II SA/Wa 1692/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant – referent stażysta Aleksandra Olczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej – oddala skargę – Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z dnia [...] września 2011 r. nr [...], zobowiązał skarżącego R. Z. do dostarczenia aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego potwierdzającego zdolność do dysponowania bronią palną. Wobec powyższego skarżący doręczył orzeczenie psychologiczne z dnia [...] września 2011 r. nr [...] r. oraz orzeczenie lekarskie z dnia [...] września 2011 r. nr [...] stwierdzające jego zdolność do dysponowania bronią palną. Po odwołaniach organu z dnia [...] i [...] października 2011 r. od powyższych orzeczeń, orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] stwierdzono, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. nr 53, poz. 549 z późn. zm.), zaś Instytut Medycyny Pracy w L. orzeczeniem lekarskim z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] stwierdził, że wymieniony nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl wskazanego już wyżej przepisu ustawy. Wobec powyższego Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 oraz art. 20 cytowanej już wyżej ustawy o broni i amunicji, cofnął skarżącemu R. Z. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i na treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę decyzji – podał, że skarżący nie może posiadać pozwolenia na broń z uwagi na brak zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią, stwierdzonej we wspomnianym już wyżej orzeczeniu lekarskim z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] wydanym po przeprowadzeniu badania w trybie § 8 cytowanego już wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia i orzeczenie wydane przez Instytut Medycyny Pracy w L. jest ostateczne oraz wiążące dla organu wydającego pozwolenie na broń. Z kolei wskazane powyżej przepisy mają charakter obligatoryjny i wiążący organ w razie wystąpienia wymienionionej w nich przesłanki. W odwołaniu z dnia [...] lipca 2012 r. do Komendanta Głównego Policji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucił jej obrazę przepisu art. 18 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu podał, że wydane przez lekarza ostateczne, negatywne dla niego orzeczenie lekarskie, nie odpowiada wymogom powyższego rozporządzenia, ponieważ nie wymienia ono takich schorzeń, jak [...], jakimi określono stan zdrowia. Podał dalej, że pomimo złożenia do organu pierwszej instancji wniosku o przeprowadzenie opinii przez biegłego lekarza w zakresie [...] w celu ustalenia, czy stwierdzony u niego [...] rzeczywiście uniemożliwia mu dysponowanie bronią, nie został on uwzględniony. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2012 r. W uzasadnieniu – wskazując opisany powyżej stan faktyczny – podał, że Koło Łowieckie "[...]" poinformowało organ, iż skarżący w dniu [...] września 2008 r. podczas nocnego polowania, z niewiadomych przyczyn spowodował wypadek postrzelenia, którego sam został ofiarą i za który został ukarany przez Sąd Łowiecki oraz że jego zachowanie – będące następstwem tego wypadku – wskazuje na ewentualny uraz psychiczny, co wzbudza wśród członków Koła obawę o własne bezpieczeństwo i w tej sytuacji zdeponowano [...] egzemplarzy broni będącej w jego posiadaniu. Wobec powyższego wezwano skarżącego do poddania się badaniom, bowiem w myśl art. 15 ust. 5 ustawy, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 – 4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia wydanych orzeczeń, a w przypadku wydania negatywnego orzeczenia, lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji. Z kolei w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi się, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy, m.in., do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, tj. takich osób, które wykazują istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego lub wykazują zaburzenia psychiczne, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego lub wykazują znacznie ograniczoną sprawność psychofizyczną i do takich właśnie osób zaliczono wymienionego orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]. Zatem negatywne orzeczenie lekarskie jednoznacznie uniemożliwia dalsze posiadanie pozwolenia na broń palną, a tym samym organy Policji po uzyskaniu negatywnego orzeczenia lekarskiego dotyczącego skarżącego, obowiązane były do