II SA/Wa 1693/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2019 r. sprawy ze skargi G. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Prezydent [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 2, art. 71 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065, z późn. zm.), uznał G. L. za osobę bezrobotną z dniem [...] czerwca 2018 r. oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż w dniu rejestracji G. L. spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną. Natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ww., ustawy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, lub podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy jest kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. Od decyzji tej G. L. wniósł odwołanie do Wojewody [...]. W odwołaniu podniósł, że pierwsza wizyta w Urzędzie Pracy celem złożenia dokumentów odbyła się [...] marca 2018 r. Zasugerowano mu wówczas aby załatwił poświadczenie ubezpieczenia z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Takież zaświadczenie dostarczył w maju 2018 r. ale okazało się, iż ZUS wydał niekompletne, tzn. bez wyliczeń wymiaru składek. Kompletne zaświadczenie od ZUS [...] otrzymał w dniu [...] czerwca 2018 r., tj. prawie 2 miesiące od pierwszego poświadczenia, a prawie 3 miesiące od złożenia wniosku w ZUS [...], który tłumaczył się brakiem zaświadczenia z US [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i ust. 2 powołanej wyżej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji zacytował art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz wskazał, że przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Organ podał, że G. L. nie spełnia warunków ściśle określonych przepisami ustawy o promocji do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, licząc od [...] czerwca 2018 r. wstecz do [...] grudnia 2016 r., nie legitymuje się co najmniej 365 dniami uprawniającymi do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda [...] wyjaśnił, że do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych został uwzględniony okres zatrudnienia w spółce "[...]" od [...] grudnia 2016 r. do [...] lutego 2017 r. oraz okres pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego od [...] lutego 2017 r. do [...] listopada 2017 r., co łącznie daje liczbę niższą od wymaganego 365 dniowego okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku (okres przed dniem [...] grudnia 2016 r. nie wlicza się do 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji). Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu organ wskazał, że nie posiada wpływu na dokumentację wydawaną przez wymienione w odwołaniu instytucje. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Poz. 1299), osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy przedkłada do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji, m. in. świadectwa pracy inne dokumenty niezbędne do ustalenia jej uprawnień przysługujących na podstawie przepisów ustawy. Ponadto organ podniósł, że decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie ma charakteru uznaniowego. Przepisy ustawy o promocji są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i nie dają możliwości odstąpienia od zasad w nich określonych, a okoliczności opisane w odwołaniu nie mogą stanowić przesłanki do przyznania prawa do świadczenia. Organ nie może przyznać prawa do zasiłku osobie, która nie spełnia warunków wynikających z regulacji prawnych obowiązujących w tym przedmiocie. Dodatkowo Wojewoda [...] wskazał, że organ prowadzący postępowanie administracyjne jest zobowiązany do ustalenia, czy osoba bezrobotna spełnia określone w przepisach prawa warunki do uzyskania prawa do zasiłku i wydania w tym zakresie stosownego rozstrzygnięcia. Organy administracji nie mogą wydawać decyzji błędnych merytorycznie, ale zgodnych z żądaniami, postulatami i oczekiwaniami strony. Nawet w przypadku, gdy osobie bezrobotnej brakuje kilku dni do wymaganego ustawą okresu uprawniającego do tego zasiłku - organ, związany treścią obowiązujących przepisów, zobligowany jest do odmowy jego przyznania. G. L. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj. art. 9 K.p.a. poprzez nienależyte i nie wyczerpujące informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego przez co została wyrządzona szkoda skarżącemu; naruszenie przepisów materialnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj. art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez odmowę przyznania prawa do zasiłku i uznaniu skarżącego za bezrobotnego z dniem [...] czerwca 2018 r. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że udał się w dniu [...] marca 2018 r. do właściwego Państwowego Urzędu Pracy, aby zarejestrować się jako bezrobotny. Pracownik organu – D. S. - udzieliła mu informacji, żeby udokumentował dodatkowe lata zatrudnienia w celu uzyskania wyższego zasiłku. Przekazał jej również dokumentację. Tego samego dnia udał się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, aby uzyskać odpowiednią dokumentację. Doniósł ją do organu [...] kwietnia 2018 r. Podczas wizyty tego dnia dostarczył między innymi świadectwa pracy i pismo z organu rentowego. Pracownica organu, po przejrzeniu dostarczonej dokumentacji stwierdziła, że brakuje podstawy wymiaru świadczenia. Skarżący udał się więc do właściwego Urzędu Skarbowego. Podczas kolejnej wizyty dniu [...] kwietnia 2018 r. w Urzędzie Pracy zostały zakwestionowane jego przychody - uzyskał odpowiednie zaświadczenie [...] czerwca 2018 r. z Urzędu Skarbowego i z nim udał się do Zakładu Urzędu Społecznych. Całość dokumentacji dostarczył do Powiatowego Urzędu Pracy podczas wizyty [...] czerwca 2018 r. i dopiero w tej dacie zarejestrowano go jako bezrobotnego. Skarżący podkreśli, że