II SA/Wa 1704/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej: 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2009 r. na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 138 § 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania H. K. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., orzekającą o utracie przez ww. od dnia [...] sierpnia 2009 r. statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał co następuje. H. K. została zarejestrowana w Miejskim Urzędzie Pracy w [...] w dniu [...] listopada 2008 r. jako osoba bezrobotna. W związku z niestawieniem się H. K. w Miejskim Urzędzie Pracy w [...] w terminie obowiązkowej wizyty, tj. w dniu [...] sierpnia 2009 r., decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., orzeczono o utracie od dnia [...] sierpnia 2009 r. statusu osoby bezrobotnej. Od powyższej decyzji H. K. wniosła odwołanie do Wojewody [...], w którym argumentowała, iż nie mogła się stawić w Miejskim Urzędzie Pracy w [...], ponieważ mogła zapomnieć o terminie stawienia się w Urzędzie, ponieważ choruje i bierze leki [...]. Do odwołania dołączyła zaświadczenie lekarskie na druku ZUS ZLA z dnia 9 września 2009 r., dwie recepty oraz skierowanie do poradni specjalistycznej wystawione w tymże dniu. Organ wskazał na treść art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i stwierdził, że obowiązek stawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonych terminach należy do podstawowych obowiązków osób bezrobotnych, a o konsekwencjach wynikających z jego niedopełnienia H. K. została poinformowana, o czym świadczy jej podpis złożony w dniu 20 kwietnia 2009 r. na druku: "Informacja dla osób rejestrowanych w Miejskim Urzędzie Pracy w [...]". Nadto H. K. o obowiązku stawiennictwa w Miejskim Urzędzie Pracy w [...] w dniu [...] sierpnia 2009 r. została właściwie poinformowana, o czym świadczy jej własnoręczny podpis na "oświadczeniu" z dnia 15 maja 2009 r. Jednak w dniu wyznaczonej wizyty nie stawiła się w Miejskim Urzędzie Pracy w [...] i w ciągu kolejnych 7 dni nie powiadomiła Urzędu o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności. Natomiast przedłożone w odwołaniu zaświadczenie lekarskie, w ocenie organu, nie potwierdza przeciwwskazań do zgłoszenia się w Urzędzie Pracy w dniu [...] sierpnia 2009 r., jak również istnienia okoliczności wykluczających powiadomienie Urzędu Pracy w okresie 7 dni o przyczynie tego niestawiennictwa. H. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...]. Wskazywała, iż jest samotna, od pięciu lat przyjmuje leki. Jej choroba objawia się tym, że ma bóle głowy i kłopoty z chodzeniem. Podniosła również, że nie może przerwać leczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga, co do swojej istoty, zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Zgodnie z przepisem art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Organ nie wyjaśnił sprawy w zakresie czy niestawiennictwo H. K.w Urzędzie w dniu [...] sierpnia 2009 r. było usprawiedliwione, arbitralnie rozstrzygając sprawę, bez wyjaśnienia wskazywanej przez skarżącą okoliczności zażywania leków [...]. Z akt sprawy (k. 206 akt administracyjnych) wynika, że skarżąca leczy się u neurologa – zaświadczenie z dnia 20 marca 2009 r. Z treści złożonego przez nią odwołania oraz pisma uzupełniającego to odwołanie wynika, że jest osobą nieporadną i samotną. O fakcie niestawiennictwa w Urzędzie Pracy w dniu [...] sierpnia 2009 r. dowiedziała się dopiero z treści decyzji Prezydenta Miasta [...]. W odwołaniu, jak i w powyższym piśmie starała się usprawiedliwić swoje niestawiennictwo wskazując na okoliczność leczenia, w trakcie którego przyjmuje leki [...]. Leki te, w jej ocenie, powodują trudności w koncentracji i zdolności zapamiętywania. W tym stanie rzeczy, organ II instancji powinien dochować większej staranności w rzetelnym informowaniu skarżącej o możliwości usprawiedliwienia nieobecności w dniu [...] sierpnia 2009 r. w Urzędzie Pracy, któremu obowiązkowi bezwzględnie uchybiła. Z pism skarżącej wynika, iż chce ona usprawiedliwić swoją nieobecność, jednakże nie bardzo wie w jaki sposób to uczynić. Działa zatem w sposób nieporadny. Organ powinien w szczególności zobowiązać H. K. do przedłożenia zaświadczenia lekarskiego od leczącego ją neurologa, na okoliczność czy istotnie zażywała tego rodzaju lekarstwa, które mogłyby ograniczać jej świadomość i utrudniać stawiennictwo w Urzędzie w dniu [...] sierpnia 2009 r. oraz jak długo utrzymywał się stan ograniczający jej świadomość. Zważyć tu należy, iż 7- dniowy termin do usprawiedliwienia niestawiennictwa, o którym mowa w art. 33 omawianej ustawy, należy liczyć od dnia ustania usprawiedliwionej przyczyny niestawiennictwa, dlatego w niniejszej sprawie istotne może być ustalenie jak długo skarżąca, na skutek zażywania leków, pozostawała w stanie utrudniającym jej percepcję. Organ II instancji nie dokonując powyższych czynności oraz ustaleń, naruszył podstawowe zasady określone w art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 Kpa, co znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] września 2009 r., w którym nie wyjaśniono w sposób przekonywujący dlaczego nie uwzględniono odwołania strony (naruszenie art. 77 Kpa). Poza wyjaśnieniem powyższego zagadnienia, organ ponownie rozpatrując niniejszą sprawę powinien zbadać, czy stawiennictwo skarżącej w Urzędzie w dniu [...] czerwca 2009 r. w celu objęcia jej pośrednictwem pracy i wyznaczenia kolejnego terminu stawiennictwa w dniu [...] września 2009 r. nie wywołało u niej, usprawiedliwionego jej stanem zdrowia, przeświadczenia o nieaktualności terminu stawiennictwa w dniu [...] sierpnia 2009 r. W aktach sprawy znajduje się wezwanie H. K. do stawiennictwa w dniu [...] czerwca 2009 r. w związku z ewentualnym objęciem programem pośrednictwa pracy (pismo z dnia 2 czerwca 2009 r.). W żądanym dniu skarżąca stawiła się i uzyskała informacje o ofertach pracy oraz została zobowiązana do stawiennictwa w Urzędzie w dniu [...] września 2009 r. (k. 209 i k. 211 akt administracyjnych). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprawa nie została w sposób właściwy i wystarczający wyjaśniona przez organ II instancji. Z tych przyczyn na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji wyroku.