II SA/Wa 1705/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Protokolant – specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi D.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych - oddala skargę - Skarżący D. M. zarejestrował się w Urzędzie Pracy [...] w dniu [...] lipca 2015 r., a następnie Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 149, ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., uznał D. M. z dniem [...] lipca 2015 r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu podał, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż w dniu rejestracji skarżący spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust.1 i 2 ustawy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, lub podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy jest kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia. W odwołaniu z dnia [...] lipca 2015 r. do Wojewody [...] skarżący nie zgodził się z zaskarżona decyzją i podał, że był zatrudniony w "[...]" od [...] stycznia 2012 r. do [...] czerwca 2015 r w wymiarze ¾ etatu a przez ostatnie półtora roku przebywał na "świadczeniu rehabilitacyjnym i chorobowym z ZUS-u", załączając świadectwo pracy, zaświadczenie lekarskie oraz zaświadczenie o wynagrodzeniu. Wojewoda [...] decyzja z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 ust. 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 i w zw. z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 71. ust. 1 ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli: nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a – 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, zaś przepisy powyższe mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Zatem warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, natomiast drugą jest osiąganie m.in. w okresie zatrudnienia wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Natomiast skarżący nie spełnia warunków ściśle określonych przepisami ustawy, ponieważ w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, licząc od dnia [...] lipca 2015 r. wstecz do dnia [...] stycznia 2014 r. nie legitymuje się co najmniej 365 dniami uprawniającymi do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Mianowicie w okresie zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy u pracodawcy [...] Sp. z o.o. w K. tj. od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] maja 2015 r. (okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji) nie osiągał wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Jedynie w miesiącu czerwcu 2015 r. osiągnął wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Biorąc pod uwagę dołączoną do odwołania kserokopię zaświadczenia z dnia [...] lipca 2015 r. wydanego przez [...] Sp. z o.o. w K., Wojewoda [...] odstąpił do wezwania skarżącego do przedłożenia oryginału powyższego zaświadczenia, gdyż nawet po ewentualnym udokumentowaniu, okres uprawniający do przyznania prawa do zasiłku nie wynosi co najmniej 365 dni. Okresy zatrudnienia przed dniem [...] stycznia 2014 r., nie mogą zostać uwzględnione do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ wykraczają poza okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w Urzędzie Pracy [...] tj. [...] lipca 2015 r., zaś minimalne wynagrodzenie za pracę od stycznia 2014 r. zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 września 2013 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę (Dz. U. z dnia 13 września 2013 r.), zostało ustalone w wysokości [...] zł., zaś minimalne wynagrodzenie za pracę od stycznia 2015 r. zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 września 2014 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę zostało (Dz. U. z dnia 15 września 2014 r.) ustalone w wysokości 1750 zł. W dalszej części wskazano, że decyzja o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie ma charakteru uznaniowego. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i nie dają możliwości odstąpienia od zasad w nich określonych, a z kolei trudna sytuacja materialna osoby bezrobotnej nie może stanowić przesłanki do przyznania jej tego świadczenia. Stąd też organ nie może przyznać prawa do zasiłku osobie, która nie spełnia warunków wynikających z regulacji prawnych obowiązujących w tym przedmiocie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący D. M. nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i stwierdził, że organ nie przeczytał dokładnie świadectwa pracy (są w nich daty zwolnień lekarskich i zasiłków przedemerytalnych oraz zarobków wystawionych netto oraz brutto przez pracodawcę). Do skargi załączył dokumenty o zarobkach brutto, bowiem jego zdaniem poprzednie dokumenty dotyczyły zarobków netto. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zarówno przez Prezydenta [...] jak i Wojewodę [...], skarżący nie kwestionował zaświadczenia, które dołączył do odwołania i nie zgłaszał żadnych uwag związanych z nieprawidłowościami obejmującymi wynagrodzenie, stąd też Wojewoda [...] nie miał zatem żadnych podstaw, aby kwestionować wysokość osiąganego wynagrodzenia wskazanego w dołączonym do odwołania zaświadczeniu. Natomiast zakwestionował dołączone do odwołania zaświadczenie dopiero na etapie składania skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia, gdzie dołączył do skargi zaświadczenie z dnia [...] września 2015 r. wystawione przez [...] Sp. z o.o. w K. i w uzupełnieniu skargi ponownie zakwestionował wysokość osiąganego wynagrodzenia wykazanego w zaświadczeniu z dnia [...] września r., jednakże nie przedstawił