II SA/Wa 1697/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 24 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. L. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] J.L. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] , wydaną w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Do skargi dołączył wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. J. L. uzasadniając swoje żądanie, podniósł, że mieszka na terenie zagrożonym wścieklizną. Skarżący jest rolnikiem i podczas prac polowych często spotyka lisy i bezpańskie psy. Zaznaczył też, że w zaawansowanym stadium wścieklizny chore zwierzęta mogą zaatakować zwierzęta domowe, a nawet ludzi. Posiadanie broni do momentu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, umożliwi skarżącemu obronę rodziny i sąsiadów przed chorymi zwierzętami. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważył że żaden z argumentów zawartych we wniosku nie uprawdopodobnił istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem organu uniknięcie kontaktu z chorym zwierzęciem zapewni nie broń palna, a odpowiednie zachowanie człowieka. Dodatkowo organ zauważył, że w razie ujawnienia przypadków wścieklizny zapobieganie rozprzestrzenianiu tej choroby należeć będzie do odpowiednich powołanych do tego służb. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty, szczegółowy i rygorystyczny. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Analiza wniosku J. L. nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Skarżący podał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozwoli mu obronić siebie, swoją rodzinę i sąsiadów przed atakami chorych na wściekliznę zwierząt. Jednak opisane w ten sposób zagrożenie jest jedynie hipotetyczne. J. L. nie uprawdopodobnił, że na danym terenie występuje wścieklizna. Z wniosku nie wynika także, by zaistniał jakikolwiek przypadek pogryzienia przez chore zwierzęta. Dodatkowo jak sam wnioskodawca zaznaczył, dzikie zwierzęta nie zbliżają się do ludzi - przebywają w bezpiecznej odległości. Nawet w przypadku występowania na danym terenie wścieklizny, nie można w prosty sposób wywieść, że pozbawienie skarżącego prawa do broni będzie skutkowało rozprzestrzenianiem się tej choroby, co w konsekwencji narazi skarżącego i jego bliskich na ataki chorych zwierząt. Posiadanie broni przez skarżącego nie jest jedynym sposobem obrony przed wścieklizną. Ponadto to nie na skarżącym, a na specjalnie powołanych w tym celu służbach, ciąży obowiązek zapobiegania szerzeniu się takich chorób. W ocenie Sądu, z podanych przez skarżącego okoliczności nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji rodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak również spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.