II SA/Wa 1690/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, WSA Joanna Kube, Protokolant Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi I.W. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę [...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.), stwierdził nieważność aktu nadania I.W. stopnia awansu zawodowego nauczyciela [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. I.W. złożyła w ustawowym terminie odwołanie od wymienionej wyżej decyzji. Pismem z dnia [...] czerwca 2006 r. Minister Edukacji Narodowej zawiadomił I.W., iż z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, odwołanie od decyzji [...] Kuratora Oświaty rozpatrzone zostanie do dnia [...] lipca 2006 r. W dniu [...] lipca 2006 r. do akt postępowania administracyjnego złożone zostało pełnomocnictwo, którym I.W. umocowała T.W. do reprezentowania jej (występowania w jej imieniu) w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Ministra Edukacji i Nauki w sprawie odwołania od decyzji [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2006 r. [...]. Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania I.W., decyzję [...] Kuratora Oświaty utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że w okresie odbywania stażu na stopień nauczyciela [...] wymieniona była zatrudniona na stanowisku nauczyciela [...] w P.. Organ stwierdził, że placówka ta jest ośrodkiem o charakterze resocjalizacyjno-wychowawczym, o jakim mowa w art. 2 pkt 5 ustawy o systemie oświaty i § 12 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 marca 2005 r. w sprawie rodzajów i szczegółowych zasad działania placówek publicznych, warunków pobytu dzieci i młodzieży w tych placówkach oraz wysokości i zasad odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci w tych placówkach (Dz. U. Nr 52, poz. 467 ze zm.). Stosownie zaś do § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych dla nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 155, poz. 1288 ze zm.), kwalifikacje do zajmowania stanowisk nauczyciel przedmiotu lub prowadzącego zajęcia w przedszkolach specjalnych, szkołach specjalnych, specjalnych ośrodkach szkolno-wychowawczych i specjalnych ośrodkach wychowawczych dla dzieci i młodzieży z niepełnosprawnościami niewymienionymi w ust. 1 posiada osoba, która ma kwalifikacje wymagane do zajmowania stanowiska nauczyciela w danym typie szkoły lub placówki określone odpowiednio w § 2-4 i § 10 rozporządzenia, a ponadto ukończyła studia podyplomowe lub kurs kwalifikacyjny w zakresie pedagogiki specjalnej, odpowiedniej do niepełnosprawności uczniów. Organ stwierdził, że I.W. nie posiada wymaganych prawem kwalifikacji, ponieważ nie ukończyła podyplomowych studiów ani kursu kwalifikacyjnego w zakresie pedagogiki specjalnej, a za studia takie nie mogą być uznane podyplomowe studia w zakresie [...], bowiem, jak wynika z ramowego programu tych studiów, nie przygotowują one do pracy z uczniami niepełnosprawnymi. Nadanie zaś kolejnego stopnia awansu zawodowego nauczycielowi nieposiadającemu wymaganych kwalifikacji stanowi rażące naruszenie prawa. Wymienioną decyzję Minister Edukacji Narodowej skierował bezpośrednio do strony postępowania administracyjnego – I.W.. Decyzja ta stała się następnie przedmiotem skargi I.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Kuratora Oświaty. W uzasadnieniu wskazała m.in., że Zespół Szkół nr [...] w P. obejmował gimnazjum specjalne oraz zasadniczą szkołę zawodową specjalną, jednakże były to szkoły specjalne przeznaczone wyłącznie dla dzieci i młodzieży niedostosowanej społecznie, a nie dzieci i młodzieży niepełnosprawnej. Zarzuciła organowi błędną wykładnię § 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych dla nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli, wskazując, że przepis ten nie znajduje zastosowania do szkół specjalnych przeznaczonych dla dzieci i młodzieży niedostosowanej społecznie. Podniosła również, że jej sprawa nie została rozstrzygnięta w ustawowym terminie, a [...] Kurator Oświaty prowadził najpierw niedookreślone "postępowanie wyjaśniające", o którym zawiadomił pismem z dnia [...] października 2005 r., a dopiero potem w dniu [...] listopada 2005 r. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela [...], co w ocenie skarżącej stanowi naruszenie przysługujących jej na mocy Kodeksu postępowania administracyjnego praw. W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Dodatkowo wskazał, że zarzut dotyczący niezałatwienia sprawy w terminie jest bezzasadny. Skarżąca zawiadomiona została również o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia nauczyciela [...] oraz o prawie wglądu do akt postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 52 § 1 tej ustawy, skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 53 § 1 powołanej ustawy, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być decyzja administracyjna, która weszła do obrotu prawnego. W postępowaniu administracyjnym strona może działać – zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej również kpa, przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Stosownie zaś do art. 40 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Od chwili doręczenia organowi administracji publicznej pełnomocnictwa pełnomocnik powinien być zawiadamiany o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich. Do pełnomocnika powinny być także kierowane wszelkie pisma, których adresatem jest strona postępowania. Od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa bowiem za jego pośrednictwem z wszelkimi skutkami prawnymi odnoszącymi się do strony. Przepis art. 40 § 2 nie dopuszcza żadnych wyjątków odnośnie doręczeń pism w takim przypadku. Bezsporne jest, że w przedmiotowej sprawie przed wydaniem decyzji administracyjnej przez Ministra Edukacji Narodowej orzekającego w II instancji, skarżąca ustanowiła pełnomocnika – T.W., do reprezentowania jej w postępowaniu przed tym organem. W treści pełnomocnictwa jednoznacznie wskazała osobę pełnomocnika, podając poza jego imieniem i nazwiskiem również datę urodzenia, numer PESEL i miejsce zamieszkania. Pełnomocnictwa tego nie cofnęła. Minister Edukacji Narodowej pominął przedmiotowe pełnomocnictwo i decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] nie doręczył, jak wymaga tego Kodeks postępowania administracyjnego, ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Nieprawidłowości działania organu w tym zakresie nie zmienia okoliczność, że zarówno skarżąca, jak i jej pełnomocnik mają taki sam adres zamieszkania. Stwierdzić należy, że wskutek niedoręczenia decyzji Ministra Edukacji Narodowej pełnomocnikowi skarżącej – decyzja tego organu nie weszła do obrotu prawnego (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2000 r. sygn. akt III RN 157/99, OSNAPiUS 2001, Nr 3, poz. 61). Termin zaś do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoczyna bieg z chwilą doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przez co należy rozumieć doręczenie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego też względu skarga jest niedopuszczalna. Minister Obrony Narodowej obowiązany będzie doręczyć decyzję z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], zgodnie z art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, pełnomocnikowi skarżącej – T.W.. Dopiero od dnia doręczenia decyzji ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikowi strony, rozpocznie bieg termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego od wyżej wymienionej decyzji Ministra Edukacji Narodowej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.