II SA/Wa 1697/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Adam Lipiński Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę. [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., na podstawie art. 18 us.t 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576), cofnął J. L. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich w ilości trzech sztuk broni. W uzasadnieniu podał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. [...] Wydział Karny z dnia [...] lutego 2013 r., sygn. akt [...], J. L. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 Kk i skazany na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej kary na okres dwóch lat próby oraz karę grzywny w wysokości 25 stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej w kwocie 20 zł. Ponadto Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi na okres jednego roku. Organ wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, tj. stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego – skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyśle przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, wiążący organ Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy w przypadku ustalenia, że jego dyspozycja jest wypełniona. W ocenie organu zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że strona została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji określone w art. 178a § 1 kk., które jest przestępstwem umyślnym. W odwołaniu od powyższej decyzji J. L. zarzucił jej: 1) rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj.: ‒ brak rozważenia całego materiału dowodowego oraz pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dokumentów w postaci notatki z wywiadu środowiskowego oraz opinii Koła Łowieckiego [...] ‒ oparcie postępowania tylko na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] lutego 2013 r., sygn. akt [...], skazującego go za przestępstwo z art. 178a § 1 Kk, 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, który miał istotny wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że odwołujący popełnił przestępstwo z naruszeniem przepisów o przechowywaniu i posługiwaniu się bronią myśliwską oraz iż istnieje obawa zagrożenia bezpieczeństwa publicznego, mimo pozytywnych opinii. Wniósł w związku z tym o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z jego treści wprost wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż osoba skazana za przestępstwo umyślne pozwolenia na broń posiadać nie może. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub się o nie ubiegająca, jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. W takiej sytuacji nawet pozytywne opinie, tj. opinia środowiskowa z Komisariatu Policji w D. oraz opinia z Koła Łowieckiego [...], czy też prawidłowe przechowywanie broni, nie mogą wpłynąć na inny sposób rozstrzygnięcia sprawy. Organ podkreślił, że przepis art.18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, co oznacza, iż organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne. W ocenie organu bezsporne jest natomiast, iż przestępstwo z art. 178a § 1 Kk popełnione przez stronę, znajduje się w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa, które popełnić można tylko umyślnie z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym. Organ podniósł ponadto, że cofnięcie stronie przedmiotowego uprawnienia nie jest karą w rozumieniu przepisów prawa karnego, lecz administracyjnym skutkiem naruszenia przez nią przepisów prawa, tj. popełnienia przestępstwa, które wcale nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią. Organ Policji nie jest w takich przypadkach zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swoje rozstrzygnięcie. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. L. zarzucił jej: 1) rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, to jest: ‒ art. 7, art. 77 § 1 i 4 oraz art. 80 K.p.a. poprzez brak rozważenia całego materiału dowodowego oraz pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów w postaci opinii z miejsca zamieszkania i opinii Koła Łowieckiego [...] w D., a także wyjaśnień strony, ‒ art. 107 k.p.a. poprzez brak rozważenia w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego i oceny dowodów okoliczności, jakie organ uznał za udowodnione i dlaczego innym dowodom odmówił mocy dowodowej, co w rezultacie uniemożliwia merytoryczną kontrolę prawidłowości wydanej decyzji, 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, który miał istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegający na uznaniu, że istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności opinie i wywiad środowiskowy oraz wyjaśnienia strony, nie dawały ku temu podstaw. Z uwagi na wskazane zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł w szczególności, że skoro organ pierwszej instancji zwrócił się do właściwej jednostki Policji o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, a do koła łowieckiego o opinię o skarżącym, to uprawniona jest teza, iż okoliczności dowodzone tymi środkami mają znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, podobnie jak wyjaśnienia skarżącego. Skarżący stwierdził także, iż Komendant Główny Policji naruszył przepis art. 107 K.p.a. regulujący i określający elementy konieczne decyzji. W podstawie prawnej oraz przy podpisie decyzji pominięto bowiem wskazanie upoważnienia dla osoby podpisującej decyzję. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Ponadto odniósł się do zarzutów skargi, wskazując na ich bezzasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stosownie zaś do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ww. ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie wskazuje, iż w przypadku zaistnienia okoliczności wymienionych w art. 15 ust. 1 kt 2-6, cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne. Natomiast redakcja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a w sposób niebudzący wątpliwości przesądza, że osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Jednocześnie zgodnie z poglądami doktryny, przestępstwo z art. 178a § 1 Kk Jest przestępstwem umyślnym, popełnionym z zamiarem bezpośrednim bądź ewentualnym. Podkreślenia wymaga również okoliczność, że prawo do posiadania broni nie jest uprawnieniem powszechnym, lecz ściśle reglamentowanym i wyjątkowym. Dlatego też ustawodawca ustanowił dla osób ubiegających się o pozwolenie na broń, czy też już je posiadających, rygorystyczne wymagania. W szczególności dotyczą one obowiązku przestrzegania prawa i poszanowania porządku prawnego oraz odpowiedzialności. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. [...] Wydział Karny o sygn. akt [...] z dnia [...] lutego 2013 r. za przestępstwo z art. 178a § 1 Kk na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby dwóch lat oraz karę grzywny. Ponadto orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi na okres jednego roku. Tym samym wystąpiła przesłanka wymieniona w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, obligująca organ Policji do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów myśliwskich na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Wbrew podnoszonym przez skarżącego argumentom, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozytywne opinie o skarżącym z miejsca zamieszkania oraz z Koła Łowieckiego [...] D. w [...], a nadto zgodne z przepisami przechowywanie broni. Powołane przepisy ustawy o broni i amunicji nie dają bowiem organom Policji możliwości oceny przesłanki zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego poprzez pryzmat opinii o posiadaczu broni. Taka możliwość istniała, a wręcz taki obowiązek spoczywał na organach Policji przy poprzednio obowiązującym brzmieniu art. 15 ust. 1 ustawy o Policji. W tej sytuacji za chybione należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 4 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), polegające na pominięciu przedmiotowych opinii. Również niezasadny jest w związku z tym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wobec pozytywnych opinii o nim z miejsca zamieszkania oraz koła łowieckiego. Wbrew zarzutowi skargi uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi zawarte w art. 107 K.p.a., bowiem organ w sposób należyty wskazał, w oparciu o jakie dowody podjął zaskarżone rozstrzygnięcie. Chybiona jest także argumentacja, iż w podstawie prawnej oraz przy podpisie decyzji pominięto wskazanie upoważnienia dla osoby podpisującej decyzję. W podstawie prawnej został bowiem powołany art. 268a K.p.a. wskazujący, że decyzję wydał z upoważnienia organu działający w jego imieniu pracownik, którego podpis widnieje na decyzji. Nie jest przy tym wymagane opisywanie samego upoważnienia zarówno w podstawie prawnej, jak przy podpisie pracownika. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.