyłączne uprawnienie i obowiązek Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego, nie zaś Ministra Sprawiedliwości. W związku z powyższym, skarżąca wskazała, że tylko Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego, w stosunku do Sędziów Wojskowego Sądu Garnizonowego, jest uprawniony do przyznania dodatku funkcyjnego i jego wysokości, a tym samym do kształtowania ich wynagrodzenia. W konsekwencji, skarżąca uznała, że w tych okolicznościach uznać należy, iż oparcie zaskarżonej decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego na akcie innego organu władzy, wydanym z rażącym naruszeniem przepisów kompetencyjnych, jest w sposób oczywisty błędne. Skarżąca wyraźnie zaznaczyła, że taka decyzja zgodnie z przepisami zarówno Konstytucji RP, jak i Kodeksu postępowania administracyjnego winna być zatem zaskarżalna. Tym samym, skarżąca zarzuciła, że przywołana "decyzja" Ministra Sprawiedliwości, która zgodnie z uzasadnieniem zaskarżonej Decyzji Prezesa WSG stanowiła jej merytoryczną podstawę, w ocenie skarżącej, wydana została z przekroczeniem przez Ministra Sprawiedliwości swoich uprawnień i nie może ona zatem stanowić podstawy wydania decyzji przez Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej oraz powtórnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] - działając na podstawie art. 127 § 2 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją nr [...] z dnia [...] września 2017 r. utrzymał w mocy w/w decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], przyznającą dodatek wyrównawczy. W uzasadnieniu wydanej decyzji Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...], wskazał, że skarżąca J. T. była delegowana do Sądu Rejonowego w [...] w wymiarze 4 sesji w miesiącu oraz z tego tytułu przyznawany był jej dodatek funkcyjny z zastosowaniem mnożnika podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych w wysokości 0,50. W związku z powyższym, organ odwoławczy, powołując się na art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 173 ze zm.), określa sposób realizacji zasady równości uposażeń sędziów sądów wojskowych oraz sędziów sądów powszechnych, wyrażonej w art. 70 § 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych. Wskazany przez organ przepis wskazuje, że uposażenie sędziów sądów wojskowych określają przepisy o uposażeniu żołnierzy, z tym, że nie może być ono niższe od wynagrodzenia sędziów sądów powszechnych na stanowiskach równorzędnych, ustalonych w odrębnych przepisach. W tym celu żołnierzom zawodowym - sędziom sądów wojskowych jest wypłacany stosowny dodatek wyrównawczy. Powołując się na § 2 ust. 1 - 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz. U. z 2017r., poz. 1 126), przy ustalaniu uprawnień do dodatku Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] wskazał, że uwzględnia się miesięczną kwotę uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne żołnierzowi zawodowemu na stanowisku wojskowym, oraz kwotę wynagrodzenia miesięcznego, jaka przysługiwałaby na równorzędnym stanowisku cywilnym W związku z powyższym, Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] zaznaczył, że ze wskazanych przepisów wynika obowiązek każdorazowego - w razie zmiany któregokolwiek składnika uposażenia lub porównywalnego wynagrodzenia - wydania decyzji, określającej wysokość należnego żołnierzowi zawodowemu dodatku wyrównawczego. Odnosząc się do kwestii ustalania wysokości dodatku wyrównawczego, organ odwoławczy wskazał, że z przywołanych regulacji prawnych wynika więc, że Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], jako organ właściwy do ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego, jest również upoważniony do określenia wysokości poszczególnych składników porównywalnego wynagrodzenia, w tym również tych, których przepis prawa określa tylko minimalną i maksymalną wysokość. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] podzielił stanowisko skarżącej, że pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2017r., nr [...] nie ma charakteru decyzji administracyjnej, zaś Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] był organem uprawnionym do wydania decyzji dotyczącej wynagrodzenia, w tym wysokości dodatku funkcyjnego dla skarżącej. Nie mniej jednak, mimo że Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] wskazanego Sądu powołał się w treści zaskarżonej decyzji na wyżej wskazane pismo, to decyzją swoją ukształtował, jako organ uprawniony, wysokość dodatku funkcyjnego skarżącej. Ponadto, Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] wskazał, że określając wysokość mnożnika dodatku funkcyjnego, przysługującego oficerowi na poziomie 0,25 nie naruszył więc postanowień wymienionego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Ustalenie wysokości mnożnika ma bowiem charakter uznaniowy. W konsekwencji, Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] wskazał, że przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości nie zawierają żadnych szczegółowych wytycznych w zakresie ustalania wysokości dodatku funkcyjnego dla sędziego delegowanego na stanowisko wizytatora w sądzie okręgowym. W piśmie z dnia 20 października 2017 r. skarżąca wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] września 2017 r. Wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], jak też przekazanie jej do ponownego rozpoznania lub ewentualnie o uchylenie obu decyzji, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. niepełne rozpoznanie istoty sprawy - poprzez odniesienie się w zaskarżonej decyzji wyłącznie do jednego z argumentów podniesionych w odwołaniu, przy całkowitym pominięciu w uzasadnieniu decyzji zarzutów dotyczących naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 91 ust. 1 ustawy - Prawo o ustrojów sądów powszechnych, jak i zasady równego traktowania i zakazu dyskryminacji poprzez przyznanie dodatku funkcyjnego w wysokości 0,25 w sytuacji, gdy pozostałym sędziom Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] delegowanym do pełnienia obowiązków w sądach powszechnych przyznano dodatek w wysokości 0,5 przy tym samym wymiarze obowiązków, 2. naruszenie art. 77 § 7 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 70 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych w zw. § 2 ust 2 i § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalenia dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom, 3. naruszenie art. 138 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Ponadto, skarżąca wniosła o zobowiązanie Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] do dołączenia odpisów aktualnych decyzji finansowych sędziów Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], tj. K. K. oraz M. Z., a także kopii aktualnych decyzji Ministra Sprawiedliwości o delegowaniu wskazanych w niniejszym akapicie sędziów na okoliczność którym przyznano dodatek funkcyjny oraz wymiaru delegowania do obowiązków sędziowskich w sądach powszechnych. W uzasadnieniu skargi strona skarżący podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko oraz wskazała na brzmienie i interpretację art. 77 ust. 7 ustawy - Prawo o ustrojów sądów powszechnych. W związku z powyższym, w ocenie skarżącej, organ w wydanej decyzji z dnia [...] września 2017 r. całkowicie pominął w swoich rozważaniach kwestię faktycznego uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji. Skoro bowiem, jak wskazała skarżąca, podstawą decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego nie mogło być pismo Ministra Sprawiedliwości, brak jest w uzasadnieniu decyzji tego organu powołania się na jakiekolwiek inne argumenty przemawiające za przyznaniem dodatku w wysokości 0,25 a nie 0,5, o co wnosiła skarżąca. Tym samym, w ocenie skarżącej, sporna decyzja Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] została ukształtowana w sposób dowolny i de facto nie zawiera merytorycznego uzasadnienia, co oznacza, że nie są znane stronie skarżącej merytoryczne podstawy wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Ponadto, skarżąca wskazała, że w uzasadnieniu decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] brak jest odniesienia się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu skarżącej z dnia [...] sierpnia 2017 r. Skarżąca zarzuciła, że brak jest zatem odniesienia się do kwestii naruszenia przez Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego przepisów art. 77 ust. 7 i art. 91 ust. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz kwestii naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji zasady równego traktowania i zakazu dyskryminacji. Skarżąca wskazał ponadto, że organ odwoławczy nie wyjaśnił, z jakiej przyczyny zasadnym jest przyznanie skarżącej dodatku w wysokości połowy dodatku, jaki przyznany został innym sędziom Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], delegowanym do pełnienia obowiązków w sądach powszechnych w takim samym - jak skarżąca - wymiarze. Strona skarżąca zauważyła również, że nie jest prawidłowym ustalenie wysokości dodatku w sposób "uznaniowy" (tj. dowolny), bacząc jedynie, aby przyznany dodatek mieścił się w granicach przewidzianych przez rozporządzenie (pomiędzy stawką minimalną a maksymalną), albowiem ustalając wysokość dodatku, Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego winien uwzględnić zakres obowiązków związanych z delegowaniem sędziego. Jednocześnie, skarżąca zarzuciła, że z przyznanie dodatku w wysokości 0,25 narusza zarówno art. 91 ust. 1 ustawy - Prawo o ustrojów sądów powszechnych, jak i zasadę równego traktowania i zakazu dyskryminacji. W odpowiedzi na skargę Prezes Woskowego Sądu Okręgowego w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - powoływanie się przez skarżącą na naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji w kontekście decyzji finansowych wydanych wobec innych sędziów Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], w sytuacji, w której orzekają oni w zróżnicowanych obciążeniem sądach, należy uznać za chybione. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego stwierdził, że o wysokości mnożnika nie mogą bowiem decydować tylko matematyczne proporcje w oderwaniu od rzeczywistego zakresu obowiązków, jednakże nie traci on przez to charakteru uznaniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga J. T. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] - narusza obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] oraz Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], wydając sporne decyzje administracyjne, dopuścili się przede wszystkim naruszenia - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na niepełne rozpoznanie istoty sprawy i niedostateczne wyjaśnienie kwestii przyznania dodatku funkcyjnego w wysokości 0,25 w sytuacji, gdy pozostałym sędziom Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], delegowanym do pełnienia obowiązków w sądach powszechnych, przyznano dodatek w wysokości 0,5 przy tym samym wymiarze obowiązków. Tym samym, Sąd stwierdził, że zarówno Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...], jak i Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], wydając obie sporne decyzje administracyjne w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego - dopuścili się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu, naruszenie powołanych wyżej przepisów procedury administracyjnej mogło mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego z dnia [...] lipca 2017 r r. Na wstępie zauważyć należy, iż zgodnie z przepisami art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., organy obu instancji zobligowane były do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z rozpatrywaną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Tymczasem, w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że - wbrew wskazanym powyżej obowiązkom - brak jest jednoznacznego wyjaśnienia kwestii naruszenia przez Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego przepisów art. 77 ust. 7 i art. 91 ust. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz naruszeniu przy wydaniu zaskarżonej decyzji zasady równego traktowania i zakazu dyskryminacji. Zdaniem Sądu, zarówno Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], jak i organ pierwszej instancji nie wykazali w sposób precyzyjny, z jakiej przyczyny zasadnym jest przyznanie skarżącej dodatku w wysokości połowy dodatku, jaki przyznany został innym sędziom Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] delegowanym do pełnienia obowiązków w sądach powszechnych, w takim samym jak skarżąca wymiarze. Tymczasem, należy zauważyć, zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalenia dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom, w przypadku powierzenia sędziemu pełnienia funkcji innej, niż wymienione w § 3, przy ustalaniu wysokości dodatku funkcyjnego uwzględnia się zakres obowiązków związanych z powierzoną funkcją. Tym samym, wbrew twierdzeniom Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], uznać należy, iż nie jest prawidłowym ustalenie wysokości dodatku w sposób "uznaniowy" (tj. dowolny) bacząc jedynie, aby przyznany dodatek mieścił się w granicach przewidzianych przez rozporządzenie (pomiędzy stawką minimalną a maksymalną). Zdaniem Sądu, ustalając wysokość dodatku, Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego winien zatem uwzględnić zakres obowiązków związanych z delegowaniem skarżącego sędziego. Według Sądu, strona skarżąca słusznie zwróciła uwagę, iż delegowanie do 4 sesji w miesiącu jest równoważne wpływowi w wysokości 50% wpływu spraw wpisywanych do repertorium "K" (karnych, karnych skarbowych) przypadających na pozostałych sędziów orzekających w Wydziale Karnym Sądu Rejonowego w [...]