cofnięcia mu pozwolenia. Ustawodawca wymaga bowiem, aby zarówno orzeczenie psychologiczne, jak i lekarskie, potwierdzały zdolność do dysponowania bronią palną, a jeżeli którekolwiek z nich dyskwalifikuje osobę posiadającą pozwolenie czy to z przyczyn psychologicznych czy też zdrowotnych, pozwolenie nie może być zachowane. Zatem ostateczne, negatywne orzeczenie lekarskie, wyklucza możliwość dysponowania przez stronę bronią tym bardziej, że przepisy prawa nie przewidują możliwości jego wzruszenia. Ma więc ono charakter wiążący w niniejszej sprawie i eliminuje treść orzeczenia pierwszoinstancyjnego. Wyjaśniono również, że na sposób rozstrzygnięcia sprawy nie ma wpływu okoliczność, iż badanie strony nastąpiło z przekroczeniem terminu określonego w § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. nr 79, poz. 898 ze. zm.), który stanowi, że powtórne badanie przeprowadza lekarz jednostki badawczo – rozwojowej lub psycholog, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, w terminie nie dłuższym niż 30 dni – licząc od dnia otrzymania odwołania przez podmiot odwoławczy (odwołanie organu pierwszej instancji od pozytywnego dla skarżącego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] wpłynęło do Instytutu Medycyny Pracy [...] w dniu [...] października 2011 r., natomiast termin badań lekarskich w trybie odwoławczym wyznaczono na dzień [...] stycznia 2012 r. Wprawdzie w wyżej wskazanej regulacji prawnej określono instrukcyjnie termin, w jakim powinny zostać wykonane badania, to jednak nie przewidziano żadnych sankcji za jego naruszenie, np. uznanie badań wykonanych po terminie za nieważne. Nie ma zatem podstaw by uznać, że sporne orzeczenie lekarskie jest nieważne z tego powodu, iż oparto je na wynikach badań wykonanych po upływie 30 dni od dnia wniesienia odwołania od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Ponadto wskazano, że – jak wynika z doświadczeń organów Policji prowadzących postępowania w sprawach broni – do naruszenia terminu w przeprowadzeniu badań dochodzi bardzo często, tak z powodów leżących po stronie organów właściwych do wydawania orzeczeń w drugiej instancji (niemożność wyznaczenia terminu w ciągu 30 dni z uwagi na ilość pacjentów czy urlopy lekarzy), jak i samych zainteresowanych, którzy z różnych powodów proszą o przełożenie terminów badań. Zatem nadmierny rygoryzm w tej kwestii prowadziłby w praktyce do uniemożliwienia tak stronie, jak i organowi realizacji ich prawa do ustalenia – w wyniku badań odwoławczych – zdolności do posługiwania się przez daną osobę bronią. W dalszej części stwierdzono, że organ nie jest uprawniony do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych spowodowało taką, a nie inną treść orzeczenia. Natomiast jeśli strona uważa, że badanie przeprowadzone w trybie odwoławczym zostało przeprowadzone przez nieuprawnionego lekarza i nierzetelnie, winna się zwrócić w tej sprawie do organu uprawnionego do kontroli prawidłowości wykonywania i dokumentowania tego rodzaju badań, tj. wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia w myśl § 9 ust. 1 cytowanego już wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. Zaznaczono dalej, iż organy Policji nie mają kompetencji do weryfikowana zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń lub broń posiadającej takiego, a nie innego orzeczenia, ani też do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi w I i w II instancji. Z tych względów organ pierwszej instancji odstąpił od przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego [...], ponieważ w sytuacji, gdy otrzymał ostateczne orzeczenie lekarskie, nie miał podstaw prawnych do zbierania innych dowodów na okoliczność czy może on dysponować bronią, zaś powyższe stanowisko potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt OSK 1447/07 wskazujący, iż orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest niepodważalne zgodnie z § 8 ust. 9 rozporządzenia. To zaś oznacza, że organy Policji, będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny (...). Strona w toku postępowania w sprawie o udzielenie bądź cofnięcie pozwolenia na broń nie może skutecznie zgłosić żądania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, gdyż wszelkie okoliczności dotyczące stanu zdrowia, jakie zamierza udowodnić, powinny być wykazane za pomocą dowodów przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. nr 79, poz. 898). Kończąc stwierdzono, że obowiązek przedstawiania