II SA/Wa 170/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa, Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatkowego ryczałtu z tytułu przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości oddala skargę Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (zwanego dalej: "Szefem ABW") z dnia [...] listopada 2018 r. o numerze [...] w sprawie odmowy przyznania dodatkowego ryczałtu z tytułu przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2018 r. J. B. (zwany dalej: "Skarżącym") został przeniesiony z urzędu do pełnienia służby z R. do W. Pismem z dnia 14 sierpnia 2018 r. Skarżący wystąpił do Szefa ABW o zapewnienia mu – na koszt Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (zwanej dalej: "ABW") – lokalu mieszkalnego w W. Jednocześnie poinformował, iż zamierza przesiedlić się na pobyt stały do W. wraz z członkami rodziny. Raportem z dnia [...] sierpnia 2018 r. Skarżący zwrócił się do Szefa ABW o wypłacenie należności pieniężnych związanych z przeniesieniem z urzędu, tj. ryczałtu z tytułu przeniesienia, zwrotu kosztów przejazdu, diety za czas przejazdu, dodatku za rozłąkę oraz zwrotu ponoszonych kosztów przejazdu publicznym środkiem transportu w celu odwiedzania rodziny (raz w miesiącu). Skarżący poinformował przy tym, iż członkowie jego rodziny (żona i dwójka dzieci) pozostali w R. Nadto oświadczył, iż obecne miejsce pełnionej przez niego służby (tj. W.) nie jest miejscowością jego zameldowania na pobyt stały. Po rozpatrzeniu raportu organ przyznał Skarżącemu wnioskowane należności pieniężne, w tym ryczałt z tytułu przeniesienia w wysokości 50% uposażenia, wypłacony w dniu [...] sierpnia 2018 r. (polecenie przelewu). Pismem przesłanym Skarżącemu za pośrednictwem systemu ESOD, podpisanym w dniu 30 sierpnia 2018 r., poinformowano Skarżącego, iż biorąc pod uwagę możliwości mieszkaniowe, jakie posiada ABW, zostało mu zapewnione miejsce noclegowe w pokoju bursy. Jeśli natomiast zaproponowane warunki nie spełniają oczekiwań Skarżącego, to może ubiegać się o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby. Skarżący skorzystał z przydzielonego mu nieodpłatnie pomieszczenia mieszkalnego w pokoju bursy przy ul. [...] w W., występując jednocześnie pismem z dnia [...] września 2018 r. do Dyrektora Biura Logistyki ABW o potwierdzenie jego pobytu w tym obiekcie – na formularzu zgłoszenia pobytu stałego, który załączył do pisma. W odpowiedzi, pismem przesłanym Skarżącemu za pośrednictwem systemu ESOD, podpisanym w dniu [...] września 2018 r., poinformowano Skarżącego, iż nie można przychylić się do jego prośby o zameldowanie na pobyt stały. Wyjaśniono przy tym, iż obiekt położony przy ul. [...] w W. jest pomieszczeniem służbowym, które zostało zaadoptowane na bazę noclegową przeznaczoną na tymczasowe zakwaterowanie funkcjonariuszy ABW. Raportem z dnia [...] października 2018 r. Skarżący zwrócił się do Szefa ABW o przyznanie dodatkowego ryczałtu z tytułu przeniesienia na pobyt stały, o którym mowa w § 28 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2003 roku w sprawie świadczeń przysługujących funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania (Dz. U. z 2018 r. poz. 567; zwanego dalej: "rozporządzeniem"). Jednocześnie poinformował, że nie był w stanie dojeżdżać codziennie z miejsca stałego pobytu (R.) do miejsca pełnienia służby (W.) oraz że nie mógł przedłożyć wymaganego przepisami dokumentu potwierdzającego zameldowanie w nowym miejscu zamieszkania, ponieważ organ odmówił mu zameldowanie na pobyt stały w przyznanym pomieszczeniu. Pismem z dnia [...] października 2018 r. organ zawiadomił Skarżącego, że po analizie zgromadzonego materiału dowodowego brak jest podstaw, aby stwierdzić, że na dzień sporządzenia pisma spełniona została przesłanka przesiedlenia się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby. W odpowiedzi Skarżący wystąpił pismem z dnia [...] października 2018 r., w którym wskazał, iż od [...] sierpnia 2018 r. pełni służbę w W., zamieszkując w przyznanym mu przez organ pokoju w obiekcie przy ul. [...] w W. W jego ocenie oznacza to, że przesiedlił się na pobyt stały do W., gdzie pracuje, mieszka, je posiłki, nocuje, odpoczywa i ma zamiar na stałe przebywać. Skarżący wniósł przy tym o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków oraz jego samego na okoliczność, że miejscem jego stałego pobytu stała się W. Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. organ odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych Skarżącego, podnosząc w uzasadnieniu, iż okoliczność jego zamieszkania w W. jest faktem bezspornym, znanym organowi z urzędu oraz znajduje potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w toku postępowania, wobec czego organ nie kwestionuje tej okoliczności. Pismem z dnia 7 listopada 2018 r. Skarżący zwrócił się do organu o wskazanie, jakie okoliczności lub przesłanki nie zostały spełnione lub wykazane w sprawie zainicjowanej jego raportem o wypłacenie dodatkowego ryczałtu. Pismem z dnia 9 listopada 2018 r. organ zawiadomił Skarżącego o zakończeniu postępowania wskazując jednocześnie, iż dla potwierdzenia zamiaru stałego pobytu niewystarczające jest samo faktyczne przebywanie w danej miejscowości wymuszone koniecznością wykonywania obowiązków służbowych, ale musi ono polegać na skupieniu w tym miejscu centrum aktywności życiowej. Zdaniem organu prowadzi to do przyjęcia, iż Skarżący nie spełnia przesłanki warunkującej wypłacenie żądanego ryczałtu. W odpowiedzi Skarżący złożył pismo (data wpływu do organu: [...] listopada 2018 r.), w którym ponownie wskazał, iż jego miejscem stałego pobytu jest W., bowiem tutaj znajduje się ośrodek jego osobistych i majątkowych interesów. Natomiast okoliczność zamieszkiwania wspólnie z rodziną może być traktowana jedynie jako jeden z elementów wskazujących na miejsce stałego pobytu, lecz nie jest elementem decydującym. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., Szef ABW odmówił Skarżącemu przyznania dodatkowego ryczałtu z tytułu przeniesienia go z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości. W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko prezentowane w całym postępowaniu, zgodnie z którym, nie można było uznać, że Skarżący przesiedlił się na stały pobyt do nowego miejsca pełnienia służby. Zdaniem organu, dla przyjęcia takiego stanowiska decydujące znaczenie miała okoliczność, iż Skarżący posiada centrum swoich spraw życiowych w R., bowiem tam zamieszkuje jego żona i dzieci. Powołując się na orzecznictwo sądowe dotyczące wykładni pojęcia "pobyt stały" organ podkreślił, iż nie wystarczy samo zadeklarowanie przez Skarżącego, że ma zamiar przenieść się do W. na pobyt stały, lecz decydujące są względy obiektywne, a te świadczą o tym, że choć Skarżący z uwagi na służbę zamieszkuje w W., to jednak nie można przyjąć, że w tym mieście znajduje się centrum jego spraw życiowych i że W. jest miejscem jego stałego pobytu. Dodatkowo organ wskazał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy – na który składały się również przedstawione przez Skarżącego dowody i oświadczenia – dawał podstawę do wydania rozstrzygnięcia, wobec czego odstąpiono od przesłuchania Skarżącego. Reasumując Szef ABW stwierdził, iż centrum życiowe Skarżącego, który ma na utrzymaniu rodzinę, usytuowane jest w miejscowości, w której pełnił służbę przed przeniesieniem do W., a jego pobyt na terenie W. nie nosi charakteru pobytu stałego i jest ściśle związany z wykonywaniem obowiązków służbowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa ABW z dnia [...] listopada 2018 r. Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. § 24 i § 28 ust 1 pkt 1 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że warunkiem koniecznym do uznania, że funkcjonariusz przesiedlił się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby i że w związku z tym przysługuje mu dodatkowy ryczałt z tytułu przeniesienia, jest przesiedlenie się wraz z nim jego rodziny. Rozwijając zarzuty skargi podniósł, iż § 24 rozporządzenia ustanawia dwa niezależne od siebie świadczenia z tytułu przeniesienia funkcjonariusza z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, a mianowicie ryczałt z tytułu przeniesienia (pkt. 3) oraz zasiłek osiedleniowy (pkt. 4). Z kolei, zgodnie z § 28 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, dodatkowy ryczałt z tytułu przeniesienia przysługuje funkcjonariuszowi, który przesiedlił się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby, co oznacza, że jedynym warunkiem do wypłaty tego świadczenia jest przesiedlenie się funkcjonariusza