II SA/Wa 17/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej KGP/organ) decyzją nr [...], z dnia [...] listopada 2020 r. po rozpatrzeniu odwołania Pana M. M. (dalej strona/skarżący), po wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat skarżącego, odmówił uchylenia decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., na dzień przyjęcia skarżącego do służby w Policji, tj. na dzień [...] grudnia 2005 r., ustalił wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 7%. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Skarżący nie skorzystał z prawa do zaskarżenia decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2019 r. skarżący zwrócił się, na podstawie 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 147 i art. 148 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej Kpa.), o "wznowienie postępowania administracyjnego w celu uchylenia decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji dnia [...] lutego 2016 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r.". We wniosku skarżący zawarł opis okoliczności ujawnienia dokumentów będących, jego zdaniem, podstawą do wznowienia postępowania. Wskazał, iż w dniu [...] listopada 2019 r. podczas pobytu w domu rodzinnym w miejscowości S. odnalazł zaświadczenie z dnia [...] marca 2003 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, potwierdzające rozpoczęcie przez wymienionego z dniem [...] czerwca 2003 r. działalności gospodarczej pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa "M.", jak też zaświadczenie z dnia [...] września 2005 r. o wysokości należnego zryczałtowanego podatku, mające potwierdzać zawieszenie tej działalności z dniem [...] lipca 2005 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. KGP odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję nr [...] KGP z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. Skarżący z zachowaniem ustawowego terminu złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. KGP postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Ostatecznie w wyniku rozpoznania sprawy w/w postanowień w zakresie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) wyrokiem z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 626/20 uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2019 r. WSA w Warszawie i stwierdził, że przedstawione przez skarżącego dokumenty spełniają okoliczności dające podstawę do wznowienia postępowania. Przedmiotowy wyrok jest prawomocny od dnia 25 sierpnia 2020 r. KGP postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2020 r., wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. Organ wskazał, że aby uchylić decyzję dotychczasową w trybie opisanym w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa., tj. wznowienia postępowania należy wykazać, że wyszły na jaw: istotne dla sprawy – nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody – istniejące w dniu wydania decyzji – nieznane organowi, który wydawał decyzję ostateczną. Okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa., powinna być zatem nie tylko nowa, ale też istotna dla sprawy, ma istnieć w dacie wydawania decyzji oraz być nieznana organowi wydającemu decyzję. Nową okolicznością istotną dla sprawy w rozumieniu ww. przepisu może być tylko taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, czyli mogła spowodować, że we wznowionym postępowaniu zapadłaby co do istoty decyzja odmienna od decyzji dotychczasowej. Podniósł, że okolicznością, która nie była znana w poprzednim postępowaniu jest według skarżącego odnalezienie zaświadczenia Wójta Gminy P. z dnia [...] marca 2003 r. potwierdzającego prowadzenie przez niego gospodarstwa rolnego. Zauważył, że przedstawione zaświadczenie jednoznacznie odnosi się wyłącznie do kwestii prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej. Pkt 4 zaświadczenia z dnia [...] marca 2003 r. określa przedmiot wykonywanej działalności gospodarczej, tj. "handel owocami cytrusowymi, produktami, półproduktami pochodzenia warzywno-owocowego, roślinnego (z wyłączeniem produkcji własnej)". Zdaniem organu na podstawie tych informacji nie można wywieść, iż wymieniony w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej (firmie Handlowo-Usługowej "M.") wprowadzał do sprzedaży własne produkty rolne wytworzone w prowadzonym przez siebie gospodarstwie rolnym. W jego ocenie przedstawione dokumenty potwierdzają fakt rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej oraz zawieszenia jej prowadzenia, co miało miejsce z inicjatywy i na wniosek wymienionego i nastąpiło odpowiednio z dniem [...] czerwca 2003 r. i z dniem [...] lipca 2005 r. Nadto wskazał, że okoliczności prowadzenia przez policjanta działalności gospodarczej w zakresie handlu artykułami spożywczymi w T. były znane organowi