II SA/Wa 170/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Andrzej Kołodziej, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - oddala skargę - L. G. (dalej także jako skarżący) jest funkcjonariuszem Komendy [...] Policji od [...] czerwca 2004 r. Na podstawie decyzji nr [...] z [...] września 2004 r. Komendant [...] Policji przyznał skarżącemu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego od [...] czerwca 2004 r., a decyzją nr [...] z [...] maja 2013 r. zmieniono przedmiotowe orzeczenie w części dotyczącej jego wysokości. Pismem z [...] lipca 2013 r. Komendant [...] Policji skierował skarżącego do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] w [...]. Raportem z [...] sierpnia 2013 r. skarżący poinformował Komendanta [...] Policji o rezygnacji z przyjęcia powyższego lokalu ze względu na stan techniczny oraz ze względów osobistych. Decyzją nr [...] z [...] października 2013 r. Komendant [...] Policji, na podstawie art. 92 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687), § 6 ust. 3 i § 9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze zm.) w związku z § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.) orzekł o cofnięciu uprawnień L. G. do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, przyznanego na podstawie decyzji nr [...] z [...] września 2004 r., zmienionej decyzją nr [...] z [...] maja 2013 r. Organ po przeanalizowaniu okoliczności faktycznych sprawy uznał, że skarżący bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego spełniającego przysługujące mu normy zaludnienia i będącego w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Tym samym przestał spełniać warunki do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, co skutkowało cofnięciem uprawnienia do jego pobierania. Skarżący od powyższej decyzji odwołał się, wskazując, iż organ nie uwzględnił jego uwag dotyczących usterek i stanu technicznego proponowanego mieszkania, podniesionych w raporcie o odmowie przyjęcia lokalu. Decyzją nr [...] z [...] grudnia 2013 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podał, iż podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji stanowił § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, zgodnie z którym policjantowi w służbie stałej nie przyznaje się równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego gdy policjant bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Organ podkreślił, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego jest pochodną prawa do lokalu mieszkalnego i ma charakter ekwiwalentu za niezaspokojenie policjantowi potrzeb mieszkaniowych w drodze przydziału z zasobów Policji lokalu mieszkalnego. Jak podał organ, w sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący nie posiada lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, jak również, że legitymuje się uprawnieniami do 2 norm zaludnienia, a więc do lokalu o powierzchni mieszkalnej 14 m2 do 20 m2. Oznacza to, że zaproponowany skarżącemu lokal o powierzchni mieszkalnej 18,54 m2 uwzględnia uprawnienia skarżącego. Kwestią sporną pozostaje natomiast, czy skarżący bezzasadnie odmówił przyjęcia tego lokalu. Organ w związku z tym wskazał, iż z protokołu zdawczo-odbiorczego lokalu, określającego stan techniczny i stopień zużycia instalacji i urządzeń, sporządzonego (przy udziale inspektorów nadzoru branży budowlanej sanitarnej i elektrycznej) na okoliczność zdania mieszkania przez poprzedniego najemcę wynika, że lokal jest wyposażony w nowe urządzenia sanitarne zarówno w kuchni, jak również w łazience. Ponadto niektóre elementy instalacji kanalizacyjnej wymieniono na nowe, stan okien balkonowych, zgodnie z oceną z oględzin, określono jako dobry, a wykładzina posiada małe punktowe wgniecenia w dwóch miejscach i jest lekko starta punktowo wierzchnia warstwa wykładziny w jednym miejscu. Analiza powyższego protokołu zdawczo – odbiorczego – zdaniem organu – wskazuje, że podniesione przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji argumenty odmowy przyjęcia spornego lokalu, należy uznać za nieuzasadnione. Stan techniczny lokalu jest zgodny z zapisami zawartymi w art. 6a ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266), dotyczącymi obowiązku zapewnienia przez wynajmującego sprawnego działania istniejących instalacji i urządzeń stanowiących wyposażenie lokalu. Tym samym Komendant Główny przychylił się do stanowiska organu I instancji, że proponowany lokal nadawał się do zamieszkania, co zostało udokumentowane w aktach sprawy i potwierdzone przez inspektorów w protokole zdawczo – odbiorczym. W tej sytuacji, oceniając argumenty odmowy przyjęcia przez skarżącego lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby, organ uznał je za bezzasadne. Przepis § 6 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. zobowiązuje organ do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli policjant bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Mając zatem na uwadze istniejący stan faktyczny i prawny w sprawie organ uznał, iż zasadnym było cofnięcie skarżącemu uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i zobowiązanie organu do pisemnego poinformowania go jakie czynności zostały podjęte w celu ustalenia faktycznego stanu technicznego i sanitarnego zaproponowanego lokalu. Skarżący podniósł, iż organ zignorował dostarczoną przez niego dokumentację fotograficzną lokalu, stwierdzającą poważne usterki. W rzeczywistości lokal bez dokonania napraw, a zwłaszcza uszkodzonego trwale okna balkonowego, nie nadawał się do zasiedlenia. Nadto skarżący zwrócił uwagę, że mieszkanie nie pochodzi z zasobów mieszkaniowych Policji, tylko Miasta [...] i nie na zasadzie przydziału, a wskazania policjanta do zawarcia umowy najmu lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu [...], wyłącznie na czas trwania służby. Skarżący odwołał się do swojej 23 letniej nienagannej służby w Policji i wyraził przekonanie, że proponowane mieszkanie nie było gotowe do zasiedlenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Podkreślił, że drobne usterki, niezależnie od przyczyn ich powstania, pozostają bez wpływu na ogólny stan techniczny przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegania przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich przypadkach decyzje podlegają uchyleniu. Podkreślenia przy tym wymaga, że Sąd nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego. Dokonując oceny zasadności skargi L. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określił, w drodze rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002r. wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002r. Nr 100 poz. 918 z późn. zm.), uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu. W myśl § 6 ust. 3 ww. rozporządzenia, decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego, wydaje się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia, lub zmienił się jego stan rodzinny, albo bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. W rozpoznawanej sprawie do cofnięcia skarżącemu uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego doszło w wyniku bezzasadnej – jak wskazał organ – odmowy przyjęcia lokalu mieszkalnego przez skarżącego. Spór, który zaistniał między stronami dotyczy tego, czy istniały powody usprawiedliwiające taką odmowę. Skarżący stoi na stanowisku, iż zaproponowany mu lokal nie znajdował się w należytym stanie technicznym i sanitarnym i tym uzasadnia rezygnację z jego przyjęcia. W ocenie organu lokal, do zawarcia umowy najmu którego został skierowany skarżący, nadawał się do zamieszkania i tym samym zaspakajałby potrzeby mieszkaniowe skarżącego. Stosownie do § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad przydziałów, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziałów i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów przydzielony lokal mieszkalny powinien znajdować się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Natomiast zgodnie z art. 6a ustawy o z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005r., Nr 31, poz. 266), wynajmujący jest zobowiązany do zapewnienia sprawnego działania istniejących instalacji i urządzeń związanych z budynkiem umożliwiających najemcy korzystanie z wody, paliw gazowych i ciekłych, ciepła, energii elektrycznej, dźwigów osobowych oraz innych instalacji i urządzeń stanowiących wyposażenie lokalu i budynku określonych innymi przepisami. Obowiązkiem wynajmującego jest m. in. dokonywania napraw lokalu, napraw lub wymiany instalacji i elementów wyposażenia technicznego, a zwłaszcza napraw i wymiany instalacji wodociągowej, gazowej i ciepłej wody (...) oraz wymiany wewnętrznej instalacji kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania wraz z grzejnikami, instalacji elektrycznej (...) stolarki okiennej oraz podłóg, posadzek i wykładzin podłogowych, a także tynków (ust. 3). Organ zaproponował skarżącemu lokalu nr [...] położony w [...] przy ul. [...], albowiem stosownie do protokołu zdawczo – odbiorczego z [...] lipca 2013 r., lokal ten znajdował się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Zapisy ujęte w tym protokole wskazują, iż większość urządzeń została wymieniona na nowe, natomiast te elementy wnętrza, które nie podlegały wymianie znajdowały się w stanie dobrym. Oznacza to, że wynajmujący zrealizował obowiązki wynikające z powyższego przepisu i przedstawił do wynajęcia lokal będący w odpowiednim stanie zarówno technicznym jak i sanitarnym. Podkreślenia wymaga, że przywołany protokół zdawczo – odbiorczy został sporządzony przez inspektorów nadzoru budowlanego, sanitarnego i elektrycznego, a więc przez podmioty dysponujące fachową wiedzą w reprezentowanych branżach. Protokół ten stanowił niewątpliwie – w myśl art. 75 § 1 K.p.a. – dowód w toczącym się postępowaniu, za pomocą którego organ dokonał oceny czy istniały obiektywne przesłanki do zakwestionowania stanu przedmiotowego lokalu jako należyty. Ocena jaką tego dowodu dokonał organ jest prawidłowa. Podkreślenia przy tym wymaga, że dowód ten nie został w sposób skuteczny podważony. Takiej roli swoistego kontr – dowodu nie mogły odegrać zdjęcia przedłożone przez skarżącego, już chociażby z tego powodu, że brak jest pewności w jakim lokalu zostały one wykonane. Zauważyć nadto należy, że obrazują one, iż stan lokalu nie był z pewnością idealny, ale zważywszy, że nie jest to lokal nowy, to na ich podstawie nie można wyprowadzić wniosku, że stan lokalu nie był należyty. Innych dowodów dla wykazania zasadności swojego stanowiska skarżący nie przedłożył. Podkreślenia wymaga również, iż Policja nie dysponuje odpowiednimi służbami z branży budowlanej, sanitarnej czy też elektrycznej, których pracownicy mogliby dokonać weryfikacji zapisów protokołu zdawczo – odbiorczego. To nie organy Policji przedstawiają lokale swoim funkcjonariuszom do wynajęcia, a jedynie kierują tych funkcjonariuszy do zawarcia umowy najmu lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu [...]. Dopóki zatem dysponują dokumentacją potwierdzającą właściwy i odpowiedni stan takiego lokalu, to uprawnione są takie skierowania wystawiać. Uwzględniając powyższe uznać należy, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy organy Policji zasadnie przyjęły, iż odmowę przyjęcia przez skarżącego przedmiotowego lokalu należy ocenić jako bezzasadną. Lokal ten – jak wymagają tego przywołane powyżej przepisy – znajdował się w należytym stanie technicznym i sanitarnym, jak również odpowiadał przysługującym skarżącemu normom zaludnienia. W sprawie nie jest sporne, iż skarżącemu przysługują 2 normy zaludnienia, co odpowiada powierzchni mieszkalnej od 14 m2 do 20 m2, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. W przedmiotowym lokalu powierzchnia mieszkalna wynosiła 18,54 m2, czyli był to metraż odpowiedni dla skarżącego. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.