II SA/Wa 1702/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 09 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia - przyznać P. M. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. P. M., wnioskiem zawartym w skardze z 26 sierpnia 2014 r., uzupełnionym wnioskiem z 06 października 2014 r., zwrócił się do WSA w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. We wniosku ww. wskazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną – H. M. Podał, że na miesięczny dochód rodziny składają się zasiłek przyznany skarżącemu w kwocie 80,88 zł netto miesięcznie oraz renta żony w wysokości 698,17 zł brutto miesięcznie. Oświadczył, że nie posiada wraz z żoną żadnego majątku, ani oszczędności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 254 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, rozpoznawanie wniosków o przyznanie prawa pomocy należy do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w którym sprawa ma się toczyć lub już się toczy. Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie strona skarżąca, stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. e ppsa, jest zwolniona z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Natomiast zgodnie z art. 262 ppsa, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Zgodnie z art. 243 § 1 ppsa, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1). Prawo to może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 1 i 3). Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stwierdzenie zawarte w powołanym przepisie: "gdy osoba ta wykaże", oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Tym samym rozstrzygnięcie Sądu w tym przedmiocie będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Podstawę do przyznania prawa pomocy stanowią informacje wynikające z oświadczenia zawartego we wniosku składanym przez stronę na urzędowym formularzu. W sytuacji, gdy oświadczenie okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego strony lub budzi wątpliwości sąd (referendarz sądowy) może wezwać stronę do złożenia w zakreślonym terminie dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego. W ocenie Sądu, po przeanalizowaniu oświadczenia strony skarżącej zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie wykazała ona, iż spełnia przesłankę warunkującą przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Analiza wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych (decyzja Wójta Gminy D. z [...] listopada 2012 r. o przyznaniu P. M. zasiłku stałego od [...] października 2012 r. do [...] stycznia 2015 r. w kwocie 80,88 zł miesięcznie; przekaz pocztowy – potwierdzenie wypłaty świadczenia z ZUS na rzecz H. M. ze stycznia 2014 r. – dochód: 698, 17 zł (610, 33 zł netto); decyzja Wójta Gminy D. z [...] marca 2014 r. orzekająca o przyznaniu H. M. zasiłku pielęgnacyjnego na okres od [...] marca 2014 r. do [...] lutego 2018 r. w kwocie 153 zł miesięcznie) pozwala stwierdzić, że łączny miesięczny dochód gospodarstwa strony skarżącej (osoba pozostająca we wspólnym gospodarstwie domowym ze stroną skarżącą to żona skarżącego – H. M.) wynosi 844, 21 zł netto (na dochód ten składają się zasiłek przyznany skarżącemu w kwocie 80,88 zł netto miesięcznie, renta żony w wysokości 610, 33 zł netto miesięcznie oraz zasiłek pielęgnacyjny przyznany żonie skarżącego w kwocie 153 zł miesięcznie). Ponadto z oświadczenia strony skarżącej wynika, że nie posiada ona żadnego majątku ani oszczędności. Powyższe pozwala uznać, że skarżący wykazał, że osiągany w gospodarstwie domowym dochód w rozbiciu na dwie osoby w nim pozostające wynosi zaledwie 422, 10 zł netto miesięcznie i nie pozwala ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego w niniejszej sprawie, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, w tym kosztów pomocy prawnej udzielonej przez profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Mając powyższe na uwadze, na podstawie na podstawie art. 254 § 1 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.