od początku pełnienia przez niego służby w Policji. Informacje o powyższym wymieniony zawarł w życiorysie znajdującym się w jego aktach osobowych (karta nr [...] umieszczona w I części akt osobowych). Organ podniósł, że nigdy nie kwestionował prowadzenia przez policjanta omawianej działalności gospodarczej a okoliczność ta została wskazana zarówno w decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r., jak też utrzymującej ją w mocy decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r., jako istotna okoliczność, której nie zbadał Komendant [...] Policji w postępowaniu zakończonym rozkazem personalnym nr[...] z dnia [...] czerwca 2010 r., co skutkowało stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa przez ten organ (art. 8 Kpa., art. 9 Kpa., art. 11 Kpa., art. 75 Kpa., art. 77 § 1 Kpa., art. 80 Kpa. w związku z art. 7 Kpa., art. 81 Kpa. i art. 107 Kpa.) i w konsekwencji stanowiło jedną z przyczyn stwierdzenia nieważności powołanego rozkazu personalnego. W tym stanie rzeczy organ uważa, że okoliczności (dowody) potwierdzające fakt prowadzenia przez skarżącego określonej działalność gospodarczej, w sposób oczywisty nie są nowe i nie były nieznane Komendantowi Głównemu Policji w dniu wydania decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. i decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Nie spełniają one warunków określonych w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. W konsekwencji organ uznał, że dokumenty, przedstawione przez skarżącego w niniejszym postępowaniu, nie mogą być uznane za istotne, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. i w związku z tym wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa., a tym samym koniecznym było uchylenie powyższej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu decyzji rozwinięto argumentację zwłaszcza w zakresie omówienia przepisu art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Wobec powyższego orzeczono jak w zaskarżonym orzeczeniu. Skargę na powyższe orzeczenie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie przepisów: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 35, art. 36, art. 77 § 1, art. 80 Kpa., co skutkowało błędnym zastosowaniem art. 151 § 1 pkt 1 Kpa. Wskazał, że zwrócił się do KGP z wnioskiem o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. w związku z art. 147 i art. 148 § 1 Kpa. w celu uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji własnej nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. w części dotyczącej wliczenia rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Komendanta [...] Policji do wysługi lat okresu prowadzenia przez skarżącego indywidualnego gospodarstwa rolnego od dnia [...] czerwca 2002 r. do dnia [...] grudnia 2005 r. Do powołanego wniosku załączył: zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] marca 2003 roku wystawione przez Wójta Gminy P. nr [...] – [...]; zaświadczenie o wysokości należnego zryczałtowanego podatku z dnia [...] września 2005 roku wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] Ponadto do wyżej wskazanych dokumentów załączył oświadczenie sporządzone w trybie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1362) z dnia 13 listopada 2019 r. Jego zdaniem Komendant Główny Policji w chwili wydania rozkazów personalnych (nr [...] z dnia [...]grudnia 2015 r. oraz nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r.) nie mógł znać formy prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, nie tylko z tego powodu, że dostarczone dokumenty (zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] marca 2003 roku wystawione przez Wójta Gminy P. nr [...] – [...]; zaświadczenie o wysokości należnego zryczałtowanego podatku z dnia [...]września 2005 r. wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] zostały odnalezione w listopadzie 2019 r., ale również dlatego, że z informacji zawartej w życiorysie skarżącego - wbrew twierdzeniom organu - nie można wywnioskować, że była to działalność prowadzona w ramach indywidualnego gospodarstwa rolnego. Wskazał, że brak takiej możliwości skutkował wydaniem przez Komendanta Głównego Policji decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. i następnie utrzymującej ją w mocy decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. stwierdzającej nieważność rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w części dotyczącej zaliczenia do wysługi lat okresu prowadzenia gospodarstwa rolnego. Skarżący uznał, że na szczególną uwagę zasługuje określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej (pkt 4 załączonego do niniejszego wniosku zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej). Podniósł, że część tego zapisu (...) z wyłączeniem produkcji własnej, potwierdza fakt, że w