. Tym samym, stanowi to zakres obowiązków odpowiadających wymiarowi niemal 1/2 etatu. Równocześnie, uznać należy, że skarżąca zasadnie zwróciła uwagę, iż przyznanie dodatku w wysokości minimalnej (0,25) przy delegowaniu w wymiarze 4 sesji w miesiącu uniemożliwia przyznanie tegoż dodatku w stosownej (proporcjonalnej) wysokości w wypadku delegowania w mniejszym wymiarze, tj. np. jeden czy dwóch sesji w miesiącu. Sąd uznał jednocześnie, że organy obu instancji nie wyjaśniły kwestii przyznania spornego dodatku w wysokości 0,25 w kontekście zarzutu naruszenia art. 91 ust. 1 ustawy - Prawo o ustrojów sądów powszechnych, jak i zasady równego traktowania i zakazu dyskryminacji. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy - Prawo o ustrojów sądów powszechnych, wysokość wynagrodzenia sędziów, zajmujących równorzędne stanowiska sędziowskie, różnicuje staż pracy lub pełnione funkcji. W tej sytuacji, skoro strona skarżąca podniosła, iż inni sędziowie Wojskowego Sądu Garnizonowego, delegowani do [pic]pełnienia obowiązków w sądach powszechnych, otrzymują dodatek z tytułu delegacji w wysokości 0,5, przy delegowaniu w wymiarze 4 sesji w miesiącu, obowiązkiem organu było wyjaśnienie, dlaczego stronie skarżącej przyznano dodatek w o połowę niższej wysokości, przy tym samym wymiarze delegowania. Wyjaśnienie tej kwestii - w kontekście regulacji zwartej w art. 91 ust. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych - było o tyle istotne, o ile zważy się, iż rozróżnienie wysokości dodatku nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia merytorycznego. Nie ulega wątpliwości, że organ administracji, działając na podstawie przepisów prawa i stojąc na straży praworządności, ma obowiązek podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, uwzględniając przy tym interes społeczny oraz słuszny interes obywateli, a także prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (co wyrażać ma się m.in. w ich należytym i wyczerpującym informowaniu o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, oraz w udzielaniu stronom wskazówek w tym zakresie), wyjaśniając stronie postępowania zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwieniu sprawy, co w szczególności zobowiązany jest uczynić w wyczerpującym uzasadnieniu faktycznym i prawnym podejmowanej w sprawie decyzji administracyjnej. Nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie decyzji powinno stwarzać możliwość kontroli przez stronę oraz Sąd prawidłowości toku rozumowania organu ją wydającego oraz motywów rozstrzygnięcia, co jest szczególnie istotne przy ocenie decyzji o charakterze uznaniowym. Brak prawidłowego uzasadnienia uniemożliwia ustalenie czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu zakresu uznania administracyjnego. Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając obie sporne decyzje, organy dopuściły się naruszenia obowiązującej w prawie administracyjnym, zharmonizowanej z Konstytucją RP, ogólnej zasady, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję lub inny akt z zakresu administracji publicznej nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również: m.in. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., sygn. akt SA/Wr 510/83). W ocenie Sądu, należy pamiętać o tym, iż przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, bezwzględnie muszą być zachowane i przestrzegane przez organy zasady wyrażone w Konstytucji RP. W niniejszej sprawie, organy obu instancji, wydając sporne decyzje w przedmiocie przyznania skarżącej dodatku wyrównawczego, dopuściły się jednak istotnej obrazy wskazanych powyżej norm prawnych i tym samym przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności. W tym stanie rzeczy, należało uznać, iż obie sporne decyzje nie mogły ostać się w obrocie prawnym, jako naruszające w sposób istotny obowiązujące przepisy prawa. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.[pic]