II SA/Wa 1691/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Protokolant specjalista Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. L. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na inne stanowisko służbowe oddala skargę Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257); zwanej dalej K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M.L., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w sprawie zwolnienia z dniem [...]kwietnia 2019 r. funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska specjalisty Zespołu [...] Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy [...] Policji i mianowania z dniem [...] maja 2019 r. na stanowisko specjalisty [...] Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy [...]Policji, w 6 grupie zaszeregowania, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3.190 zł, z mnożnikiem 2,091 i kwoty bazowej, z dodatkiem służbowym w kwocie 850 zł i dodatkiem [...]m. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza oraz przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Zaznaczył, że osoba zgłaszająca się dobrowolnie do służby w Policji wyraża gotowość podporzadkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w tej formacji. Kandydat na policjanta świadomie poddaje się służbowej dyspozycji przełożonego, która polegać może także na swobodnym określeniu miejsca pełnienia służby oraz stanowiska funkcjonariusza. W rozpatrywanej sprawie organem właściwym do podjęcia decyzji w zakresie zwolnienia funkcjonariusza ze stanowiska służbowego, a następnie mianowania na inne, równorzędne stanowisko służbowe (o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego, takim samym dodatku służbowym i stopniu etatowym) był, zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, Komendant [...] Policji. Organ zaznaczył, że skoro specyfiką służb mundurowych jest podległość służbowa i prawo przełożonego do przydzielania zadań służbowych to Komendant [...] Policji był zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia właściwej realizacji zadań i czynności służbowych w komórkach organizacyjnych jednostki Policji, którą kieruje. Mianowanie M.L. na inne stanowisko służbowe leży zatem w interesie społecznym, gdyż wzmocnienie stanu osobowego Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy [...] Policji zgodne jest z interesem służby. Ustawodawca nie uzależnił przy tym możliwości mianowania policjanta na inne stanowisko służbowe od jego przebiegu służby, czy też od subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Powyższe umożliwia właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować ustawowe zadania nałożone na tę formację. Komendant [...] Policji, jako przełożony policjantów tej jednostki, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach, kierując się wymogami sprawności działania w realizacji ustawowych zadań Policji i uwzględniając specjalizację zadań oraz ciągłość ich realizacji, decydować o obsadzie stanowisk służbowych w podległych mu komórkach organizacyjnych. Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organ Policji zachował warunki do wydania decyzji uznaniowej, Komendant Główny Policji uznał, że słuszny interes M.L. nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Osobiste oczekiwania policjanta wobec organu, czy też poczucie krzywdy nie mogą doprowadzić w konsekwencji do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skoro przełożony uznaje, że w danych okolicznościach jest potrzeba innego "zagospodarowania" funkcjonariusza i odbywa się to zgodnie z prawem, a zarzuty zawarte w odwołaniu kwestionujące prawidłowość rozkazu personalnego ze względu na przyczyny samego mianowania, zmierzają w istocie do kwestionowania polityki kadrowej przełożonego, to nie mogą stanowić zasadnej argumentacji uzasadniającej jego zmianę. Policja jako organizacja posiadająca strukturę zhierarchizowaną wymusza ustanowienie odpowiednich mechanizmów umożliwiających elastyczne kształtowanie stanów kadrowych w poszczególnych jednostkach i komórkach organizacyjnych tych jednostek. Instrumentem służącym sprawnej realizacji tego zadania jest możliwość obsadzenia poszczególnych stanowisk służbowych przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Odpowiedzialnością za właściwy dobór i liczebność funkcjonariuszy w poszczególnych jednostkach Policji lub w komórkach organizacyjnych tych jednostek ustawodawca obciążył właściwych komendantów, którzy są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania. Są oni uprawnieni do wykonywania nałożonych na nich zadań przy pomocy podległych im komend, czy jednostek niższego szczebla podległych tym komendom. Oznacza to nie tylko kierowanie komendą jako urzędem, ale przede wszystkim zespołem osobowym tworzącym szeregi funkcjonariuszy pełniących służbę w podległych im jednostkach Policji. Właściwy komendant występuje w podwójnej roli. Jest zarówno przełożonym, jak i kierownikiem jednostki organizacyjnej Policji. Musi zatem ważyć interes policjanta (słuszny interes strony) oraz interes społeczny, który w tym przypadku jest zbieżny z interesem służby. