II SA/Wa 1682/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej "CKL") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 - tekst jednolity dalej k.p.a.), w związku z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 poz. 398 - tekst jednolity) po rozpatrzeniu odwołania Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej "RKL") Nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania. Do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skierowaniem z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Komendant Biura Śledczego Policji zwrócił się do RKL w celu ustalenia związku albo braku związku śmierci Z. K. s. M. ze służbą funkcjonariusza albo funkcjonariusza zwolnionego ze służby. Pismem z dnia [...] marca 2020 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w Warszawie zwróciła się do jednostki kierującej o nadesłanie karty zgonu lub protokołu sekcji zwłok oraz posiadanej dokumentacji medycznej. Wskazała, że dokumentacja ta jest niezbędna do wydania orzeczenia w sprawie. Pismem z dnia [...] marca 2020 r. Koordynator Zespołu Bezpieczeństwa i Higieny Pracy CBŚ Policji wskazał, iż CBŚ nie posiada wymienionej dokumentacji. Wyjaśnił również, że w Prokuraturze Okręgowej w [...] prowadzone jest postępowanie przygotowawcze w sprawie śmierci p. K. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] decyzją z dnia [...] marca 2020r. Nr [...] działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzyła postępowanie w tej sprawie. RKL podała, że w celu wydania orzeczenia niezbędne jest dostarczenie przez organ kierujący całości dokumentacji medycznej, dotyczącej osoby skierowanej w tym całości dokumentacji z badań profilaktycznych, karty zgonu lub protokołu sekcji zwłok. Dokumentacja ta jest niezbędna dla ustalenia przyczyny zgonu, która winna być wyszczególniona w orzeczeniu. Karta zgonu jest dokumentem wystawianym przez lekarza, wydawanym rodzinie zmarłego koniecznym do uzyskania z Urzędu Stanu Cywilnego aktu zgonu i pochowania zwłok. Karta ta zawiera informację o przyczynie zgonu. Zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, jeżeli do wydania orzeczenia niezbędne są dodatkowe dokumenty, rejonowa komisja lekarska może wystąpić do podmioty kierującego do komisji lekarskiej o dostarczenie tych dokumentów w terminie 14 dni od doręczenia wystąpienia. Zdaniem RKL w aktualnej sytuacji faktycznej i prawnej, bez stosownej dokumentacji oraz przed zakończeniem postępowania prokuratorskiego wydanie orzeczenia w sprawie jest bezprzedmiotowe i zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. należy je umorzyć. Odwołanie od powyższej decyzji wywiódł Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji CKE podała, że w zgromadzonej dokumentacji orzeczniczej nie istnieje data śmierci funkcjonariusza, którego skierowanie dotyczy, nie ma też podstawowego dokumentu pozwalającego na procedowanie tj. "karty zgonu". Zdaniem organu odwoławczego RKL dokonała należytej staranności zwracając się w dniu [...] marca 2020 r. do kierującego o dodatkowe dokumenty niezbędne do wydania orzeczenia (na podstawie art. 38 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych). Wobec powyższego CKL postanawia jak na wstępie i na podstawie art. 47 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 398 - tekst jednolity). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji (skarżący). Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie: - art. 7 k.p.a. - poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co skutkowało błędnym ustaleniem (w decyzji Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych), że [...] Rejonowa Komisja Lekarska dokonała należytej staranności zwracając się w dniu [...] marca 2020 r. do Kierującego o dodatkowe dokumenty niezbędne do wydania orzeczenia, co w sytuacji uzyskania odpowiedzi, iż Komendant CBSP nie posiada wymienionej dokumentacji, dawało jej podstawę do wydania decyzji o umorzeniu postępowania, - art. 77 § 1 k.p.a. - wskutek niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym niewystąpienia z urzędu do właściwych Organów o kartę zgonu lub protokół sekcji zwłok oraz dokumentację medyczną Z. K., w których posiadaniu znajdowały się powyższe dokumenty, - art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 p 1 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, w sytuacji posiadania przez komisje lekarskie wiedzy o organach, w których dyspozycji znajdowały się niezbędne do wydania decyzji merytorycznej dokumenty, - art. 105 § 1 k.p.a. - poprzez przedwczesne wydanie decyzji w sytuacji, gdy organ miał możliwość uzyskania niezbędnych dokumentów, na podstawie których mógłby wydać decyzję merytoryczną. Zaskarżonej decyzji Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji zarzucił ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 4 lit. a) w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - poprzez nie wystąpienie z urzędu do właściwych Organów celem uzyskania karty zgonu, protokołu sekcji zwłok oraz innej dokumentacji medycznej pomimo, iż [...] Rejonowa Komisja Lekarska, jak i Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych miała możliwość i legitymację do pozyskania powyższych dokumentów z urzędu, - art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych poprzez niewydanie orzeczenia po wcześniejszym zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej z urzędu pomimo posiadanych uprawnień w tym zakresie. Mając