II SA/Wa 1704/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odwołania z delegowania oraz zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia oddala skargę. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako "kpa", utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2015 r. nr [...], którym to rozkazem odwołano B.L. z dniem [...] czerwca 2015 r. z delegowania i zwolniono z zajmowanego stanowiska, z dniem [...] lipca 2015 r. przeniesiono go z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.). W motywach uzasadnienia organ podał, że B.L. od [...] maja 2015 r. realizuje zadania służbowe w ramach delegacji w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Wyjaśnił, że w Komendzie Miejskiej w [...] występuje 35 wakatów, a zatem potrzeby służby i kwalifikacje zawodowe B.L. uzasadniają kadrowe wzmocnienie tej jednostki poprzez odwołanie go z delegowania, zwolnienia z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lipca 2015 r. przeniesienie do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej z urzędu lub na własną prośbę. Wskazał, że policjanta przeniesiono na równorzędne stanowisko względem ostatnio zajmowanego. Nowe stanowisko jest takie samo pod względem stopnia etatowego i parametrów uposażenia zasadniczego. Brak dodatku specjalnego na nowym stanowisku organ wyjaśnił tym, że na dotychczasowym stanowisku zajmowanym w Centralnym Biurze Śledczym policjantowi przysługiwał dodatek związany z konkretnym stanowiskiem (§ 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 z poźn. zm.). W konkluzji organ stwierdził, że przeniesienie policjanta do innej jednostki organizacyjnej (...) znajduje oparcie w art. 36 ust. 1 ustawy o Policji i nie narusza zasad postępowania. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B.L. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz jej poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania skarżący podniósł naruszenie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że został przeniesiony na równorzędne stanowisko, mimo że na nowym stanowisku nie otrzymał dodatku specjalnego. Nadto zarzucił naruszenie art. 7, 8, 10, 11, 77, 80 i 107 kpa. W uzasadnieniu skargi przytoczono orzecznictwo sądowoadministracyjne w przedmiocie równorzędności stanowisk podkreślając, że na nowym stanowisku skarżący otrzymuje uposażenie o ponad 200 zł niższe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie mogła zostać uwzględniona, albowiem zarzuty podniesione w skardze winny zostać skierowane w stosunku do decyzji, która określała składniki i parametry uposażenia. Z akt postępowania wynika, że składniki uposażenia skarżącego zostały ustalone/określone w rozkazie z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] (karta nr 130). Skoro zatem skarżący kwestionuje de facto jedynie wysokość uposażenia na stanowisku, na które został przeniesiony to właśnie akt określający parametry uposażenia winien kwestionować poprzez wykazanie braku równorzędności w uposażeniu stanowiska dotychczas zajmowanego w stosunku do stanowiska poprzednio zajmowanego (CBŚ). Tymczasem z niezrozumiałych względów skarżący zaskarżył akt, który odwoływał go z delegacji, zwalniał z zajmowanego stanowiska i przenosił do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Uszło uwadze skarżącego, iż zaskarżona decyzja nie określała parametrów uposażenia, zatem zarzut braku równorzędności parametrów uposażenia nie mógł być poddany kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego przez skarżącego aktu, Sąd nie stwierdził by organ uchybił przepisom prawa materialnego lub zasadom postępowania. Stosownie do treści art. 32 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), przekształcenie stosunku służbowego policjanta w drodze przeniesienia służbowego następuje w formie decyzji, od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego, a jeżeli decyzję tę ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, to od takiej decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Analiza przepisów ustawy o Policji, regulujących kwestie przeniesienia, prowadzi do wniosku, że nie ogranicza ona możliwości przeniesienia policjanta przez określenie przesłanek uzasadniających podjęcie stosownej decyzji, lecz pozostawia to uznaniu przełożonego. Uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę określa art. 36 ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy. Przepis ten, wbrew stanowisku skarżącego, stanowi również podstawę prawną do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości (patrz wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1118/10 publik. LEX nr 951934). Jedyne ograniczenie w zakresie przeniesienia policjanta bez jego zgody na inne stanowisko służbowe zawiera przepis art. 38 ust. 1 i 2 tej ustawy, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Ustawa o Policji nie reguluje natomiast przeniesienia policjanta na inne równorzędne stanowisko. Nie oznacza to jednak, że właściwy przełożony poza tymi ustawowymi ograniczeniami nie może bez zgody policjanta przenieść go na inne równorzędne stanowisko. Stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy o Policji policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. W świetle art. 32 ust. 1 tej ustawy, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni - Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) oraz komendanci szkół policyjnych. Kompetencje poszczególnych komendantów powtórzone zostały również w treści art. 36 ust. 2 ustawy o Policji. Z treści powyższych przepisów wynika, że decyzja w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji pozostaje w gestii jego przełożonego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad postępowania kpa stwierdzić należy, iż ustawa o Policji jest aktem lex specialis, to ona określa zasady i tryby postępowania w formacji jaką jest Policja. Nadto Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 (opub. ONSA i WSA 2006/6/157) stwierdził, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tego zaś strona skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała. Samo zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyczerpująco przedstawia motywy, którymi kierował się organ uznając rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji za prawidłowe oraz wskazuje argumentację przemawiającą za niezasadnością zarzutów odwołania, co czyni zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa niezasadnym. W tym stanie rzeczy należało przyjąć, iż zaskarżona decyzja jest wolna od wad prawnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na końcowy wynik sprawy, a co za tym idzie, skarga nie mogła zostać uwzględniona. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł, jak w sentencji.