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku kolizji pomiędzy tymi dwoma dobrami interes policjanta musi ustąpić przed interesem służby. Gdyby dać prymat temu pierwszemu, osiągnięcie celu jakim jest realizacja ustawowych zadań Policji mogłoby okazać się nie tylko utrudnione, ale wręcz niemożliwe. Jak podkreślił Komendant [...] Policji powodem podjęcia działań personalnych wobec M.L. było wzmocnienie zasobu kadrowego Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy [...] Policji. Posiadane wykształcenie i dotychczasowe doświadczenie zawodowe funkcjonariusza nie stoją w oczywistej sprzeczności z celem działania przełożonego właściwego w sprawach osobowych, który wyznaczył na to stanowisko konkretnego policjanta, tj. M.L.. Działania tego przełożonego stanowią dobitne świadectwo tego, że w jego ocenie, właśnie funkcjonariusz daje gwarancję szybkiego wdrożenia się w realizację nowych obowiązków służbowych, a ponadto, że będzie on mógł służyć pomocą policjantom z krótszym stażem i mniejszym doświadczeniem. Nie można zgodzić się z podniesionymi zarzutami funkcjonariusza wskazującymi na niezasadność zwolnienia z jednego stanowiska służbowego i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe. Wiedzę o potrzebach kadrowych poszczególnych komórek organizacyjnych oraz o kompetencjach podległych mu funkcjonariuszy posiada wyłącznie kierownik danej jednostki organizacyjnej Policji, w tym przypadku Komendant [...] Policji. Decyzja przez niego podjęta została uargumentowana w sposób prawidłowy. Nie chodzi przy tym o to, by Komendant [...] Policji szczegółowo wyjaśniał podwładnemu na czym polega zapewnienie prawidłowej realizacji zadań przez określoną komórkę organizacyjną jednostki Policji, która jest mu podległa. Każde bowiem wyjaśnienie mogłoby być w ocenie funkcjonariusza, którego taka zmiana dotyczy, niewystarczające. Ocena w zakresie prawidłowości funkcjonowania poszczególnych komórek organizacyjnych jednostki Policji należy zaś do przełożonego właściwego w sprawach osobowych, bowiem to on posiada w tym zakresie największą wiedzę. Nie można w sposób bezkrytyczny oceniać wpływu zmian stanu osobowego określonej komórki organizacyjnej na jej zdolność do prawidłowej realizacji zadań. Nie można również kwestionować doboru przez tego przełożonego funkcjonariuszy wyznaczonych do wykonywania czynności służbowych w określonych komórkach organizacyjnych. Taka ocena nie byłaby miarodajna. Nie można również zakładać swojej nieprzydatności na nowo zajmowanym stanowisku służbowym, albo przydatności funkcjonariuszy skierowanych do pełnienia służby w Wydziale [...] Komendy [...] Policji, tylko z tej przyczyny, że uprzednio pełnili służbę w Wydziale [...] Komendy [...] Policji. Fluktuacja kadr pomiędzy poszczególnymi komórkami organizacyjnymi tej samej jednostki Policji uzależniona jest od bardzo wielu czynników. Ilość i rodzaj elementów uzasadniających takie zmiany jest w każdym przypadku indywidualna. Nie sposób założyć, że uszczuplając kadrowo jedną komórkę organizacyjną, w celu wsparcia innej, przełożony działa na szkodę tej pierwszej, albo, że zasila inną komórkę organizacyjną policjantem, który nie będzie przydatny (kompetentny) do wykonywania zadań służbowych na nowo objętym stanowisku służbowym. Dysponuje on bowiem wyłącznie z góry ściśle określonym zasobem kadrowym, którym musi optymalnie zarządzać. Nie do zaakceptowania jest pogląd wyrażony przez funkcjonariusza, który twierdzi, że posiada umiejętności wyłącznie do pełnienia służby w określonego rodzaju komórce organizacyjnej. Przeczy to w przyjętym przez policjanta zobowiązaniom, które są immanentnymi cechami stosunku służbowego, tj. dyspozycyjności i podporządkowania w służbie. Komendant Główny Policji wskazał także, że organ pierwszej instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia należy podkreślić, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 K.p.a. Organ pierwszej instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy zasób kadrowy jednostki Policji lub komórki organizacyjnej tej jednostki utrudnia lub uniemożliwia realizację ustawowo nałożonych na Policję zadań. W kontekście powyższego należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 K.p.a., gdyż w jego uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Podkreślić przy tym należy, że w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki decyzji dotyczących stosunku służbowego policjantów. Jednocześnie brak było podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, bowiem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 K.p.a. Nie może tu być mowy ani o wadliwości decyzji nieostatecznej, ani o wywołaniu przez jej wykonanie nieodwracalnych skutków prawnych czy też zmianie okoliczności uzasadniających nadanie rygoru. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.L. wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2019 r. oraz rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, a także przywrócenie na stanowisko, które zajmował w [...] Sekcji [...] pracy zmianowej 12 h, który to system zapewniał mu najlepsze warunki z uwagi na opiekę nad niepełnosprawnymi dziećmi i powinien powrócić po zwolnieniu w związku z wypadkiem z pracy. Ponadto wniósł o powołanie na świadka Naczelnika Wydziału [...] celem wyjaśnienia, na jakiej zasadzie nie znając go wnioskował o jego osobę, oraz czemu przeniesiono go do Wydziału [...] Sekcji [...] jak wnioskował o przydzielenie go do sekcji [...] i wskazywał, że będzie pracował z ludźmi przy sieciach, a także na okoliczność odmowy udzielenia mu zgody na zmianę godzin pracy przy jednoczesnym udzieleniu takich zgód innym policjantom. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: a) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z § 2 pkt 14 lit. a-e zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, poprzez naruszenie zasady przenoszenia na stanowisko równorzędne oraz art. 79 ustawy o Policji w zw. z art. 142 z 1 pkt 3 Kodeksu pracy (K.p.), poprzez przeniesienie na stanowisko uniemożliwiające uzyskanie tych uprawień, b) niezgodność treści uzasadnień rozkazów ze stanem faktycznym, tj. uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego jest nieprawdziwe, o czym świadczą przenoszenia międzywydziałowe, a także treść samego rozkazu; realizacja i kierowanie go do służby i zadań odbiegających od wskazanych w rozkazach potrzeb; przeniesienie z Sekcji [...] pracownika na jego miejsce w sekcji [...], przy argumentacji przeniesienia go do Sekcji [...], jako konieczność wzmocnienia Sekcji [...]. Tak więc przeniesiono go by zrobić miejsce z powodu kumoterstwa dla innej policjantki. Wnoszący skargę wskazał, że w ciągu 4 miesięcy 3 krotnie zmieniano mu stanowisko służbowe (został przeniesiony do: sekcji [...] – 1 zmiana, Wydziału [...] do sekcji [...] Zespołu [...] – 2 zmiana, następnie Sekcji [...]), co spowodowało trudności w opiece nad niepełnosprawnymi dziećmi. Takie postępowanie jest niezgodne z zasadami współżycia społecznego i wizerunkiem Policji. W jego ocenie przeniesienie stanowi konsekwencję prywatnej niechęci Naczelnika w związku z tym, że przebywał na długotrwałym zwolnieniu po wypadku w pracy i jest sprzeczne z interesem nie tylko jego, dzieci, a także służby. Zajmowane obecnie stanowisko nie jest równorzędne, gdyż nie zapewnia mu tych samych możliwości opieki nad dziećmi. W jego przekonaniu skoro pracował na stanowisku gwarantującym mu możliwość wypełnienia art. 79 ustawy o Policji to przeniesienie na stanowisko, na którym nie jest to możliwe jest niezgodne z tym przepisem. Zaznaczył, że 10 lat pracował w [...], ma ukończoną uczelnię techniczną, a aktualne obowiązki zupełnie nie pokrywają się z tymi, które wykonywał w Wydziale [...] i wykształceniem. W aktualnej sekcji są ruchome godziny (raz przychodzi się na 6:00 lub 14:00 mimo, że teoretycznie pracuje się w godzinach 8:00- 16:00), co nie pozwala mu ułożyć opieki nad dziećmi z niepełnosprawnością i znacząco utrudnia życie. Za tym, że nie są to stanowiska równorzędne przemawiają także opisy stanowisk. Zakresy obowiązków są zupełnie inne, a aktualne stanowisko jest niższe rangą z uwagi na fakt, iż na poprzednim stanowisku, mógł zastępować kierownika i eksperta, a na obecnym stanowisku zastępuje wyłącznie niskie stanowiska. Tak więc przydzielone stanowisko może być zastępowane w zasadzie przez każdego, a zatem nie wymaga kwalifikacji jakie posiada oraz nie daje możliwości rozwoju i awansu. Zaznaczył, że nieprawdziwe jest stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, iż przeniesienie było konieczne w celu wsparcia Sekcji [...] z uwagi na to, że z Sekcji [...] została przeniesiona osoba na jego miejsce w Sekcji [...]