dokumentu na podstawie którego bezspornie można ustalić wysokość osiąganego wynagrodzenia w miesiącu czerwcu 2015 r. Tymczasem w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, a rozstrzygnięcie Wojewody [...] zostało oparte na całym zebranym materiale dowodowym, podjęto wszystkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy mające, istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co zostało przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Zatem zarzuty przedstawione w skardze są bezzasadne. Wojewoda [...] biorąc pod uwagę powyższe, podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 04 października 2011 r. III SA/G1 207/11, zgodnie z którym "Organ administracji jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, ale strona nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie bądź udowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. Strona postępowania administracyjnego nie może czuć się zwolniona od współdziałania z organem w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza, jeżeli nieudokumentowanie określonej czynności faktycznej zależy tylko od woli strony, a organ nie ma żadnych instrumentów prawnych upoważniających go do zastąpienia braku działania przez stronę skarżącą. Strona nie może oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów". Dalej wskazał, że z dołączonego do skargi zaświadczenia z dnia [...] września 2015 r. wydanego przez [...] Sp. z o.o. w K. wynika, że skarżący był zatrudniony w okresie od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...].06.2015 r. w wymiarze ¾ etatu, kwota z angażu pracownika w okresie zatrudnienia wynosiła do dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] października 2012 r. w wysokości [...] zł, w okresie od dnia [...] listopada 2012 r. do dnia [...] stycznia 2013 r. wynosiła [...] zł oraz w okresie od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] czerwca 2015 r. w wysokości [...] zł. Zatem skarżący nie udokumentował co najmniej 365 dni uprawniających do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, licząc od dnia [...] lipca 2015 r. wstecz do dnia [...] stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. z 2015 r. poz. 149), prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych (pkt 1) oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni (pkt 2 lit. a). Natomiast według § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2013 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2014 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1074), od dnia 1 stycznia 2014 r. ustala się minimalne wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.680 zł, zaś na podstawie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2014 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2015 r. (Dz. U. z 2014 r., poz. 1220), od dnia 1 stycznia 2015 r. ustala się minimalne wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.750 zł. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący D. M. zarejestrował się w Urzędzie Pracy [...] w dniu [...] lipca 2015 r., a zatem okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, zaczyna swój bieg od dnia [...] stycznia 2014 r. Nie budzi również wątpliwości, że na dzień podjęcia zaskarżonej decyzji skarżący przedstawił 2 zaświadczenia z dnia [...] lipca 2015 r. wydane przez [...] Sp. z o.o. z których wynika, że był zatrudniony w hipermarkecie przy ul. [...] w [...], a stosunek pracy trwał od [...] stycznia 2012 r. do [...] czerwca 2015 r. i wynagrodzenie brutto w okresie od [...] stycznia 2014 r. nie przekroczyło miesięcznie wysokości minimalnego wynagrodzenia w roku 2014 i 2015, poza miesiącem czerwcem 2015 r., kiedy wynagrodzenie wynosiło [...] zł. Zatem skoro cytowany już wyżej przepis art. 71 ustawy ma charakter bezwzględnie wiążący, to brak spełnienia przesłanki osiągnięcia co miesiąc przez ostatnich 18 miesięcy wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, uniemożliwia przyznanie skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych. Co zaś się tyczy zaświadczeń wystawionych przez tego samego pracodawcę w dniu [...] września 2015 r. oraz [...] stycznia 2016 r. i stwierdzające, że kwota miesięcznego wynagrodzenia wynikająca z angażu wynosiła od [...] stycznia 2013 r. do [...] czerwca 2015 r. kwotę [...] zł brutto, to po pierwsze od [...] stycznia 2015 r., poza miesiącem czerwcem, skarżący nie osiągnął minimalnego miesięcznego wynagrodzenia w kwocie [...] zł, a zatem nie została spełniona przesłanka osiągnięcia minimalnego miesięcznego wynagrodzenia przez okres 18 miesięcy. Po drugie zaś tytułem uzupełnienia dodać należy, że ani Prezydent [...], ani też Wojewoda [...] na dzień wydania zaskarżonej decyzji, nie dysponowali tymi dokumentami, lecz jedynie wspomnianymi już wyżej zaświadczeniami z dnia [...] lipca 2015 r. Zatem wyjaśnić należy skarżącemu, iż rozpoznając przedmiotową skargę, sąd administracyjny jest związany granicami sprawy, a niniejsza sprawa obejmuje zaś badanie zgodności z prawem decyzji w części odmawiającej przyznania prawa do zasiłku. Oznacza to zaś tyle, że tutejszy Sąd mógł badać jedynie poprawność tego skarżonego rozstrzygnięcia organu, na podstawie zgormadzonego na ten dzień materiału dowodowego i poza zakresem badania pozostaje podnoszona w skardze inna kwota wynagrodzenia. Już tylko na marginesie dodać należy, że wbrew zarzutowi skarżącego zawartym w skardze, w zaświadczeniu z dnia [...] lipca 2015 r. poświadcza się wynagrodzenie brutto, a nie netto. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.