II SA/Wa 1704/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Janusz Walawski, Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. P. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2008r. Nr [...] w przedmiocie : odmowy przyznania świadczenie specjalnego postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokat A. R. wynagrodzenie z tytułu zastępstwa prawnego świadczonego z urzędu w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o 22 % stawki podatku od towarów i usług w wysokości 52,80 (pięćdziesięciu dwóch i 80/100) złotych. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. P. uczyniła decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezesa Rady Ministrów wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a w myśl § 2 tego przepisu kontrola ta polega na orzekaniu w sprawach skarg wniesionych na wymienione w tym przepisie akty i czynności oraz na bezczynność organów administracji publicznej w zakresie w jakim obowiązane są one do wydania tych aktów lub podjęcia tych czynności. Jednak merytoryczne rozpoznanie skargi przez sąd administracyjny możliwe jest dopiero wówczas, gdy skarga wniesiona do tego sądu spełnia ogół warunków formalnoprawnych (dopuszczalność skargi). Natomiast podstawowym warunkiem dopuszczalności skargi wnoszonej na decyzję administracyjną, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, jest uprzednie prawidłowe doręczenie tej decyzji stronie. Okoliczność doręczenia decyzji stronie rodzi bowiem ściśle określone skutki tak dla organu (art. 110 k.p.a.), jak i dla strony. W odniesieniu do strony doręczenie decyzji ma przede wszystkim ten skutek, że tylko od decyzji doręczonej strona może wnieść, w terminie trzydziestu dni, skargę do sądu administracyjnego (art. 53 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie ten warunek dopuszczalności skargi nie został spełniony. Jak wynika z akt administracyjnych (k. 55) odbiór zaskarżonej decyzji Prezesa Rady Ministrów potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu 13 października 2008 r. M. P. – małoletni syn skarżącej (data ur. [...] stycznia 1991 r. – rubryka 6 formularza wniosku PPF – k. 22 akt sądowych). Z kolei, zgodnie z treścią art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W zestawieniu zatem z okolicznością doręczenia decyzji małoletniemu domownikowi skarżącej nie można uznać, że doręczenie to było skuteczne. W konsekwencji należy stwierdzić, że w stosunku do skarżącej nie wystąpiło zdarzenie, od którego rozpoczyna swój bieg termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skoro zatem skarga została wniesiona od decyzji Prezesa Rady Ministrów, która nie weszła do obrotu prawnego, to tym samym jest ona przedwczesna i podlega odrzuceniu. Jednocześnie trzeba podkreślić, że organ powinien dokonać prawidłowego doręczenia, które otworzy bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i umożliwi skarżącej skorzystanie z tego prawa. W tym stanie rzeczy na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić, jak w pkt 1 sentencji. O wynagrodzeniu dla adwokata z urzędu, w pkt 2 sentencji postanowienia, orzeczono na podstawie art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.