tym okresie równolegle z działalnością gospodarczą prowadził własne gospodarstwo rolne, gdyż w tamtym czasie nie prowadził żadnej innej produkcji poza produkcją rolną. Z tego powodu nie zgadza się z twierdzeniem Komendanta Głównego Policji zawartym w decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r., że wartość dowodowa ww. dokumentu zależna jest od możliwości wyprowadzenia z niego wniosku, co do okoliczności faktycznych, które zostały nim potwierdzone. Podniósł, że sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej nie wyklucza możliwości prowadzenia własnego gospodarstwa rolnego przy zachowaniu pewnych bardzo restrykcyjnych warunków, wynikających głównie z przestrzegania wysokości uzyskanego przychodu z tytułu tak prowadzonej działalności, co w praktyce oznaczało, że rolnik rozliczając tego typu działalność nie mógł przekroczyć tzw. kwoty granicznej podatku dochodowego. Powyższe uregulowania wynikały z ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r. Nr.91, poz. 873). Jego zdaniem ma to istotne znaczenie dla sprawy, ponieważ zryczałtowany podatek dochodowy w okresie kiedy prowadził działalność gospodarczą, w ramach własnego gospodarstwa rolnego, mógł opłacać jedynie rolnik, który nie przekroczył miesięcznych obrotów z tytułu tej działalności w kwocie powyżej około 1109 zł brutto. Wskazał, że okoliczność tę potwierdza zaświadczenie o wysokości należnego zryczałtowanego podatku z dnia [....] września 2005 r. wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] Jego zdaniem twierdzenie w obecnym stanie rzeczy, że okoliczności, które dopiero dzięki ujawnionym dokumentom mogą zostać udowodnione były znane Komendantowi Głównemu Policji jeszcze przed ich ujawnieniem, budzi pewne poważne wątpliwości z punktu widzenia wiarygodności. Gdyby faktycznie przyjąć, że było tak, jak twierdzi Komendant Główny Policji, że już w dniu wydania decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. był w posiadaniu tej samej wiedzy, co obecnie dzięki ujawnionym dokumentom, to dlaczego stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. KSP również w części dotyczącej zaliczenia do wysługi lat okresu prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego, skoro również Komendant [...] Policji zdaniem ww. organu znał te okoliczności już w 2010 r. (posiadał stosowne dokumenty na tą okoliczność). W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. W związku z powyższym skarżący wnosił jak we wniosku. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd stwierdza, że podziela w pełni stanowisko organu. Przedmiotem skargi jest decyzja organu nr [...], z dnia [...] listopada 2020 r., którą odmówiono uchylenia decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżący zwrócił się o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. zakończonego decyzją ostateczną Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. dotyczącego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na dzień [...] grudnia 2005 r. w wysokości 7%. Do wniosku załączył zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] marca 2003 r. wystawione przez Wójta Gminy P. nr [...]-[...] oraz zaświadczenie o wysokości należnego zryczałtowanego podatku z dnia [...] września 2005 r. wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]. Zgodnie z art. 145 § 1 Kpa. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1); decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (pkt 2); decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 (pkt 3); strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4); wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5); decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6); zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (pkt 7); decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (pkt 8). Stosownie zaś do art. 149 § 1 Kpa. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 Kpa.). Jednocześnie wskazać należy, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 Kpa.). Należy więc zauważyć, że wznowienie postępowania jest instytucją stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeśli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Koniecznym jest również wskazanie, że granica postępowania w sprawie wznowienia wyznaczona jest zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Celem natomiast wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i pkt 2 Kpa.