na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby. W ocenie Skarżącego, przepisy rozporządzenia nie uzależniają natomiast wypłaty dodatkowego ryczałtu od przesiedlenia się członków jego rodziny. Warunek ten musi być bowiem spełniony tylko i wyłącznie do uzyskania zasiłku osiedleniowego. W tym kontekście jako błędną uznać należy wykładnię zaprezentowaną przez organ, wedle której warunkiem koniecznym do uznania, że funkcjonariusz przesiedlił się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby jest przesiedlenie się wraz z nim jego rodziny. Mając na uwadze literalne brzmienie przedmiotowych przepisów, ich kompletność oraz ratio legis regulacji uznać należy, że prawidłowa ich wykładnia w zakresie należnego ryczałtu oznacza zamieszkanie funkcjonariusza w nowej miejscowości w celu pełnienie w niej codziennej służby w sytuacji, gdy codzienny dojazd do niej z dotychczasowego miejsca pełnienia służby jest niemożliwy. Natomiast kwestia posiadania przez funkcjonariusza rodziny oraz jej przesiedlenia ma wpływ wyłącznie na wysokość zasiłku osiedleniowego. Skarżący przyznał przy tym, iż jego żona i dzieci pozostali wprawdzie w R., jednakże wpływ na to miało zarówno to, że organ nie zapewnił jego rodzinie stosowanego lokalu mieszkalnego w W., jak również konieczność załatwienia ważnych spraw życiowych. Podkreślił również, iż docelowo jego rodzina zamierza przesiedlić się do W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz ponowił argumentację prezentowaną w całym postępowaniu. Pismem procesowym z dnia 7 maja 2019 r. Skarżący podtrzymał stanowisko zaprezentowane w skardze podnosząc, iż organ nie zapewnił mu zgodnego z przepisami lokalu mieszkalnego, gdzie mógłby zamieszkać wspólnie z rodziną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, iż Skarżący wystąpił o przyznanie mu dodatkowego ryczałtu z tytułu przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości – na podstawie § 28 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia – motywując swój wniosek przesiedleniem się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby. Zgodnie z § 28 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, dodatkowy ryczałt z tytułu przeniesienia (w wysokości 50% uposażenia) przysługuje funkcjonariuszowi, który przesiedlił się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Literalna wykładnia wskazanej regulacji prowadzi do przyjęcia, iż przyznanie dodatkowego ryczałtu uzależnione jest od ziszczenia się następujących przesłanek: (1) przeniesienia funkcjonariusza z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości oraz (2) przesiedlenia się funkcjonariusza na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Poza przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozostawała okoliczność przeniesienia Skarżącego z urzędu do pełnienia służby z R. do W. Wskazać również trzeba, iż nie był kwestionowany fakt zamieszkania Skarżącego w W., w przydzielonym mu nieodpłatnie pomieszczeniu, zlokalizowanym w bursie przy ul. [...] w W. Zdaniem Szefa ABW, Skarżący nie spełnił natomiast przesłanki przesiedlenia się na pobyt stały do W., bowiem miejscowość ta nie stanowi centrum spraw życiowych jego rodziny. Z kolei Skarżący wywodzi, iż jego stały pobyt w W. nie może być – jak upatruje to organ – uzależniony od przesiedlenia się wraz z nim członków jego rodziny. W ocenie Sądu, dla rozstrzygnięcia sporu między stronami, decydujące znaczenie miało ustalenie w pierwszej kolejności, czy Skarżący "przesiedlił się" do nowego miejsca pełnienia służby. Dopiero bowiem spełnienie tego warunku pozwala na badanie w dalszej kolejności, czy przesiedlenie to, było jednocześnie przesiedleniem się "na pobyt stały". Dokonując kompleksowej analizy właściwych regulacji normatywnych, Sąd doszedł do przekonania, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można było uznać, że funkcjonariusz "przesiedlił się" do nowego miejsca pełnienia służby. Zauważyć należy, iż choć żaden przepis rozporządzenia, jak również ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2387 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą o ABW"), nie definiuje tego pojęcia, to zdaniem Sądu, "przesiedlenie się" na gruncie § 28 ust. 1 rozporządzenia, nie może być utożsamiane tylko ze "zmianą miejsca zamieszkania" na pobyt