jak to zostało mu oświadczone - dokumentacja dostarczona [...] marca 2018 r. została zniszczona ze względu na przepisy RODO. Skarżący zarzucił, że błędne postępowanie organu doprowadziło do przedłużenia procesu jego rejestracji jako bezrobotnego, a w efekcie było powodem odmowy w zakresie przyznania zasiłków dla bezrobotnych. Zaznaczył, że zgodnie z art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Obowiązek informowania i wyjaśnienia stronom przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy (art. 9 K.p.a.) powinien być rozumiany tak szeroko, jak to jest tylko możliwe. Obowiązek organów administracji czuwania nad słusznym interesem strony przejawia się także w tym, że nawet w sytuacji, gdy sformułowane przez stronę żądanie podjęcia przez organ określonego działania wyrażone zostało w sposób jednoznaczny, organ powinien dostosować podejmowane przez siebie czynności do etapu toczącego się postępowania administracyjnego i dopuszczalnych w danym momencie środków prawnych. Obowiązkiem organu jest rozważenie (przy uwzględnieniu słusznego interesu strony oraz dbałości, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa) wszystkich możliwych środków dopuszczonych przepisami prawa służących należytemu załatwieniu sprawy. Reasumując skarżący stwierdził, że nieprawidłowe informowanie oraz prowadzenie sprawy przez pracownicę Powiatowego Urzędu Pracy doprowadziło do nieprawidłowego jego zarejestrowania. Skarżący miał świadomość tego, że został uznany za bezrobotnego z dniem [...] marca 2018 r., a nie z dniem [...] czerwca 2018 r. Stan faktyczny sprawy jasno pokazuje, że miał pełne prawo, aby tak myśleć. Organ żądał od niego coraz to nowych dokumentów. Pracownik, który prowadził jego sprawę udzielał nieprecyzyjnych informacji. Skarżący zaznaczył, że w prawie administracyjnym nie można przyjmować fikcji powszechnej znajomości prawa. Dlatego na organach administracji ciąży obowiązek udzielania stronom informacji prawnej, którego egzemplifikacją jest wymóg zawarcia w rozstrzygnięciu informacji o przysługujących stronie środkach prawnych. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł, iż skarżący nie miał podstaw aby myśleć, że został uznany za osobę bezrobotną z dniem [...] marca 2018 r., ponieważ dokumentem potwierdzającym uzyskanie statusu osoby bezrobotnej jest wyłącznie decyzja administracyjna wydawana przez właściwy organ. Ponadto organ podniósł, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012 r. poz. 1299) osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy w trybie określonym odpowiednio w § 2 ust. 1 pkt 1 albo ust. 2 pkt 1 przedkłada do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji: 1) dowód osobisty albo inny dokument tożsamości; 2) odpowiednio: świadectwa ukończenia szkoły, dyplomy lub inne dokumenty potwierdzające kwalifikacje lub zaświadczenia o ukończeniu szkolenia; 3) świadectwa pracy i inne dokumenty niezbędne do ustalenia jej uprawnień przysługujących na podstawie przepisów ustawy; 4) dokumenty stwierdzające przeciwwskazania do wykonywania określonych prac, jeżeli takie posiada. W ocenie organu, w związku z powyższym należy uznać, że to na osobie bezrobotnej ciąży obowiązek przedstawienia podczas rejestracji w urzędzie pracy dokumentów pozwalających na ustalenie jej uprawnień, czyli m.in. prawa do zasiłku. Wojewoda [...] wskazał także, że zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy dokonuje się z dniem, w którym osoba zgłosiła się do powiatowego urzędu pracy - po poświadczeniu przez nią własnoręcznym podpisem przekazanych przez nią danych i złożeniu, w obecności pracownika powiatowego urzędu pracy i pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczenia o prawdziwości przekazanych danych oraz o zapoznaniu się z warunkami zachowania statusu w brzmieniu: "Świadomy odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczam, iż wszystkie podane przeze mnie w trakcie rejestracji dane są zgodne ze stanem faktycznym oraz zostałem pouczony o warunkach zachowania statusu bezrobotnego/poszukującego pracy." Organ stwierdził, że w aktach sprawy brak jest w. oświadczenia skarżącego opatrzonego datą [...] marca 2018 r. Organ zaznaczył jednocześnie, że podziela pogląd wyrażony w skardze, iż pracownik organu nie ma prawa niszczyć dokumentacji, którą otrzymał od strony. Jednakże powyższe zachowanie, mogące stanowić podstawę do złożenia przez G. L. skargi na pracownika Urzędu Pracy [...], w ocenie Wojewody, nie ma wpływu na wydaną decyzje. Badany okres 365 dni w ciągu 18 miesięcy jest liczony od dnia poprzedzającego dzień rejestracji, a skarżący zarejestrował się w urzędzie pracy [...] czerwca 2018 r. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż skarżący do [...] listopada 2017 r. pobierał świadczenie rehabilitacyjne. W takim przypadku z dniem kolejnym mógł udać się do urzędu pracy aby zarejestrować się jako osoba bezrobotna. Organ zwrócił uwagę, że rejestracja w urzędzie pracy jest dobrowolna, jednakże data rejestracji ma wpływ na spełnienie warunków określonych w art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji. Ustawodawca jednoznacznie określił termin, od którego przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych, bez wskazania możliwości uzależnienia wypłaty zasiłku od sytuacji w jakiej znalazła się określona osoba. Z tego względu nie jest możliwe zaliczenie do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku innych przesłanek lub innych okresów niż wymienione w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia. Przepis art. 71 ww. ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący oraz musi być interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dając organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jednocześnie Wojewoda [...] wskazał, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, nie mają wpływu na szybkość wydawania zaświadczeń przez Urząd Skarbowy oraz Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucja rynku pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1265, z późn. zm.) prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Stosownie natomiast do treści art. 71 ust. 2 cytowanej ustawy do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: 1) zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej, terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin; 2) urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów; 3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; 4) niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; 5) za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę; 6) świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2018 r. poz. 603 i 650); 7) pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej; 8) sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych; 9) pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana. W świetle powyższych przepisów oraz biorąc pod uwagę pod uwagę fakt, że rejestracja skarżącego jako osoby bezrobotnej nastąpiła w dniu [...] czerwca 2018 r. organ prawidłowo uznał, że do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych winien być uwzględniony okres zatrudnienia skarżącego w spółce "[...]" od [...] grudnia 2016 r. do [...] lutego 2017 r. oraz okres pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego od [...] lutego 2017 r. do [...] listopada 2017 r. Jedynie te okresy przypadały bowiem we wskazanym w art. 71 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania. Wymienione wyżej okresy łącznie dają liczbę niższą od wymaganego 365 dniowego okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku. Okresy przed dniem [...] grudnia 2016 r. nie mogły w tej sytuacji zostać uwzględnione. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że zasady rejestracji bezrobotnych, a także zasady przyznawania tym osobom różnych przewidzianych przez prawodawcę świadczeń, uregulowane w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a także w przepisach wykonawczych do tego aktu prawnego, mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Muszą być one zatem respektowane zarówno przez osoby rejestrujące się w urzędach pracy, jak i organy zatrudnienia. Przepisy te nie zezwalają na uznaniowe działania organów. Przewidują one określone zasady, nie dopuszczając w tym zakresie żadnych wyjątków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2058/16, publ. orzeczenie.nsa.gov.pl). Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy określa warunki materialne i procesowe, jakie musi spełniać osoba ubiegająca się o status bezrobotnego oraz o przyznanie prawa do zasiłku. Z przepisów tej ustawy jednoznacznie wynika, że postępowanie w tym zakresie nie może być uruchomione z urzędu. Jest to postępowanie, które może zostać wszczęte wyłącznie na wniosek osoby zainteresowanej. Zgodnie z art. 33 ww. ustawy powiatowe urzędy pracy rejestrują osoby poszukujące pracy i bezrobotnych oraz prowadzą rejestr tych osób (ust. 1). Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień (ust. 2). Zatem, to zainteresowany najpierw decyduje, czy i w jakim charakterze chce być zarejestrowany w urzędzie pracy, to jest czy w charakterze jedynie poszukującego pracy, czy bezrobotnego. Ponadto osoba zamierzająca ubiegać się w określonym czasie o nadanie jej statusu bezrobotnego i przyznanie prawa do zasiłku musi zgłosić się do urzędu pracy i przedstawić stosowne dokumenty niezbędne do ustalenia jej statusu i uprawnień. Skoro zatem rejestracja skarżącego nastąpiła w dniu [...] czerwca 2018 r. to, biorąc pod uwagę bezwzględnie obowiązujący charakter przepisu art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, organ zobowiązany był określić, czy w dniu tej rejestracji skarżący spełniał przesłanki do przyznania prawa do zasiłku. Podkreślić również należy, że Prezydent [...], tj. organ dokonujący rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej, nie miał żadnego wpływu na to kiedy Zakład Ubezpieczeń Społecznych, czy też Urząd Skarbowy wyda zaświadczenia potwierdzające spełnienie przez skarżącego przesłanek do przyznania prawa do zasiłku. Wbrew też zarzutom skargi, skarżący nie miał podstaw do tego aby uznać, że w dniu [...] marca 2018 r. doszło do jego rejestracji jako osoby bezrobotnej. Przyznanie statusu osoby bezrobotnej następuje bowiem na podstawie decyzji administracyjnej (art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Prezydent [...] nie wydał w dniu [...] marca 2018 r. takiej decyzji. Decyzja w tym zakresie wydana została dopiero w dniu [...] czerwca 2018 r. Odnosząc się do zarzutów skargi należy jednocześnie podkreślić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym art. 9 K.p.a. nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych, czy też doradztwa. Nie może być też utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach, czy konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów, czy też zastępowaniem jej aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania. Zasady ogólne K.p.a. mają chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, ale nie zwalniają jej od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej. (por. wyrok z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1507/12, publ. orzeczenie.nsa.gov.pl). Dlatego też jako nieuzasadniony należy ocenić zdaniem Sądu podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organy w toku postępowania art. 9 K.p.a. Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta. [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. odpowiadają prawu, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.