II SA/Wa 1687/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zarządzenia w sprawie zatwierdzenia konkursu na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w sprawie ze skargi [...] na zarządzenie Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia 30 maja 2019 r. w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia [...] (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zarządzenie w sprawie zatwierdzenia konkursu na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej [...] W skardze zawarł on wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanego powyżej zarządzenia wskazując na prawdopodobieństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wniesienie do sądu administracyjnego skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową instytucją, a przesłanki uzasadniające jej zastosowanie nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. Podkreślenia również wymaga, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej jest możliwe jedynie w stosunku do aktów, które nadają się do wykonania, a więc takich które nakładają na adresata obowiązek określonego zachowania bądź też obowiązek powstrzymania się od podejmowania określonych dany działań, a nadto takich, które nie zostały jeszcze wykonane. W sytuacji bowiem, gdy akt został już wykonany, bezprzedmiotowym byłoby wydawanie postanowienia o wstrzymaniu jego wykonania. Skoro postanowienie Sądu ma chronić przed skutkami wykonania aktu to jego wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji z art. 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie zaskarżone zarządzenie, zgodnie z § 2 zaskarżonego zarządzenia, weszło w życie z dniem jego podpisania tj. 30 maja 2019 r. Zatem w dacie orzekania przez Sąd, skutek wynikający z zarządzenia już nastąpił. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania aktu jest w takim przypadku bezprzedmiotowe, nie ma bowiem możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Skutki kwestionowanego przez skarżącego zarządzenia mogą być zniwelowane jedynie w drodze orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uwzględniającego skargę, a nie poprzez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.