II SA/Wa 1699/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1699/11 oddalającego skargę A. C. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy p o s t a n a w i a - przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1699/11 oddalił skargę A. C. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem, sporządzonym na wniosek skarżącego, doręczono skarżącemu w dniu 13 lutego 2012 r. W dniu 16 marca 2012 r. pełnomocnik skarżącego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną od powyższego wyroku wraz wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że przyczyną uchybienia terminu była jego nagła choroba – [...], która uniemożliwiła mu wykonywanie czynności zawodowych, na okoliczność czego przedstawił zaświadczenie lekarskie poświadczające niezdolność pełnomocnika do pracy w dniach od 12 marca 2012 r. do 15 marca 2012 r. Wskazał, że pomimo braku adnotacji lekarskiej o konieczności leżenia, dolegliwości bólowe i inne towarzyszące tej chorobie uniemożliwiły mu opuszczenie miejsca zamieszkania. Wyjaśnił też, że mieszka w miejscowości W. oddalonej ok. 10 km od K., gdzie prowadzi kancelarię, co utrudniło mu przekazanie sprawy innej osobie. Pełnomocnik wskazał również, że dokumenty sprawy otrzymał od skarżącego w dniu 24 lutego 2012 r., a od 25 lutego do 3 marca 2012 r. udał się na zaplanowany urlop. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., Nr 270), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści przepisu art. 87 § 2 powołanej ustawy przywrócenie terminu podlega ocenie pod kątem uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego oraz zachowania wymogów formalnych do złożenia tego wniosku. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż pełnomocnik, działający w imieniu skarżącego, dochował wymogów formalnych do złożenia wniosku. Złożył bowiem przedmiotowy wniosek w siedmiodniowym terminie, o którym mowa w art. 87 ust 1 cytowanej ustawy, liczonym od dnia 16 marca 2012 r., tj. od dnia następnego, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu. Równocześnie pełnomocnik skarżącego dokonał czynności, której nie dokonał w terminie, tj. wniósł skargę kasacyjną. Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku należy wyjaśnić, iż kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o jakim mowa w art. 86 § 1 cytowanej ustawy, należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Jeżeli natomiast przy dokonywaniu określonych czynności procesowych strona korzystała z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, to przy tej ocenie również należy ocenić obiektywny miernik należytej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego wykazał okoliczności, uprawdopodabniające brak jego winy w uchybieniu terminu. Wskazał bowiem rodzaj choroby, na którą niespodziewanie zachorował, a także na rodzaj dolegliwości z nią związanych, skutkujących niemożnością wykonywania obowiązków zawodowych. Na powyższą okoliczność przedstawił stosowne zaświadczenie. Dodatkowo wyjaśnił okoliczności, dla których nie mógł przekazać sprawy innej osobie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.