. Tym samym nie uzyskano wzmocnienia Sekcji [...] tylko zamianę funkcjonariuszy Kolejnym przykrym faktem było to, że gdy przeniesiono go do [...] z tego właśnie wydziału przeniesiono do [...] dwóch pracowników – policjantów. Powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 1092/18, w którym stwierdzono, że przy ocenie równorzędności stanowiska powinny być brane pod uwagę również warunki pełnienia służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego. W świetle § 2 pkt 14 lit. a-e wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. nr 1041 w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r., poz. 50 ze zm.) warunki służby określa karta opisu stanowiska pracy. Wskazuje ona miejsce występowania oraz cel stanowiska, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, warunki służby lub pracy na stanowisku oraz kryteria oceny realizacji zadań. W związku z powyższym z kart opisu stanowisk, które dołączył do skargi powyższe ma zastosowanie i to jeszcze w bardziej rażącym zakresie bo cele stanowisk są znacząco różne. Podobne stanowisko zaprezentował także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 791/16, gdzie wskazano, że za równorzędne mogą być również uznane stanowiska mające takie same elementy składowe, np. warunki służby, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności, wymagania dotyczące wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, doświadczenia zawodowego i stażu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 1 § 2 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona nieuzasadniona. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo wywiodły przepisy materialnoprawne mające zastosowanie w sprawie ustalając, że podstawę prawną decyzji o mianowaniu M.L. na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy [...] Policji stanowi w szczególności art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161, z późn. zm.), o Policji, który mimo, iż jest przepisem o charakterze kompetencyjnym, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nich wymienionych, to jednak - stosując reguły wykładni systemowej i celowościowej - na jego podstawie może nastąpić zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie na stanowisko równorzędne z poprzednio zajmowanym. Wynika to a contrario z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, wymieniającego w sposób taksatywny obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. Dlatego też zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że właściwy komendant jest uprawniony na podstawie wymienionego art. 32 ust. 1 ww. ustawy do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, której ramy uznania wyznacza proceduralna norma wyrażona w art. 7 K.p.a. Podkreślić należy, że dla oceny legalności takiej decyzji niezwykle ważne jest uzasadnienie decyzji, w którym organ powinien w sposób właściwy wykazać równorzędność nowego stanowiska służbowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 436/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 3411/01; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2009 r., sygn. akt I OSK 77/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zdaniem Sądu, organy obu instancji w sposób przekonywujący i w zgodzie z przywołanymi standardami odniosły się w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięciach do zagadnienia równorzędności stanowisk. Zwłaszcza organ odwoławczy, oprócz kontroli instancyjnej co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej zaskarżonego rozkazu personalnego, dodatkowo wyjaśnił skarżącemu wszystkie aspekty prawne związane z istotą stosunku służbowego policjanta, w tym związane z problematyką zwalniania ze stanowiska służbowego, przenoszenia i mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe w rozumieniu art. 32 ustawy o Policji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że istotą służby w Policji jest m.in. dyspozycyjność jej funkcjonariuszy, a granice dyspozycyjności zakreślone są przepisami ustawy oraz aktów wykonawczych. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny i w związku z tym przełożony, w sprawach osobowych, jednostronnie i władczo kształtuje jego istotne składniki. Zatem również decyzja o przeniesieniu na inne stanowisko podejmowana jest władczo i jednostronnie w ramach uznania administracyjnego, przy czym "stanowisko równorzędne" oznacza stanowisko, które musi charakteryzować się: takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym. Wszystkie te warunki powinny być spełnione łącznie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 2414/11). W ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, uznać zatem należy, iż zwolnienie funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce organizacyjnej Policji i mianowanie go do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku przez właściwy organ jest dozwolone zawsze, o ile mianowanie następuje na równorzędne stanowisko służbowe. Polityka kadrowa w formacjach Policji należy do jej kierownictwa, które w tym zakresie jest ograniczone jedynie zakazem mianowania funkcjonariusza na niższe stanowisko od tego, które do tej pory zajmował z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 38 ustawy pragmatycznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1225/11). Analiza akt administracyjnych wskazuje, że w Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy [...] Policji niezbędnym było uzupełnienie obsady kadrowej. Tak więc, rozkaz personalny organu pierwszej instancji i zaskarżone rozstrzygnięcie zostały wydane w następstwie wniosku personalnego uzasadnionego potrzebami służby, a w szczególności koniecznością właściwej realizacji zadań służbowych we wskazanej jednostce organizacyjnej Policji. Tym samym należy uznać, że zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie go na równorzędne stanowisko w tej samej jednostce organizacyjnej było uzasadnione i zgodne z interesem służby. Zaznaczyć należy, że równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. "Równorzędny" określa mający taką samą wartość, jakość, taki sam pod względem wartości, będący na tym samym poziomie (por. Słownik Języka Polskiego, wyd. PWN, Warszawa 1995 r.). Będą to zatem takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe (stopień etatowy, parametry uposażenia), co nie oznacza takich samych obowiązków, czy też czasu służby, jak również czasu dojazdu do miejsca pełnienia służby. W ocenie Sądu organ należycie wykazał, że przeniesienie skarżącego nastąpiło na takie samo stanowisko służbowe specjalisty i z takim samym zaszeregowaniem, tj. w 6 grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 2,091 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym 850 zł. i dodatkiem [...]m, a kwota podstawowego uposażenia na nowym stanowisku służbowym oraz mnożnik kwoty bazowej i stopień etatowy (podkomisarz) nie uległ zmianie. Słuszne jest zatem stwierdzenie, że warunki pełnienia służby skarżącego nie uległy pogorszeniu i został przeniesiony na stanowisko równorzędne. Organ odwoławczy trafnie wskazał, że charakter stosunku służbowego policjanta powoduje, że ma on obowiązek podporządkować się szczególnym wymaganiom związanym ze służbą, także w sytuacji, w której, ze względu na potrzeby Policji, zmieniane są warunki służby. Okoliczność wskazana przez skarżącego, że opiekuje się niepełnosprawnymi dziećmi nie może mieć wpływu na zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, lecz stosunkiem administracyjnym, który charakteryzuje się brakiem równorzędności jego podmiotów – policjanta i organu administracji publicznej. Zmiany treści tego stosunku wymagają wydania zazwyczaj rozstrzygnięć o charakterze administracyjnym, podlegających kognicji sądów administracyjnych. W stosunku służbowym policjanta nie ma umowy o pracę i w konsekwencji nie ma też jej wypowiedzenia, czy rozwiązania, o których mowa w powołanym art. 177 § 1 K.p. W związku z powyższym ustawodawca regulując kwestie związane z nawiązaniem, zmianą i rozwiązaniem stosunku służbowego policjanta, wprowadził do ustawy o Policji odrębne od pracowniczych normy ochronne związane z korzystaniem przez policjantów z uprawnień rodzicielskich, które to normy są adekwatne do specyfiki stosunku służbowego policjanta. Tymczasem przepisy regulujące nawiązanie, zmianę i rozwiązanie stosunku służbowego policjanta zostały zamieszczone przede wszystkim w rozdziale 5 ustawy o Policji (Służba w Policji, por. art. 32 i art. 36). Jednocześnie w art. 44 ust. 1 ustawy o Policji ustawodawca wprowadził normę o charakterze ochronnym, dotyczącą policjantów korzystających z uprawnień związanych z rodzicielstwem (będących w ciąży, korzystających z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego). W normie tej określono też zakres ochrony danej grupy policjantów, ograniczając go do przypadków zwolnienia ze służby i też nie wszystkich, bo wyłączono spod ochrony przypadki zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6 ustawy o Policji. Jak już zaznaczono przepis art. 44 ust. 1 ustawy o Policji stanowi odpowiednik regulacji zawartej w art. 177 K.p. i przyznaje policjantom ochronę przed rozwiązaniem stosunku służbowego, nie dając jednak tej ochrony w przypadku zmiany tego stosunku (np. mianowania na inne stanowisko służbowe, przeniesienia do innej jednostki Policji). W przepisie tym ustawodawca w sposób odrębny niż w przepisach K.p. uregulował uprawnienia policjantów związane z rodzicielstwem w zakresie ochrony przed rozwiązaniem bądź zmianą stosunku służbowego. Tym samym, stosownie do art. 79 ustawy o Policji, skoro przepis art. 44 ust. 1 tej samej ustawy stanowi inaczej, nie można przyznać policjantowi prawa do ochrony przed zmianą stosunku służbowego w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego. Szczególny charakter służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym również w zakresie jego zmiany. Wśród służb mundurowych Policja wyróżnia się zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy, o czym wspomniano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie można zatem przyjąć, że pomimo braku ograniczeń w tym zakresie w ustawie