II SA/Wa 1708/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska Janusz Walawski (spr.) Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze Służby Celnej oddala skargę Szef Służby Celnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 188 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania J. G. od decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby, w dniu [...] czerwca 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, m.in., że zgromadzony materiał dowodowy, wbrew twierdzeniom odwołującego się, nie daje podstaw do stwierdzenia dowolności działań organu pierwszej instancji. W sytuacji bowiem trwającego 24 miesiące okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, w zestawieniu z wykazanymi przez organ pierwszej instancji problemami kadrowo – organizacyjnymi, związanymi z niewykonywaniem przez odwołującego się obowiązków służbowych, z całą pewnością należy stwierdzić, że decyzja tego organu nie nosi cech dowolności. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji przeprowadził wystarczające postępowanie dowodowe i wbrew twierdzeniu odwołującego się, swoje stanowisko dostatecznie uzasadnił. Wobec wystąpienia w sprawie przesłanki określonej w art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej, skarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem i należało utrzymać ją w mocy. Decyzja Szefa Służby Celnej stała się przedmiotem skargi, wniesionej przez J. G., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił w skardze, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem następujących przepisów prawa materialnego i procesowego: 1) art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, ewentualnie błędną wykładnię i wydanie zaskarżonej decyzji z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, 2) art. 6, 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 Kpa. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem obowiązującym w dniu jej wydania. W art. 105 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323) ustawodawca określił fakultatywne przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby. . Podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Służbie Celnej stanowił pkt 10 powyżej określonego przepisu. Zgodnie z tym przepisem, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Użycie w tym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 Kpa). Stąd też, jeżeli ustawodawca kwestie zwolnienia funkcjonariusza ze służby pozostawił uznaniu organu zwalniającego, to organ ten obowiązany jest ocenić zebrany w sprawie materiał dowodowy w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie, a nie jedynie w świetle niektórych z nich. Wynika to w szczególności z powołanego już wyżej art. 7 Kpa oraz przepisów art. 8 Kpa (obowiązek prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa), art. 10 § 1 i art. 81 Kpa (zapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz dopuszczalność uznania okoliczności faktycznej za udowodnioną, jeżeli strona miała możność przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów), art. 75 i art. 78 Kpa (dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem oraz żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, które należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy), art. 77 i 80 Kpa (obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wszechstronnej jego oceny), wreszcie art. 107 § 3 Kpa określa wymogi, co do faktycznego uzasadnienia decyzji. W niniejszej sprawie organ nie dopuścił się naruszenia wszystkich tych reguł procesowych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, czego potwierdzeniem jest przede wszystkim uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że zaistniała przesłanka określona w art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej. Tym samym organ w sposób zasadny wszczął postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Służbie Celnej, zakończone zaskarżoną decyzją. Jak wynika z akt sprawy, okres zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych rozpoczął się od dnia [...] października 2008 r. Okres zawieszenia został przedłużony kolejną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., w której określono, że zawieszenie zostało przedłużone do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. W dacie wszczęcia postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w dalszym ciągu trwały przyczyny zawieszenia. Jak wynika z akt sprawy postępowanie karne nie zostało zakończone. W tej sytuacji, wbrew twierdzeniu skarżącego, organ posiadał legitymację do wszczęcia postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby na podstawie art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej. Przepis ten daje organowi możliwość zwolnienia funkcjonariusza w przypadku upływu 12 miesięcznego okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. W art. 103 ustawy o Służbie Celnej, ustawodawca określił możliwość przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, o ile w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek. Tym samym ustawodawca na podstawie art. 105 pkt 10 w powiązaniu z art. 103 umożliwił organom Służby Celnej wydawanie decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w przypadku zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 pkt 10 powołanej ustawy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, zdaniem Sądu nie są one trafne. Organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył wskazanych w skardze przepisów. Decyzja znajduje umocowanie w przepisie prawa materialnego, tj. art. 105 pkt 10 i wbrew twierdzeniu skarżącego, przepis ten został prawidłowo zastosowany i organ dokonał prawidłowej jego interpretacji. Organ nie naruszył również przepisów postępowania, a zaskarżona decyzja nie została wydana z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w wyroku.