orzeczeń wprowadzono ze względu na konieczność ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz z uwagi na możliwe dla tych dóbr skutki jej użycia. Broń bowiem, z powodu swych właściwości, stanowi niebezpieczne narzędzie i dlatego osoby, które nią dysponują, muszą dawać gwarancję bezpiecznego jej posiadania i używania. Orzeczenia psychologiczne i lekarskie, które osoba posiadająca pozwolenie na broń ma obowiązek przedstawiać właściwemu organowi Policji, potwierdzają zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią i dlatego ustawodawca dla ochrony interesu społecznego przyjął, że negatywne dla osoby posiadającej pozwolenie na broń którekolwiek z tych orzeczeń, bezwzględnie wyklucza możliwość jej zachowania. Wobec powyższego interes skarżącego w posiadaniu pozwolenia na broń palną myśliwską musi ustąpić przed dobrem interesu społecznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący R. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji zarzucając im naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni, a nadto art. 7, 8, 75 § 1, 76 § 3, 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu podał, że ustawodawca w art. 15 ust. 9 ustawy upoważnił ministra właściwego do spraw zdrowia do określenia w drodze rozporządzenia wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychicznego, o których mowa w ust. 1 pkt 2 – 4 tego artykułu, wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni, biorąc pod uwagę uniemożliwienie wydania pozwolenia na broń lub karty rejestracyjnej broni pneumatycznej osobom niedającym rękojmi bezpiecznego posługiwania się bronią i ostatecznie sprawy te reguluje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2005 r. (Dz. U. z 2006 r. nr 2, poz. 14), które w załączniku wymienia 13 stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni. Wśród wskazanych stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, nie ma takich schorzeń jak "[...]", "[...]", czy "[...]", jakimi w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy [...] w L. z dnia [...] stycznia 2012 r. "skonstatowano" orzeczenie, iż nie posiada on zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania, bronią w myśl art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999r o broni i amunicji. Natomiast wyrażony w uzasadnieniu decyzji Komendanta Głównego Policji pogląd, iż "organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią" i że "organy Policji nie mają kompetencji do weryfikowania zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń lub broni posiadającej takiego a nie innego orzeczenia ani też do wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi w I i w II instancji" nie oznacza, że organy zwolnione są z obowiązku obiektywnej oceny tych orzeczeń, bowiem zobowiązują je do tego podstawowe zasady postępowania administracyjnego zawarte w art. 7 i 8 k.p.a . Ponadto ustawodawca nie ograniczył się do sformułowania powyższych zasad, ale nałożył na organy administracji publicznej konkretne obowiązki mające na celu zapewnienie ich realizacji stanowiąc, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.), organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (art. 78 § 1 k.p.a.), a wniosek dowodowy skarżącego o zasięgnięcie opinii biegłego ma istotne znacznie dla praworządnego rozpatrzenia sprawy. Nadając w art. 76 § 1 i 2 k.p.a. szczególną moc dowodową dokumentom urzędowym sporządzonym w przypisanej formie przez powołane do tego organy państwa w ich zakresie działania oraz przez jednostki organizacyjne lub podmioty, w zakresie poruczonych im na mocy prawa lub porozumienia spraw, ustawodawca w art. 76 § 3 k.p.a. ustanowił jednocześnie, że przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. W rozpoznawanej sprawie dokumentem takim jest niewątpliwie kwestionowane przez niego orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w L., nie odpowiadające wymogom obowiązującego rozporządzenia Ministra Zdrowia i zatem dopuszczalny jest wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego przeciwko jego treści, zaś oddalenie tego wniosku nastąpiło z naruszeniem przytoczonych przepisów, co miało wpływ na podjęcie decyzji. Nie podzielono również stanowiska organu, iż "jeśli strona uważa, że badanie przeprowadzone w trybie odwoławczym zostało przeprowadzone przez nieuprawnionego lekarza i nierzetelnie, winna zwrócić się w sprawie do organu uprawnionego do kontroli prawidłowości wykonywania tego rodzaju