II SA/Wa 1694/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy własny rozkaz personalny z [...] maja 2015 r. nr [...], którym zwolniono J. S. (dalej jako skarżący) z dniem [...] lutego 2016 r. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Pismem z 9 września 2015 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z [...] sierpnia 2015 r. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie 7 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zwieszenie postępowania, z uwagi na wystąpienie przez skarżącego ze skargą do sądu administracyjnego na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z [...] maja 2015 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] ABW z [...] lutego 2015 r. nr [...] stwierdzające, że skarżący jest niezdolny do służby. Podniósł, iż od orzeczeń tych w sposób bezpośredni uzależniony jest wynik przedmiotowego postępowania i podkreślił, że skarżący nie został pouczony o możliwości zaskarżenia orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej ABW. Wskazał, iż skarżący o możliwości wystąpienia ze skargą ostatecznie dowiedział się po ustanowieniu profesjonalnego pełnomocnika w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku potwierdzając, że na orzeczenie komisji lekarskiej w zakresie zdolności do służby istotnie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, dostrzegając jednocześnie związek orzeczenia komisji lekarskiej z przedmiotową sprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi J. S. jest rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z [...] sierpnia 2015 r. nr [...], utrzymujący w mocy własny rozkaz personalny z [...] maja 2015 r. nr [...], którym zwolniono skarżącego z dniem [...] lutego 2016 r. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Podstawą zwolnienia skarżącego ze służby był art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1929), zgodnie z którym funkcjonariusza ABW zwalnia się w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską właściwej Agencji. Natomiast w sprawie II SA/Wa 857/16 przedmiotem skargi J. S. jest orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] maja 2015 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] ABW z [...] lutego 2015 r. nr [...] stwierdzające, że skarżący jest niezdolny do służby. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku powyższego postępowania, w którym zostanie przesądzone czy orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] maja 2015 r. pozostanie w obrocie prawnym. Powyższe ustalenie ma znaczenie dla wyniku postępowania w przedmiotowej sprawie. Podstawą wydania zaskarżonego orzeczenia było bowiem stwierdzenie przez organ, że skarżący jest niezdolny do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, uzasadnione jest zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie ze skargi na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] maja 2015 r. (sygn. akt II SA/Wa 857/16). Jednocześnie należy zauważyć, że zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Nie może być ono jednak dowolne. Analizując celowość zawieszenia postępowania sąd winien wziąć pod uwagę wystąpienie w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem - art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a K.p.a., jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 P.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym, już toczącym się postępowaniu (Komentarz M. Niezgódka – Medek do art. 125 P.p.s.a., Lex Omega 39/2013). Możliwość zainicjowania tego rodzaju nadzwyczajnego postępowania nie może być jednak traktowana jako samoistna negatywna przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Podkreślić bowiem należy, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być również uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej (por. postanowienie NSA z 16 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 683/14). Rozstrzygając w przedmiotowej sprawie Sąd powyższe przesłanki miał na uwadze. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.