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w trybie zwykłym (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 997/16). Wznowienie postępowania i uchylenie decyzji ostatecznej na podstawie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. wymaga wykazania, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję tak więc, że wyszły na jaw - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody - istniejące w dniu wydania decyzji - nieznane organowi, który wydawał decyzję ostateczną. Okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa., powinna być zatem nie tylko nowa, ale też istotna dla sprawy, ma istnieć w dacie wydawania decyzji oraz być nieznana organowi wydającemu decyzję. Nową okolicznością istotną dla sprawy w rozumieniu ww. przepisu może być tylko taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, czyli mogła spowodować, że we wznowionym postępowaniu zapadłaby co do istoty decyzja odmienna od decyzji dotychczasowej. Nie można natomiast w trybie wznowienia postępowania otwierać możliwości uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, w zakresie, w jakim organ mógł i powinien je przeprowadzić wydając decyzje, gdyż nie można wówczas uznać okoliczności niewyjaśnionych przez organ za okoliczność nieznaną temu organowi w dacie wydania decyzji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Po 877/19). Skarżący podniósł, że tą okolicznością jest odnalezienie zaświadczenia Wójta Gminy P. z dnia [...] marca 2003 r. potwierdzającego prowadzenie przez niego gospodarstwa rolnego. W ocenie Sądu organ prawidłowo wskazał, że przedstawione zaświadczenie jednoznacznie odnosi się wyłącznie do kwestii prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej. Pkt 4 zaświadczenia z dnia [...] marca 2003 r. określa przedmiot wykonywanej działalności gospodarczej, tj. "handel owocami cytrusowymi, produktami, półproduktami pochodzenia warzywno-owocowego, roślinnego (z wyłączeniem produkcji własnej)". Z tego zapisu skarżący wywodzi okoliczność, że może ona świadczyć o prowadzeniu gospodarstwa rolnego. W ocenie Sądu rację ma organ twierdząc, że na podstawie tych informacji nie można wywieść, iż wymieniony w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej (firmie Handlowo-Usługowej "M.") wprowadzał do sprzedaży własne produkty rolne wytworzone w prowadzonym przez siebie gospodarstwie rolnym. Zasadne jest twierdzenie organu, że przedstawione dokumenty potwierdzają fakt rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej oraz zawieszenia jej prowadzenia, co miało miejsce z inicjatywy i na wniosek wymienionego i nastąpiło odpowiednio z dniem [...] czerwca 2003 r. i z dniem [...] lipca 2005 r. a prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie handlu artykułami spożywczymi w T. były znane organowi od początku pełnienia przez niego służby w Policji. Informacje o powyższym wymieniony zawarł w życiorysie znajdującym się w jego aktach osobowych (karta nr [...] umieszczona w I części akt osobowych) i nie zostały uwzględnienie w stanie faktycznym sprawy. Organ był w posiadaniu określonych danych, wynikających z materiałów będących w jego dyspozycji, i słusznie twierdzi, że okoliczności z nich wynikające są organowi znane (zasadnie powołuje się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Ke 472/19). Skarżący wskazał w nim, że "od [...] lipca 2003 r. rozpocząłem działalność gospodarczą (handel art. spożywczymi w T.), aż do [...] lipca 2005 r., kiedy to w/w działalność zawiesiłem". Nadto należy zauważyć, że z powoływanego już zaświadczenia Wójta Gminy P. z dnia [...] marca 2003 r. wynika, że odnosi się wyłącznie do kwestii prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej. Pkt 4 zaświadczenia z dnia [...] marca 2003 r. określa przedmiot wykonywanej działalności gospodarczej, tj. "handel owocami cytrusowymi, produktami, półproduktami pochodzenia warzywno-owocowego, roślinnego (z wyłączeniem produkcji własnej)". Zasadne jest twierdzenie, że organ nie kwestionował prowadzenia przez skarżącego w/w działalności gospodarczej a okoliczność ta została wskazana zarówno w decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r., jak też utrzymującej ją w mocy decyzji nr [...]Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r., jako istotna okoliczność, której nie zbadał Komendant [...] Policji w postępowaniu zakończonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Skutkowało to stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa przez ten organ (art. 8 Kpa., art. 9 Kpa., art. 11 Kpa., art. 75 Kpa., art. 77 § 1 Kpa., art. 80 Kpa. w związku z art. 7 Kpa., art. 81 Kpa. i art. 107 Kpa.) i w konsekwencji stanowiło jedną z przyczyn stwierdzenia nieważności powołanego rozkazu personalnego. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu prawidłowo organ uważa, że okoliczności (dowody) potwierdzające fakt prowadzenia przez skarżącego określonej działalność gospodarczej, w sposób oczywisty nie są nowe i nie były nieznane Komendantowi Głównemu Policji w dniu wydania decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. i decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.