badań tj. do wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia. Mianowicie dlatego, że po pierwsze w myśl § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych (...), wojewoda sprawuje kontrolę tylko nad prawidłowością wykonywania i dokumentowania badań i orzeczeń lekarskich, a nie nad meritum takich orzeczeń. Po drugie, że wymienione rozporządzenie nie stanowi o tym, aby osobom zobligowanym do poddania się badaniom lekarskim dla potrzeb związanych z pozwoleniem na broń przysługiwało prawo zwracania się do wojewody o uchylenie orzeczeń lekarskich ich dotyczących, lecz są tylko przedmiotem tych badań. Natomiast orzeczenia lekarskie w sprawach pozwoleń na broń, strony postępowania administracyjnego mogą kwestionować w trybie uregulowanym w kodeksie postępowania administracyjnego, przy pomocy przewidzianych w nim środków dowodowych i żadne inne akty nie ograniczają stronie tego prawa, zaś powołane przez organ na orzeczenie sądowe, ma moc tylko w rozpatrzonej tym wyrokiem sprawy i nie stanowi precedensu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2012 r., skarżący podtrzymał zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 2012 r. poz. 576), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Z kolei według brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 2, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. nr 231, poz. 1375) lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Natomiast w myśl art. 15 ust. 5 ustawy, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 – 4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji. W rozpoznawanej sprawie nie budzi – zdaniem Sądu – wątpliwości fakt, że treść pisma Wojskowego Koła Łowieckiego z dnia [...] sierpnia 2011 r. skierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] uzasadniała dostatecznie podejrzenie, iż skarżący R. Z. należy do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 ustawy i w tej sytuacji organ mógł go zobowiązać do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz do przedstawienia wydanych orzeczeń. Z kolei według art. 15 ust. 7 ustawy, minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia: 1) zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba, o której mowa w ust. 3 i 4; 2) lekarzy i psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań oraz wydawania orzeczeń, o których mowa w ust. 3 i 4; 3) warunki i tryb: a) odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych, b) uzyskiwania i utraty uprawnień przez lekarzy i psychologów do przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych, c) kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych; 4) dodatkowe kwalifikacje lekarzy i psychologów przeprowadzających badania lekarskie i psychologiczne; 5) sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi i psychologicznymi oraz wzory stosowanych dokumentów; 6) maksymalne stawki opłat za badania lekarskie i psychologiczne. Ponadto w art. 15 ust. 9 ustawy wydano delegację dla ministra właściwego do spraw zdrowia do wydania rozporządzenia określającego wykaz stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, o których mowa w ust. 1 pkt 2 – 4, wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń, rejestracji broni, biorąc pod uwagę uniemożliwienie wydania pozwolenia na broń lub karty rejestracyjnej broni pneumatycznej osobom niedającym rękojmi bezpiecznego posługiwania się bronią. Wobec powyższego, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. nr 79, poz. 898 z późn. zm.), badania lekarskie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub osoby posiadającej pozwolenie na broń, zwanej dalej "osobą ubiegającą się", obejmują 1) ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu, 2) badania specjalistyczne i pomocnicze zlecone przez lekarza przeprowadzającego ogólną ocenę stanu zdrowia, zwanego dalej "lekarzem upoważnionym", w tym: a) badanie przez lekarza psychiatrę, b) badanie przez lekarza okulistę, przy uwzględnieniu sposobu oceny określonego w załączniku nr 10 do rozporządzenia, c) konsultacje innych lekarzy specjalistów i badania pomocnicze, które lekarz uzna za niezbędne w wyniku przeprowadzonej oceny stanu zdrowia, a lekarz upoważniony, na podstawie wyników badań, o których mowa w ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie (ust. 2) według wzoru orzeczenia lekarskiego stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia (ust. 5). Natomiast w myśl § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia, badanie psychologiczne osoby ubiegającej się obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy bezspornym jest, że orzeczeniem lekarskim z dnia [...] września 2011 r. nr [...] i orzeczeniem psychologicznym z tego samego dnia nr [...] stwierdzono, że skarżący R. Z. nie należy do osób wymienionych – odpowiednio – w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 oraz w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i wobec powyższego może dysponować bronią. Jednakże na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia, od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie zarówno osobie ubiegającej się, jak i właściwemu organowi Policji (ust. 2), a według ust. 4, odwołanie wnoszone jest za pośrednictwem lekarza lub psychologa, którzy wydali orzeczenie odpowiednio do: 1) jednostki badawczo – rozwojowej, wymienionej w § 5 ust. 4, najbliższej ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się lub siedzibę Policji (Instytut Medycyny Pracy [...] w L.), 2) psychologa wyznaczonego przez właściwego wojewodę, po zasięgnięciu opinii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego lub Stowarzyszenia Psychologów Sądowych w Polsce. W niniejszej sprawie odwołania takie wniósł organ Policji i orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] listopada 2011 r. stwierdzono, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy oraz może dysponować bronią, a orzeczeniem lekarskim z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] stwierdzono, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy. W tym miejscu stwierdzić należy, że orzeczenie lekarskie i orzeczenia psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, jest niepodważalne, bowiem stosownie do brzmienia § 8 ust. 9 rozporządzenia, orzeczenia te są ostateczne. W konsekwencji – wbrew stanowisku skarżącemu – organy Policji są nimi związane i nie mogą one dokonywać ich oceny. Niezależnie od powyższego dodać należy, że każde z tych orzeczeń z osobna, ma znaczenie w sprawie w ten sposób, że jeżeli jedno z nich dyskwalifikuje stronę do posiadania pozwolenia na broń, to drugie z nich nawet jeśli jest pozytywne, to w konsekwencji dyskwalifikuje stronę do wydania pozwolenia na posiadanie broni. Ponadto podnieść należy, że skoro badania ogólne, badania psychologiczne i w razie potrzeby badania specjalistyczne oraz pomocnicze i konsultacje specjalistyczne przewidziane w powyższym rozporządzeniu, a opisane już wyżej, mają za zadanie dokonać całościowej oceny stanu zdrowia fizycznego oraz psychicznego osoby ubiegającej się o broń lub takie pozwolenie posiadające, to fakt ten wyklucza ewentualność przeprowadzenia w postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni przeprowadzenie dowodu na okoliczności objęte treścią orzeczeń lekarskich i takie stanowisko jest już utrwalone w judykaturze (vide: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1447/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt II OSK 1273/04 – LEX nr 189224), zaś Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela ten pogląd. Wobec powyższego zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 7, 8, 75 § 1, 76 § 3, 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a., uznać należy za nieuzasadnione. Niezależnie od powyższego wskazać należy skarżącemu, że rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni (Dz. U. z 2006 r. nr 2, poz. 14), faktycznie zawiera w załączniku 13 pozycji stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania, lecz zgodnie z tytułem owego rozporządzenia, tytułem załącznika, czy wreszcie z upoważnieniem delegacyjnym zawartym w cytowanym już wyżej art. 9 ust. 9 ustawy, dotyczy ono – co raz jeszcze podkreślić należy i co nie jest związane z orzeczeniem lekarskim wydanym w trybie § 2 cytowanego już wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń – stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego. Zatem rozporządzenie owo dotyczy dysfunkcji psychologicznych, a nie schorzeń fizycznych bądź psychicznych. Na koniec zaś dodać należy, że lekarskie orzeczenie odwoławcze zostało wydane według wzoru zgodnego z załącznikiem nr 1 część B, w myśl § 8 ust. 8 w zw. z § 2 ust. 5 cytowanego rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, zaś przekroczenie terminu badania zawartego w treści § 8 ust. 6 z uwagi na jego instrukcyjny charakter, nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.