II SA/Wa 1707/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Asystent sędziego Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w wysokości uposażenia przysługującego przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej oddala skargę. W dniu 30 czerwca 2010 r. D. Z. wystąpił z wnioskiem do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego [...] o wypłatę świadczenia pieniężnego należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego [...], na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. odmówił przyznania zainteresowanemu świadczenia w wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym przysługującego przez okres roku po zwolnieniu ze służby wojskowej. Na skutek odwołania D. Z., sprawę rozpatrzył Minister Obrony Narodowej i decyzją nr [...] z dnia [...] września 2010 r., działając na zasadzie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje: Z akt personalnych D. Z. wynika, że służbę wojskową pełnił od dnia [...] 2002 r. do dnia [...]2003 r. jako żołnierz zasadniczej służby wojskowej, a od dnia [...] 2007 r. do dnia [...] 2010 r. jako zawodowy żołnierz powołany do zawodowej służby wojskowej, pełnionej jako służba terminowa na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. Z zawodowej służby wojskowej żołnierz został zwolniony z dniem 28 lutego 2010 r. rozkazem personalnym Dowódcy [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., na podstawie art. 111 pkt 16, art. 115 ust. 1 oraz ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wskutek nieobecności w służbie jednorazowo przez okres trzech dni roboczych, która to nieobecność nie została usprawiedliwiona. W dacie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej D. Z. pełnił zasadniczą służbę wojskową przez okres 11 miesięcy i 22 dni oraz pełnił przez okres 2 lat, 7 miesięcy i 28 dni zawodową służbę, jako żołnierz zawodowy służby terminowej, co stosownie do postanowień art. 95 pkt 1 w związku z art. 96 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jednoznacznie wskazuje, iż żądane przez niego świadczenie, przyznawane przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej i wypłacane jednorazowo w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby wojskowej – zainteresowanemu nie przysługuje. Na podstawie art. 94 ust. 5 cyt. ustawy żołnierz otrzymał 50% kwoty należnej mu kwoty odprawy zgodnie z art. 94 ust. 1 i 2 ustawy. Wypłatę odprawy zmniejszono z powodu okoliczności zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wymienionej w art. 111 pkt 16 wojskowej ustawy pragmatycznej. Od powyższej decyzji Ministra Obrony Narodowej D. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazywał, iż co prawda przyczyną zwolnienia go ze służby wojskowej była nieusprawiedliwiona trzydniowa nieobecność, to jednakże w dniu 31 sierpnia 2010 r. przedstawił usprawiedliwienie, stwierdzające, że przyczyną tej nieobecności była choroba [...]. Podnosił nadto, że zastosowany wobec niego tryb zwolnienia pozbawił go świadczeń z zasiłku dla bezrobotnych i obecnie nie ma środków na utrzymanie. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Warunki przyznania żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przedmiotowego świadczenia pieniężnego należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej określają przepisy art. 94, art. 95 i art. 96 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). Do okresu zawodowej służby wojskowej zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej (np. służba kandydacka) z wyłączeniem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania, zostało umorzone bądź żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Jednakże przedmiotowe świadczenie nie może być przyznane żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 1 – 4 ustawy pragmatycznej (porównaj przepisy art. 96 ust. 4, art. 95 pkt 1 i art. 94 ust. 6). Świadczenie pieniężne z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przysługuje żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej piętnastu lat. Z kolei przepis art. 96 ust. 2 przewiduje sytuacje, w których żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który pełnił zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, pomimo braku spełnienia warunku z art. 96 ust. 1 przedmiotowe świadczenie będzie przysługiwało, o ile żołnierz ten został zwolniony wskutek: upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ; orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w razie, gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem służby lub chorobą powstałą w związku ze szczególnymi warunkami służby; niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej; niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Przepis art. 96 ust. 3 uregulował kwestię zbiegu uprawnień do świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ze świadczeniem emerytalnym. Natomiast podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 96 ust. 4 wojskowej ustawy pragmatycznej, przedmiotowe świadczenie nie przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 1, 6, 11-16, albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w czasie trwania kontraktu na pełnienie służby terminowej lub kontraktu na pełnienie służby stałej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż piętnaście lat. Z dokumentów znajdujących się w teczce akt emerytalnych skarżącego wynika, iż w dniu zwolnienia posiadał okres czynnej służby wojskowej 3 lata, 6 miesięcy i 20 dni w tym zawodowej służby wojskowej 2 lata, 7 miesięcy i 28 dni, co oznacza, iż nie spełniał żadnej z przesłanek wymienionych w art. 95 pkt 1 w związku z art. 96 ustawy, skutkujących przyznaniem świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 94 ust. 5 cyt. ustawy pragmatycznej, skarżący otrzymał już 50% kwoty należnej mu kwoty odprawy zgodnie z art. 94 ust. 1 i 2 ustawy. Wypłatę odprawy zmniejszono z powodu okoliczności zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wymienionej w art. 111 pkt 16 wojskowej ustawy pragmatycznej. W uzasadnieniu skargi D. Z. trafnie wnioskuje, iż zwolnienie ze służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 16 oraz art. 115 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. zaważyło na kwestie finansowe zwiaząne ze zwolnieniem. Jednakże w niniejszym postępowaniu nie można wzruszyć decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez oba organy rozpatrujące niniejszą sprawę, które mogłoby skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji lub decyzji poprzedzającej, bądź które skutkowałoby uchyleniem powyższych decyzji i dlatego, na mocy art. 151 i art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.