II SA/Wa 168/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Andrzej Góraj, , Protokolant, Straszy sekretarz sądowy Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - oddala skargę - Rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. J. L. został wyznaczony z dniem [...] maja 2007 r. na stanowisko służbowe Kierownika Oddziału w [...]. Powyższe stanowisko służbowe zostało zaszeregowane do grupy uposażenia U-15A. Komendant [...] rozkazem personalnym nr [...] z dniem [...] maja 2008 r. zwolnił J. L. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek osiągnięcia wieku sześćdziesięciu lat. W dniu [...] września 2011 r. pełnomocnik skarżącego wniósł do Sądu Rejonowego dla K. przeciw Skarbowi Państwa - Komendantowi [...] pozew o ustalenie istnienia stosunku służbowego na stanowisku kierownika kliniki i zapłatę wynagrodzenia w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu pozwu wskazał, że od dnia [...] lutego 2008 r. przestał istnieć [...] a w jego miejsce powstała [...]. Stanowisko służbowe Kierownika Kliniki [...] było zaszeregowane do stopnia etatowego "płk" oraz grupy uposażenia U-16. Od dnia powstania Kliniki [...], tj. [...] lutego 2008 r. do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej J. L. faktycznie wykonywał obowiązki kierownika tej kliniki i z tego względu przysługiwało mu uposażenie według grupy U-16. Sąd Rejonowy dla K. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., sygn. akt [...] przekazał przedmiotową sprawę do rozpoznania Ministrowi Obrony Narodowej, który pismem z dnia [...] lipca 2012 r. wezwał J. L. do sprecyzowania żądania dotyczącego "ustalenia istnienia stosunku służbowego". W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego podał, iż wnosi m.in. o wydanie zaświadczenia, że J. L. w okresie od [...] lutego 2008 r. do [...] maja 2008 r. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku kierownika Kliniki [...]. Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2012 r., działając na podstawie art. 219 kpa, odmówił wydania zaświadczenia o określonej treści, tj., że J. L. w okresie od [...] lutego 2008 r. do [...] maja 2008 r. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku kierownika Kliniki [...]. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. L. zarzucił organowi naruszenie szeregu przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowym okresie nie pełnił służby na stanowisku kierownika Kliniki [...]. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy postanowienie podjęte w dniu [...] września 2012 r. W uzasadnieniu, przytaczając treść art. 35 ust. 1 oraz § 11 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U nr 243, poz. 1788 ze zm.) organ stwierdził, że przywołane przepisy jednoznacznie wskazują na obligatoryjny obowiązek spełnienia warunku m.in. wydania decyzji o wyznaczeniu żołnierza na wyższe stanowisko służbowe, na którym przysługuje wyższe uposażenie. Na podstawie dokumentacji ewidencyjnej organ ustalił, że w stosunku do J. L. nie został wydany rozkaz personalny wyznaczający na stanowisko kierownika Kliniki [...]. W konsekwencji Minister Obrony Narodowej stwierdził brak podstaw do wydania zaświadczenia stwierdzającego, że J. L. w okresie od [...] lutego 2008 r. do [...] maja 2008 r. pełnił zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej na stanowisku kierownika Kliniki [...], ponieważ na to stanowisko służbowe nigdy nie został wyznaczony. Postanowienie z dnia [...] listopada 2012 r. stało się przedmiotem skargi J. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 35 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 11 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk oraz § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie określania grup uposażenia (Dz. U. nr 50, poz. 487) w zw. z art. 7 i 8 kpa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący w okresie od [...] lutego 2008 r. do [...] maja 2008 r. w dalszym ciągu pełnił obowiązki kierownika Oddziału w [...], które zgodnie z ówcześnie obowiązującym wykazem stanowisk służbowych żołnierzy zawodowych [...] było stanowiskiem podpułkownika, z uwagi na ostatnią decyzję – rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. w sytuacji, gdy od [...] lutego 2008 r. w miejscu pełnienia obowiązków służbowych przez skarżącego nastąpiła reorganizacja polegająca na zmianie Oddziału na Klinikę, a skarżący w okresie od [...] lutego 2008 r. do [...] maja 2008 r. faktycznie wykonywał obowiązki służbowe kierownika Kliniki [...], które zgodnie z wykazem stanowisk służbowych Szpitala jest etatem pułkownika, - art. 217 w zw. z art. 218 kpa poprzez jego niezastosowanie, polegające na odmowie wydania zaświadczenia o określonej treści w sytuacji gdy skarżący wniósł o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakty wynikające z danych znajdujących się w posiadaniu organu administracji publicznej w zakresie osób pełniących obowiązki służbowe na stanowisku Kierownika Kliniki [...], 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 w zw. z art. 77 kpa poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji nieustalenie przyczyny niewydania rozkazu personalnego o wyznaczeniu skarżącego na stanowisko służbowe kierownika Kliniki [...], - art. 78 w zw. z art. 10 kpa poprzez jego niezastosowania