o Policji i przy jednoczesnym określeniu przypadków, w których policjanci korzystający z uprawnień związanych z rodzicielstwem podlegają szczególnej ochronie, przewidzianej w art. 44 ust. 1 ustawy o Policji, zamiarem racjonalnego ustawodawcy było, aby w stosunku do policjantów, od których wymaga się szczególnej dyspozycyjności i którzy są zobowiązani realizować zadania istotne z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, stosować ograniczenia dotyczące zmiany miejsca pełnienia służby, które odnoszą się wyłącznie do pracowników. W tym kontekście stosowanie do policjantów przenoszonych do innych jednostek Policji ochrony przewidzianej w przepisach Działu ósmego K.p. w związku z art. 79 ust. 1 ustawy o Policji stanowiłoby niedopuszczalną ich nadinterpretację. Tym samym fakt, że skarżący opiekuje się niepełnosprawnymi dziećmi nie stanowi przeszkody do zwolnienia go z zajmowanego stanowiska i przeniesienia na stanowisko równorzędne do dalszego pełnienia służby w Policji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, który wskazywał na nieprzydatność na nowo zajmowanym stanowisku służbowym należy wskazać, że poza kontrolą sądu administracyjnego pozostaje polityka kadrowa kierownictwa Policji i kwestie przesunięć kadrowych funkcjonariuszy. Z tego względu nie ma uzasadnionych podstaw, by w przypadku przesunięcia funkcjonariusza Policji na stanowisko służbowe równorzędne, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, organ był zobligowany do wykazywania za każdym razem, dlaczego tego, konkretnego (a nie innego) funkcjonariusza zamierza przesunąć na inne (równorzędne) stanowisko służbowe. Ponadto stwierdzenie przez organ pierwszej instancji, że przeniesienie w danym wypadku funkcjonariusza na inne równorzędne stanowisko służbowe jest uzasadnione koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań w podległej jednostce, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, należy uznać za wystarczające umotywowanie rozkazu personalnego pod kątem interesu służby (interesu społecznego w rozumieniu art. 7 K.p.a. – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1014/10, dostępny w CBOSA). Ponadto jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego Komendant, odnosząc się do podniesionych zarzutów odwołania, wyjaśnił skarżącemu, że dyspozycyjność policjanta oraz konieczność podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej, które to cechy charakteryzują stosunek służbowy policjanta, będący stosunkiem administracyjnoprawnym, skutkują koniecznością podporządkowania się dyscyplinie służbowej, wyrażającej się w potrzebie pełnienia służby w tej jednostce, w której w ocenie przełożonych, jego umiejętności i osiągnięcia zawodowe zostaną najlepiej wykorzystanie dla pełnienia służby. W ocenie Sądu prawidłowo organy orzekające w tej sprawie dokonały oceny, że dotychczas zdobyte doświadczenie oraz uprawnienia i kwalifikacje będą również wykorzystane na stanowisku specjalisty Sekcji [...] Wydziału [...] Komedy [...] Policji, gdzie policjant wykorzysta zdobyte wcześniej wykształcenie oraz zdobędzie i wzbogaci swoje doświadczenie. Dokonując kontroli zaskarżonego rozkazu personalnego Sąd uznał, że podczas jego podejmowania nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego czy procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone rozkazy personalne, w szczególności rozkaz personalny organu odwoławczego, zawiera uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. Samo zaś uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego wyczerpująco przedstawia motywy, którymi kierował się organ, uznając rozstrzygnięcie Komendanta [...] Policji, za prawidłowe oraz wskazuje argumentację przemawiającą za niezasadnością zarzutów odwołania, co czyni zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. niezasadnym. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisu art. 32 ust. 1 w związku z art. 38 ust. 1 i 2 a contrario ustawy o Policji. Bezpodstawny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Organy administracyjne obu instancji uwzględniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, a więc przede wszystkim przeprowadziły ocenę w zakresie tego, czy mianowanie skarżącego nastąpiło na stanowisko równorzędne. W ocenie Sądu argumentacja zawarta w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest wystarczająca, odnosi się do wszystkich zarzutów odwołania i spełnia wymagania art. 107 § 3 K.p.a. Organ wskazał zarówno na przesłanki faktyczne, powodujące konieczność zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe, jak i przepisy prawa, które były podstawą podjętego rozkazu personalnego. Zatem przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak i rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), oddalił skargę.