II SA/Wa 1702/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Grochowska – Jung (spr.), Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oddala skargę Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] września 2010 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie odmowy ustalenia R. B. wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. W uzasadnieniu organ wskazał następujący stan faktyczny w sprawie. [...] R. B. złożył w dniu 23 grudnia 2008 r. w Wydziale [...] KSP wniosek o zaliczenie do wysługi lat oraz ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu zmiany wysługi lat, załączając zaświadczenie Dyrektora [...] w W. z dnia [...] października 2008 r., w którym potwierdzono, iż R. B. w okresie od dnia 1 września 1989 r. do dnia 28 kwietnia 1994 r. był uczniem Technikum Elektrycznego na podbudowie szkoły podstawowej w zawodzie elektryk o specjalności [...] oraz zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] w W., w którym została zawarta informacja, iż Zespół Szkół Elektrycznych nr [...], ul. [...] w W. składał deklaracje bezimienne i wszelkich informacji o zatrudnieniu winien udzielić pracodawca. Natomiast w aktach osobowych policjanta znajduje się notatka, iż został on zobowiązany przez Wydział [...] KSP do przedłożenia świadectwa pracy potwierdzającego zatrudnienie w charakterze ucznia praktycznej nauki zawodu lub umowy o pracę zawartej z dyrektorem szkoły, jako podmiotem przyjmującym uczniów na praktyczną naukę zawodu. Policjant odmówił dostarczenia powyższych dokumentów, ponadto oświadczył, iż Dyrektor [...] w W. odmówił mu wydania dokumentu potwierdzającego zatrudnienie w charakterze ucznia, ani umowy zawartej przez dyrektora szkoły z podmiotami zlecającymi pracę. Biorąc powyższe pod uwagę Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz § 3, § 4 ust. 1 i § 5 ust. 1-5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), w dniu [...] marca 2009 r. wydał rozkaz personalny nr [...], w którym ustalił R. B. wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na dzień [...] listopada 1996 r., w wysokości 0%. W uzasadnieniu wskazał iż z uwagi na brak świadectwa pracy potwierdzającego zatrudnienie w charakterze ucznia praktycznej nauki zawodu, nie ma podstaw do zaliczenia do wysługi lat wskazanego przez policjanta okresu od 1 września 1989 r. do 28 czerwca 1994 r. Natomiast na postawie posiadanych dokumentów ustalono, że na dzień przyjęcia do służby w Policji należało zaliczyć policjantowi 1 rok, 7 miesięcy i 27 dni oraz ustalić wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 0%. W wyniku rozpoznania odwołania R. B. od powyższego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji w dniu [...] czerwca 2009 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał m.in., że zainteresowany nie dostarczył do kadr dokumentów, potwierdzających okresy zaliczane do wysługi lat, a przedłożone przez niego zaświadczenia nie dają podstaw do uwzględnienia żądanych okresów do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Z tego względu Komendant Główny Policji uznał, że organ I instancji działał na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi R. B. na powyższy rozkaz personalny, wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1378/09 uchylił zaskarżony rozkaz personalny i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż organ wydał rozkaz personalny, którym zmienił (ustalił) okres wysługi lat, gdy tymczasem powinien wydać decyzję o zaliczeniu lub odmowie zaliczenia do wysługi lat okresów wskazanych przez skarżącego. Wskazał, iż organ ponownie rozpoznając sprawę, zobowiązany jest ocenić, czy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego i w świetle obowiązujących przepisów istnieje możliwość ponownego ustalenia wysługi lat skarżącego. Biorąc pod uwagę powyższe wytyczne Sądu Komendant [...] Policji w dniu [...] lipca 2010 r. rozkazem personalnym nr [...] odmówił R. B. ustalenia wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na dzień [...] listopada 1996 r. Po rozpoznaniu odwołania R. B. od powyższego rozkazu Komendant Główny Policji w rozkazie personalnym z dnia [...] września 2010 r. nr [...] utrzymującym w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wskazał, iż policjant nie dostarczył dokumentów potwierdzających zaliczenie żądanych przez niego okresów do wysługi lat. Przedstawione zaświadczenia stanowią natomiast potwierdzenie jedynie tego, iż w przedmiotowym okresie był on uczniem Technikum Elektrycznego, w okresie nauki odbył zajęcia praktycznej nauki zawodu, a także tego, że Zespół Szkół [...] nr [...] składał w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych bezimienne deklaracje ubezpieczeniowe. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie, w której wniósł on o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie jej w całości. Zarzucił organowi obrazę art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z § 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu, poprzez błędną wykładnię zawężającą cytowanych norm rozporządzenia prowadzących do subsumcji, że organizowanie praktycznej nauki zawodu w warsztatach szkolnych nie daje podstaw uznania skarżącemu ustalenia wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga R. B. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności należy wskazać, iż Komendant Główny Policji wykonał wytyczne Sądu zawarte w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1378/09, w których Sąd wskazując, iż zmiana (ustalenie) okresu wysługi lat może nastąpić tylko w trybie nadzwyczajnym kpa, natomiast w przypadku złożenia wniosku w trybie zwykłym kpa, organ powinien wydać decyzję o zaliczeniu lub odmowie zaliczenia do wysługi lat okresów wskazanych przez skarżącego, polecił, by organy ponownie rozpoznały sprawę i oceniły, czy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego i w świetle obowiązujących przepisów istnieje możliwość ponownego ustalenia wysługi lat skarżącego. Stąd też organy, dokonując takiej analizy, co zostało przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji I i II instancji i wydając rozkaz odmawiający ustalenia wzrostu uposażenia, wykonały obowiązek wynikający z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Odnosząc się natomiast do merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu stanowił art. 101 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 3, 4 ust 1 i § 5 ust 1 – 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zgodnie z art. 101 § 1 cytowanej ustawy wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat (§ 1). Stosownie zaś do § 3 cytowanego powyżej rozporządzenia uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby, oraz o 0,5% za każdy następny rok służby powyżej 20 lat - łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby (ust 1). Miesięczną kwotę wzrostu uposażenia zasadniczego, o której mowa w ust. 1, zaokrągla się do pełnych 10 groszy w górę (ust 2). Wskazany zaś § 4 rozporządzania zawiera katalog okresów uwzględnianych przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, są to: 1) okresy służby w Policji, 2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej, 3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, z 1998 r. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 106, poz. 1215, z 2000 r. Nr 122, poz. 1313 oraz z 2001 r. Nr 27, poz. 298 i Nr 81, poz. 877), 4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku, 5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Natomiast § 5 ust 1 cytowanego rozporządzenia wskazuje, iż dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-5, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr. Z powyższych przepisów wynika, iż podstawą zaliczenia okresu wskazanego w § 4 ust 1 pkt 2-5 do ustalania wzrostu uposażenia zasadniczego jest przedstawienie stosownego dokumentu potwierdzającego ten fakt. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż R. B. na dzień [...] listopada 1996 r. zaliczono rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. wysługę lat pracy w wysokości 1 rok, 8 miesięcy i 7 dni. Spór między stronami dotyczy natomiast zaliczenia do ustalania wzrostu uposażenia zasadniczego okresu nauki skarżącego w Technikum Elektrycznym, w tym praktyki zawodowej, tj. okresu od 1 września 1989 r. do 28 kwietnia 1994 r. Należy przyznać racje organowi, iż skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających zaliczenia żądanego okresu do wysługi lat. Z przedstawionych zaświadczeń, jak słusznie wskazuje organ, wynika bowiem fakt pobierania nauki i odbycia zajęć praktycznych nauki zawodu. Z dokumentów tych nie wynika natomiast, iż kwestionowany okres jest wskazanym w § 4 ust 1 pkt 4 cytowanego rozporządzenia zakończonym okresem zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika natomiast, iż skarżący odbywał praktyczną naukę zawodu jako uczeń technikum. Z § 3 przywołanego przez skarżącego rozporządzenia z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu oraz z § 3 zastępującego go rozporządzania Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988 ze zm.), wynika, iż praktyczna nauka zawodu w stosunku do uczniów organizowana jest przez szkołę, natomiast w stosunku do młodocianych organizowana jest przez pracodawcę, który zawarł z nimi umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego. Stąd też w oparciu o powołane przepisy należy wskazać, iż tylko w odniesieniu do młodocianych zawierana była umowa o pracę z pracodawcą, w odniesieniu do uczniów taka umowa była zawierana miedzy szkołą, a zakładem pracy. Oznacza to, iż tylko osoba wykonująca praktyczną naukę zawodu w charakterze młodocianego miała możliwość uzyskania świadectwa pracy, a tym samym przedstawienia dokumentu potwierdzającego fakt posiadania zakończonego okresu zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy. Tymczasem skarżący w spornym okresie pobierał naukę w szkole i w jej ramach odbywał praktyczną naukę zawodu. Stąd też skarżący nie legitymuje się stosownym dokumentem, ponieważ w takim wypadku nie była zawierana umowa w celu nauki zawodu i z tego powodu brak jest podstaw do uznania czasu odbywania zajęć z praktycznej nauki zawodu za zakończony okres zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy. Z tego też powodu zarzut skarżącego dotyczący zawężającej wykładni organu § 2 i 3 rozporządzenia z dnia 11 grudnia 1992 r. jest niezasadny. Trudno bowiem zarzucać organowi zawężającą wykładnię § 2 i 3 wspomnianego rozporządzenia i w konsekwencji ustalenie, iż kwestionowany okres nie daje podstaw do uznania skarżącemu wzrostu uposażenia, skoro sam ustawodawca wyraźnie rozgranicza obie formy praktycznej nauki zawodu i wskazuje ich konsekwencje. Dodatkowo należy zwrócić uwagę skarżącemu, iż podstawą ustalenia wzrostu uposażenia skarżącego było rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. i jego § 4 wskazujący jakie okresy zatrudnienia uwzględnia się przy ustaleniu wysokości uposażenia zasadniczego, a także § 5 określający formę udokumentowania powyższych okoliczności. Skoro więc niezbędnym wymogiem udokumentowania twierdzenia posiadania dodatkowych okresów zatrudnienia jest przedstawienie stosownego dokumentu, to niedokonanie tej czynności jest równoznaczne z niemożnością ustalenia wzrostu uposażenia. Natomiast wskazany przez skarżącego akt – rozporządzenie z dnia 11 grudnia 1992 r., określa jedynie formy praktycznej nauki zawodu i wynikające z tego powodu konsekwencje. Oznacza to, iż powyższy akt prawny nie stanowił podstawy wydania zaskarżonego rozkazu, a został przywołany w rozważaniach dotyczących odpowiedniego zakwalifikowania podnoszonego przez skarżącego okresu. Reasumując, organy dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji I i II Instancji. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.