stały. Dla odkodowania tego pojęcia trzeba bowiem mieć na względzie jego wykładnię systemową. Nie sposób nie dostrzec, że przepis § 33 ust. 2 rozporządzenia, uzależnia wypłatę dodatkowego ryczałtu od zameldowania w nowym miejscu pełnienia służby. Przyjąć zatem trzeba, iż "przesiedlenie się" ma – z woli prawodawcy – sformalizowany charakter i nie ogranicza się tylko do zamieszkania w nowym miejscu pełnienia służby, nawet na pobyt stały. Wymagane jest bowiem urzędowe (formalne) potwierdzenie tego faktu. Zasadnicze zatem znaczenie dla uznania "przesiedlenia się" ma zamieszkanie przez funkcjonariusza w takim lokalu mieszkalnym, w którym będzie on mógł zameldować się na pobyt stały. Przesiedlenie się należy bowiem wiązać z jego trwałością, nie zaś tymczasowością. Dowodem takiej trwałości ma być – na gruncie rozporządzenia – zameldowanie się na pobyt stały, którego nie można dokonać w każdym (dowolnym) miejscu zamieszkania. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, Skarżący przeniósł się do W. i został nieodpłatnie zakwaterowany w bursie, zatem w pomieszczeniu służbowym zaoferowanym mu przez ABW, które to pomieszczenie nie można uznać za lokal mieszkalny, do którego funkcjonariusz może "przesiedlić się". Wskazać bowiem trzeba, iż w myśl art. 110 ust. 4 ustawy o ABW, funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu stanowiącego własność funkcjonariusza lub jego małżonka, można, bez uwzględnienia zamieszkałych z nim członków rodziny, przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących mu norm lub zapewnić zakwaterowanie w bursie, hotelu lub innym pomieszczeniu mieszkalnym. Zatem, zakwaterowanie Skarżącego w pomieszczeniu zlokalizowanym w bursie, niekwestionowane w stanie faktycznym niniejszej sprawy, uznać należało za mające charakter tymczasowy. Skarżący wystąpił wprawdzie o jego zameldowanie w tym miejscu, jednakże organ nie wyraził na to zgody, wskazując, iż w pomieszczeniach służbowych stanowiących bazę noclegową ABW nie melduje się funkcjonariuszy. Okoliczność ta wpisuje się w cel regulacji § 28 ust. 1 rozporządzenia. W przeciwnym razie, doszłoby do sytuacji, w której funkcjonariusz zakwaterowany tymczasowo i nieodpłatnie przez ABW, który jednocześnie nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu stanowiącego własność jego lub jego małżonka w poprzednim miejscu pełnienia służby, skorzystałby z dodatkowego ryczałtu przeznaczonego wyłącznie dla funkcjonariusza, który przesiedlił się na pobyt stały. W konsekwencji nie można było przyjąć, by Skarżący "przesiedlił się" do pomieszczenia w bursie przy ul. [...] w W. W ocenie Sądu, z woli prawodawcy, o przesiedleniu się można mówić jedynie wówczas, jeśli funkcjonariusz zamieszkał w lokalu mieszkalnym, w którym został zameldowany, co wyklucza przypadek zamieszkania w pomieszczeniu służbowym, które jest jedynie "zapewniane" funkcjonariuszowi w przypadku określonym w art. 110 ust. 4 ustawy o ABW. Jakkolwiek Sąd nie podziela przy tym stanowiska wyrażonego przez Szefa ABW w zakresie zmiany przez Skarżącego miejsca zamieszkania "na pobyt stały", to wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tej części nie miała wpływu na prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia. Zgodzić należy się bowiem ze Skarżącym, iż dla ustalenia jego miejsca "stałego pobytu" nie mogło mieć decydującego znaczenia – w stanie faktycznym niniejszej sprawy – gdzie zamieszkuje jego rodzina. Nie sposób bowiem nie dostrzec, iż Skarżący został z urzędu przeniesiony do nowego miejsca pełnienia służby – rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2018 r., w którym wskazano jednocześnie datę przeniesienia na dzień [...] sierpnia 2018 r. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę niekwestionowany fakt, że organ nie zapewnił rodzinie Skarżącego lokalu mieszkalnego w nowym miejscu pełnienia służby, zgodnego z odpowiednimi normami (co nie było jednak wadliwe z uwagi na regulację art. 110 ust. 4 ustawy o ABW), przeniesienie Skarżącego wraz z żoną i dwójką dzieci – w ciągu niespełna miesiąca – nie mogło mieć zasadniczego znaczenia dla określenia centrum jego spraw życiowych. Jakkolwiek Sąd podziela przywołane przez organ poglądy orzecznictwa odnoszące się do wykładni pojęcia "pobyt stały", to jednak muszą być one adekwatne dla stanu faktycznego konkretnej sprawy. Nie budzi zatem wątpliwości stanowisko, zgodnie z którym, o miejscu zamieszkania decydują występujące łącznie dwie przesłanki faktyczne, tj. przebywanie w znaczeniu fizycznym w określonej miejscowości (corpus, tj. czynnik zewnętrzny) i zamiar stałego pobytu (animus, tj. czynnik wewnętrzny). Podkreśla się przy tym, iż wyrażenie zamiaru stałego pobytu nie wymaga złożenia oświadczenia woli (nie jest czynnością prawną). Wystarczy więc, że zamiar taki wynika z zachowania danej osoby polegającego na osadzeniu swojej aktywności życiowej w określonej miejscowości. Zauważyć zatem należy, iż już w piśmie z dnia 14 sierpnia 2018 r. – zatem jeszcze przed wyznaczoną w rozkazie datą przeniesienia z urzędu – Skarżący wyraził zamiar stałego pobytu w W. Bezsprzeczne jest również, iż Skarżący przebywa w znaczeniu fizycznym w W., zamieszkuje w przydzielonym mu pokoju w bursie przy ul. [...] w W., pracuje i żywi się w W., zlokalizował tu zatem centrum swojej aktywności życiowej. Świadczy to zdaniem Sądu, iż z zachowania Skarżącego wynika, że zrealizował on swój zamiar w znaczeniu obiektywnym, a tym samym spełnione są wskazane przesłanki faktyczne (czynnik zewnętrzny i wewnętrzny), by uznać, że miejscem jego stałego pobytu jest miejscowość W. Z uwagi natomiast na szczególne okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, nie można przyjąć, że miejsce stałego pobytu Skarżącego znajduje się w miejscu stałego pobytu pozostałych członków jego rodziny. Zarówno doświadczenie życiowe, jak i rozsądek podpowiadają bowiem, iż przeniesie – w ciągu kilku tygodni – centrum spraw rodzinnych do miejscowości położonej w znacznej odległości (z R. do W.), bez posiadania lub przygotowania odpowiednich warunków mieszkaniowych oraz bez zorganizowania spraw życiowych całej rodziny, na którą składają się również dzieci w wieku szkolnym, jest w praktyce, o ile w ogóle możliwe, to z pewnością znacznie utrudnione. Z tych wszystkich względów, Sąd uznał, iż podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogły zostać uwzględnione. Sąd nie stwierdził również, by w sprawie naruszono przepisy postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na jej ostateczny wynik, a tylko takie naruszenie dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Końcowo podkreślić należy, iż Skarżący nie traci uprawnienia do otrzymania dodatkowego ryczałtu, o którym mowa w § 28 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Jak to już wyżej wyjaśniono, warunkiem jego przyznania jest przesiedlenie się funkcjonariusza na pobyt stały, potwierdzone dokumentem zameldowania w nowym miejscu pełnienia służby. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dotyczącym zasiłku osiedleniowego żołnierzy, które zachowuje aktualność w odniesieniu do dodatkowego ryczałtu z tytułu przeniesienia funkcjonariusza ABW, wskazuje się bowiem, iż zasiłek osiedleniowy przysługuje żołnierzowi, który po przeniesieniu służbowym do danej miejscowości przesiedlił się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej także wówczas, gdy to przesiedlenie nastąpiło po upływie kilku lat od przeniesienia służbowego, jeżeli wcześniej zasiłku takiego nie pobrał. Uzależnienie wypłaty zasiłku osiedleniowego od bliskiego związku czasowego przeniesienia służbowego i przesiedlenia nie jest dopuszczalne, gdyż pozbawiałoby prawa do powyższego zasiłku żołnierzy, którzy po przeniesieniu do innego garnizonu nie otrzymaliby już w początkowym okresie kwatery stałej lub zastępczej. Wprowadzając takie uzależnienie wystarczyłoby nie przyznać przeniesionemu żołnierzowi w początkowym okresie kwatery, aby pozbawić go w ogóle zasiłku osiedleniowego związanego z tym przeniesieniem. W ten sposób prawo żołnierza do zasiłku osiedleniowego w praktyce mogłoby stać się jedynie iluzoryczne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 stycznia 2005 r. o sygn. akt II SA/Wr 119/02; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodać tylko należy, iż roszczenie funkcjonariusza ABW z tytułu dodatkowego ryczałtu ulega przedawnieniu na zasadach określonych w art. 122 ust. 1 i nast. ustawy o ABW. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, o czym orzekł – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – jak w sentencji wyroku.