polegające na braku przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, - art. 107 § 3 w zw. z art. 11 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którym organ kierował się przy załatwieniu sprawy w sytuacji, gdy obowiązek zawarcia powyższych przesłanek w uzasadnieniu decyzji wynika wprost z przepisów ustawy. Wskazując na powyższe zarzuty J. L. wniósł o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającej go postanowienia. W uzasadnieniu skargi wskazał, że ponosi negatywne konsekwencje za brak wydania w stosunku do niego rozkazu personalnego wyznaczającego na stanowisko kierownika Kliniki [...] w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy, jak i ówcześnie obowiązujących przepisów w sposób jednoznaczny wynika, że wydanie takiego rozkazu stanowiło obowiązek organu. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniania według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 218 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "kpa", w przypadkach, gdy dana osoba ubiega się o zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Powyższe oznacza, że jednym z warunków koniecznych do wydania zaświadczenia jest ustalenie, czy istniejący w dacie jego wydawania stan faktyczny bądź prawny miał swoje odzwierciedlenie w posiadanej przez organ dokumentacji. Organ administracji publicznej zaświadcza bowiem jedynie o tym, co znajduje się w jego ewidencjach, rejestrach lub innych danych, bez ich przetwarzania. Stanowisko to potwierdza orzecznictwo, zgodnie z którym określenie "dane znajdujące się w jego posiadaniu" nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco poprzez obejmowanie nim także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia w celu potwierdzenia faktów, z tych danych wynikających (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Ł 3105/95, OSP 1998, Nr 6, poz. 106). Postępowanie wyjaśniające uregulowane w art. 218 kpa ogranicza się zatem jedynie do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe potwierdzenie treści dokumentów zgromadzonych przez dany organ. Regulacja zawarta w ww. przepisie modyfikuje tym samym zasady postępowania dowodowego określone w rozdziale IV kpa Za stanowiskiem tym przemawia też okoliczność zamieszczenia przez ustawodawcę w art. 218 § 2 kpa zwrotu: "w koniecznym zakresie", co wskazuje na zawężenie w tym przypadku postępowania wyjaśniającego. Rozwiązanie takie zostało podyktowane tym, by nie rozszerzać ponad niezbędną potrzebę zakresu aktów administracyjnych, które powstają w uproszczonej procedurze, gdyż nie jest wskazane zacieranie granic pomiędzy aktami informacji (zaświadczenia) i aktami ustalania kształtowania stosunków prawnych (decyzje) (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2005 r., sygn. akt OSK 1777/04, niepubl.). Ponadto postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 kpa spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego celem jest usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. Niedopuszczalne jest natomiast dokonywanie w nim nowych ustaleń faktycznych i prawnych. W rozpoznawanej sprawie J. L. zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt, że w okresie od [...] lutego 2008 r. do [...] maja 2008 r. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku Kierownika Kliniki [...]. W myśl art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. nr 90, poz. 593 ze zm.), żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych określonych w karcie opisu stanowiska służbowego oraz posiadanej oceny w opinii służbowej, a żołnierza zawodowego w służbie stałej również od ustalonej dla niego indywidualnej prognozy przebiegu zawodowej służby wojskowej. Na obowiązek wydania decyzji w sprawach wyznaczenia na stanowisko służbowe, wskazuje również § 11 ust. 1 rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk, które obowiązywało w okresie, za który skarżący domaga się wyrównania uposażenia. Zgodnie z tym przepisem wyznaczenie żołnierza na wyższe stanowisko służbowe uważa się za dokonane po spełnieniu łącznie następujących warunków: 1) wydaniu decyzji o mianowaniu żołnierza na stopień wojskowy odpowiadający stopniowi etatowemu stanowiska służbowego, na jakie żołnierz ten ma być wyznaczony; 2) wydaniu decyzji o wyznaczeniu żołnierza na wyższe stanowisko służbowe; 3) stwierdzeniu przez dowódcę jednostki wojskowej w rozkazie dziennym daty objęcia przez żołnierza obowiązków na stanowisku służbowym. Powyżej przytoczone przepisy w sposób jednoznaczny wskazują, że wyznaczenie żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe następuje w drodze decyzji uprawnionego organu. Skarżący, w okresie przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, zajmował stanowisko służbowe Kierownika Oddziału w [...] zaszeregowane do grupy uposażenia 15A, na które został wyznaczony rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. W stosunku do skarżącego nie wydano decyzji o wyznaczeniu na stanowisko Kierownika Kliniki [...], a tym samym brak było podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia służby na tym stanowisku we wskazanym we wniosku okresie. W tych okolicznościach zgodne z prawem było wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści, utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.