II SA/Wa 1694/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia odrzucić skargę. Skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego musi spełniać wymogi przewidziane w treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej ppsa. Każde pismo strony (w tym również i skarga) powinno zawierać, między innymi, podpis strony (art. 46 § 1 pkt 4 ppsa). Sąd odrzuca postanowieniem skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa). M. K. wniósł skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2012 r. Powyższa skarga nie została jednakże podpisana własnoręcznie przez skarżącego, lecz przez A. K. – babcię skarżącego. Zgodnie jednak z treścią art. 35 § 1 ppsa wstępni skarżącego nie są wymienieni w kręgu osób mogących być pełnomocnikami w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast brak podpisu skargi jest brakiem formalnym skargi, który może być uzupełniony na wezwanie wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd zwrócił skarżącemu skargę celem własnoręcznego jej podpisania i zwrotu do Sądu w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednakże, pomimo prawidłowego doręczenia dorosłemu domownikowi wezwania Sądu w dniu 15 października 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy), M. K. nie wykonał wezwania Sądu, co stanowi obligatoryjną podstawę odrzucenia skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.