powyższe na względzie wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Nr [...] [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] marca 2020 r. ([...]). W uzasadnieniu skargi Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji rozwinął poszczególne jej zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Uzasadniając konieczność odrzucenia skargi wskazał, że orzeczenia komisji lekarskich można podzielić na dwie kategorie. Pierwsza z nich związana jest z ustaleniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest więc stan zdrowia osoby w celu zaliczenia jej do odpowiedniej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia, czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby lub też z niej zwalniana. Decyzje te (dotyczące zdolności do służby) podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Drugą kategorią orzeczeń wydawanych przez komisje lekarskie stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych, czy emerytalnych. Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Dzieje się tak dlatego, że decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez komisje lekarskie, lecz przez właściwe organy emerytalno-rentowe. Orzeczenia komisji lekarskich w tych postępowaniach mają wyłącznie charakter wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Do wspomnianej drugiej kategorii decyzji niepodlegających odrębnemu zaskarżeniu do sądów administracyjnych zaliczyć należy decyzje wydawane w sprawach ustalenia związku albo braku związku śmierci ze służbą funkcjonariusza albo funkcjonariusza zwolnionego ze służby, z uwagi, że one również regulują kwestie wstępne będące jedynie wytyczną do wydania dalszych decyzji w przedmiocie świadczeń odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Uzasadniając oddalenie skargi organ podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli rozstrzygnięcia wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżone rozstrzygniecie jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej p.p.s.a. określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia organów administracji podlegają uchyleniu, czy też stwierdzeniu ich nieważności. Na wstępie rozważań w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku CKE o odrzucenie skargi. Tryb postępowania przed komisją lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych określa ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822). Z przepisów tej ustawy wynika, że komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych oceniają na podstawie badań zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby, a także m.in. orzekają również o tym, czy niezdolność do służby z powodu choroby pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Komisje lekarskie są więc właściwe w zakresie badań medycznych oraz wydawania orzeczeń o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby, jak również i stopniu uszczerbku na zdrowiu, związku schorzeń, śmierci i ułomności ze służbą. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami judykatury, orzeczenia komisji lekarskich MSW można podzielić na dwie odrębne grupy. Pierwsza z nich jest związana z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby, przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią zatem podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, przeniesiona na inne stanowisko służbowe, czy też z niej zwalniana. Na kanwie tychże, w praktyce Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że komisje lekarskie działające w sprawach funkcjonariuszy, czy też kandydatów do służb mundurowych, są organami administracji publicznej i swe rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (p. wyroki: z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2978/13, i z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 354/09, publ. CBOSA, oraz postanowienie z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/00, publ. ONSA 2001/2/47). Drugą natomiast grupę orzeczeń wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów m.in. odszkodowawczych lub rentowych, albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw, niż ustawa o Policji. Orzeczenia z tej grupy zasadniczo poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych, emerytalnych, czy odszkodowawczych. Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, stanowiąc jedną z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości sądu administracyjnego (p. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 667/08, z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 220/10, publ. CBOSA, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, publ. OSNAPiUS z 2000 r., Nr 5, poz. 167, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. akt OPS 8/97, postanowienia tego Sądu: z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/00, publ. ONSA z 2001 r" Nr 2, poz. 47, oraz z dnia 21 lutego 2013 r" sygn. akt I OSK 251/13, publ. CBOSA). Powyższe prowadzi zatem do wniosku, że od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich w zakresie dotyczącym oceny zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast od orzeczeń komisji lekarskich, o których mowa wyżej, ale w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia policjanta i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z rozstrzygnięciem merytorycznym w sprawie orzeczenia ustalającego związek śmierci funkcjonariusza ze służbą m.in. dla celów emerytalno-rentowych, a z rozstrzygnięciem procesowym umorzeniem postępowania na podstawie art. Art. 105 § 1 k.p.a. Nie sposób w tej sytuacji uznać, aby tego typu orzeczenie, wydane przez organ administracji, jakim niewątpliwie jest Komisja Lekarska MSW, podlegało kognicji sądu powszechnego. Należy bowiem odróżnić charakter merytoryczny od procesowego decyzji i związanym z tym trybem zaskarżenia. Powyższe stanowisko, co prawda na tle art. 105 k.p.a. wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 247/18. Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd doszedł do wniosku, że skarga w niniejszej sprawie podlega kognicji WSA i zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji CKL w świetle wskazanych powyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, iż zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 345, z późn. zm.), w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730 i 1133). Ustawa o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie reguluje kwestii doręczeń, a zatem w tym zakresie mają zastosowanie przepisy k.p.a.. W niniejszej sprawie za prawidłowy należy uznać zarzut skargi mówiący o naruszeniu przez CKE art. 7 i 77 k.p.a., które to przepisy nakazują organowi zebranie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, czego nie uczyniła zarówno CKE, jak i RKL. Nałożony w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego zobowiązuje Organ do czynnego działania w postępowaniu wyjaśniającym, polegającego na poszukiwaniu dowodów pozwalających na dojście do prawdy obiektywnej. W piśmiennictwie podkreśla się, że pozycja organu administracji w postępowaniu administracyjnym wymaga większej aktywności niż rola, jaką odgrywa sąd w postępowaniu cywilnym (A. Wróbel, w: Jaśkowska, Wróbel, KPA. Komentarz, 2016, komentarz do art. 75). Jak wskazał Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 19 marca 1981 r. SA 234/81 "Zaniechanie przez organ administracji państwowej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwości decyzji". Jak wynika z akt sprawy RKL zwróciła się do jednostki kierującej o nadesłanie stosownej dokumentacji. W odpowiedzi na powyższe Koordynator Zespołu Bezpieczeństwa i Higieny Pracy CBŚ Policji wskazał, iż CBŚ nie posiada wymienionej dokumentacji. Wyjaśnił również, że w Prokuraturze Okręgowej w [...] prowadzone jest postępowanie przygotowawcze w sprawie śmierci p. K. i tam znajduje się stosowna dokumentacja. Po otrzymaniu powyższej odpowiedzi w ocenie Sądu organ nie mógł skorzystać z obostrzeń wynikających z art. 38 ust. 2 zd. 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, tj. wydać rozstrzygnięcia w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, gdyż wnioskodawca wskazał jasno po wezwaniu RKL, że przedmiotowej dokumentacji nie posiada a znajduje się ona w Prokuraturze w [...]. W tym miejscu należy wskazać na art. 4 lit. a) w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, ustawodawca przyznał uprawnienie komisjom lekarskim do wydawania żądanych, wszelkich dokumentów m.in. od innych organów administracji publicznej. Reasumując w ocenie Sądu w zaistniałej w sprawie sytuacji RKL winna wystąpić z wnioskiem do stosownych organów administracji publicznej o udostępnienie aktu zgonu funkcjonariusza i ewentualnie protokołu z sekcji zwłok, bądź zwrócić się do Prokuratury w [...] z tym samym wnioskiem, a ponieważ zarówno CKL jak i RKL tego nie uczyniły w sprawie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a.. Wobec tego zasadny stał się zarzut skargi mówiący o przedwczesności wydania decyzji kończącej postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. z powodu błędnego przyjęcia, że w sprawie zachodziła okoliczność w postaci trwałej i nieusuwalnej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania administracyjnego. Niezależnie od powyższego orzeczenie organu I instancji umarzające postępowanie, jak i utrzymujące je w mocy orzeczenie, zostały wydane z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo części wydaje organ administracji publicznej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. O bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. możemy mówić wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. Można je podzielić na przyczyny o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Bezprzedmiotowość postępowania będzie zachodziła np. w przypadku śmierci strony w toku postępowania dotyczącego praw ściśle związanych z osobą zmarłej strony, ustania bytu prawnego osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, zmiany tytułu własności rzeczy, jej zniszczenia, zniesienia uprawnień lub obowiązków, uchylenia podstaw prawnych do działania administracji publicznej w formach władczych w określonych sprawach. Bezprzedmiotowe jest postępowanie prowadzone przez organ niewłaściwy, jak również przez organ, który nie został uznany za właściwy w sprawie w wyniku rozpoznania sporu kompetencyjnego. Postępowanie jest również bezprzedmiotowe, jeżeli nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego, tj. gdy sprawa indywidualna nie podlega i nie podlegała załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Od bezprzedmiotowości postępowania należy odróżnić bezzasadność żądania strony, która wiąże się z niespełnieniem przez stronę postępowania określonych prawem przesłanek koniecznych do uzyskania uprawnienia w trybie decyzji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 9