II SA/Wa 1705/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Rektora S. G. H. w W. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Rektora S.G. H.w W. z dnia [...] czerwca 2019 r.; 2. zasądza od Rektora S. G.H. w W. na rzecz skarżącego M.C. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rektor Szkoły [...] w [...] (organ/Rektor S[...]) decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku M. C. (skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Rektora Szkoły [...] w [...] (organ I instancji) z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania z powodu niewykazania przez skarżącego istotnego interesu publicznego, dla którego udostępnienie przetworzonej informacji publicznej jest konieczne. Dnia [...] kwietnia 2018 r. skarżący za pośrednictwem ePUAP złożył wniosek o udostępnienie pytań ze wszystkich egzaminów pisemnych, jakie zostały przeprowadzone w sesji zimowej oraz letniej w roku akademickim 2017/2018 w Szkole [...] w [...] na studiach stacjonarnych. Organ I instancji wskazał, że S[...] nie dysponuje żądaną informacją, a jej wytworzenie wymaga sięgnięcia do setek materiałów źródłowych. Organ I instancji pismem z dnia [...] maja 2019 r. powiadomił skarżącego o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem oraz wskazał, że skarżący zobowiązany jest do wykazania dlaczego uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie powiadomiono, że brak przedstawienia tej informacji w terminie 14 dni od daty otrzymania powiadomienia spowoduje umorzenie postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] organ I instancji umorzył postępowanie z powodu niewykazania przez skarżącego istotnego interesu publicznego, dla którego udostępnienie przetworzonej informacji publicznej jest konieczne. Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że - wniosek dotyczył informacji prostej, - jego zdaniem uzasadnienie jest zbyt lakoniczne i nie wyjaśnia dlaczego żądane informacje uznane zostały za przetworzone. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] organ utrzymał w mocy swoją decyzję, wyjaśniając skarżącemu dlaczego uznał, że informacja, o której udostępnienie wnosi, jest informacją przetworzoną i dlaczego zdaniem organu w sprawie nie występuje istotny interes publiczny. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie: - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione - bowiem zbyt daleko idące - ograniczenie prawa do informacji publicznej, - art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1764), w zakresie w jakim przepis ten normuje instytucję informacji przetworzonej, poprzez nieprawidłową wykładnię, polegającą na uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona oraz błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa., w zakresie w jakim organ zaniechał czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W związku z powyższym wnosił uchylenie decyzji organu w całości oraz 2) przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia podmiotowi zobowiązanemu, 3) zwrot kosztów postępowania, 4) rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, ale z innych przyczyn niż podane w skardze. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] lipca 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie umorzenia postępowania z powodu niewykazania przez skarżącego istotnego interesu publicznego. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej ppsa), Sąd dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, gdy idzie o zastosowanie do oceny stanu faktycznego przepisów prawa. Zdaniem Sądu, przytoczona na ten temat argumentacja nie jest zasadna. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie o informacji publicznej (Dz.U.2015.2058 ze zm. u.d.i.p.), z których wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p., przy czym art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Mając na względzie te przepisy uznać należy, że informację publiczną stanowi wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy (por. wyrok WSA w Łodzi z 09.10.2018 r. sygn. akt II SAB/Łd 84/18). Przyjmuje się też, że katalog informacji, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu nie jest katalogiem zamkniętym, należy więc każdorazowo badać, czy wnioskowana informacja stanowi informacje publiczną w rozumieniu u.d.i.p. W związku z tym, za informację publiczną przyjąć należy treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno dokumenty bezpośrednio przez nie wytworzone, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Nadto, niezależenie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi odnosić się do sfery faktów. Zgodnie z przepisami u.d.i.p. - podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może dokonać następujących działań: - udzielić informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), co stanowi czynność materialno- techniczną, - udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia (art. 15 u.d.i.p.), - powiadomić stronę w terminie 14 dni o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2), - udzielić w formie pisma odpowiedzi, że organ nie jest w posiadaniu informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.) lub obowiązuje inny tryb udzielenia informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), - odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w przypadkach określonych w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., w formie decyzji administracyjnej (art. 16 u.d.i.p.), - odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej ze względu na niewykazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). W tym stanie rzeczy należy zauważyć, że organ może w formie decyzji administracyjnej (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) umorzyć postępowanie administracyjne tylko w przypadkach określonych w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., tj. w sytuacji gdy podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W tym konkretnym przypadku organ nie mógł umorzyć postępowania, ponieważ brak jest przepisu prawa materialnego, który mógłby zostać zastosowany. Organ mógł rozważyć kwestię odmowy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej ze względu na niewykazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Niemniej jednak organ powinien rozważyć fakt, iż S[...] jest jednostką organizacyjną wykonującą zadania publiczne z zakresu szkolnictwa wyższego. Wobec tego, że przeprowadzanie egzaminów jest związane z działalnością tego podmiotu. Wyniki przeprowadzonych egzaminów "cząstkowych" oddziałują na sytuację faktyczną i prawną studentek i studentów, także np. w związku z możliwością uzyskania stypendium rektora dla najlepszych studentów. Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 Kpa. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, musi być oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią. Tych wymogów nie spełniają wspomniane wyżej decyzje administracyjne. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien wziąć pod uwagę wyżej przedstawione wyżej poglądy Sądu oraz rozważyć czy w świetle stanu faktycznego nie jest zasadne udzielenie żądanej informacji. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ nie zbadał wyczerpująco istotnych okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, ale nie dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ nie uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt1 lit. a) i c) ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.