II SA/Wa 1715/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Adam Lipiński (spr.), , Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu im. [...] w P. z dnia [...] grudnia 2014 r. o odmowie nadania [...] J.M. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie językoznawstwo. W podstawie prawnej decyzji Centralna Komisja przywołała art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (tj. Dz. U. z 2014, poz. 1852). W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja wskazała na wynik głosowania (za uchyleniem uchwały organu pierwszej instancji - 4 głosy, przeciw - 34 głosy, wstrzymujących się - 5 głosów), przeprowadzonego w Sekcji Nauk [...] CK, po zapoznaniu się z odwołaniem habilitantki od uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu im. [...] w P. oraz wskazała na jednomyślny wynik głosowania w Prezydium CK, które po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, w głosowaniu tajnym, postanowiło nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady (za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw - 11 głosów , wstrzymujących się - 0 głosów). W ocenie Centralnej Komisji, dorobek naukowy habilitantki nie spełnia przesłanek ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i brak jest podstaw merytorycznych, jak i formalnych do przyjęcia odwołania. Wynik głosowania Komisji habilitacyjnej był negatywny, bowiem 3 członków głosowało przeciw, 4 wstrzymało się od poparcia wniosku. Rada Wydziału miała pełne prawo głosować zgodnie z uchwałą Komisji habilitacyjnej i odmówić nadania stopnia naukowego i zadecydowały o tym przede wszystkim względy merytoryczne. Dorobek naukowy habilitantki nie jest imponujący i cechuje go brak istotnej nowości w prowadzonych badaniach. Wnioski z jej analiz nie wnoszą istotnej nowości do tego, co już wiadomo o opisywanym przez nią obiekcie. J.M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi J.M. wskazała, iż w dniu [...] lutego 2015 r. wniosła odwołanie (za pośrednictwem Rady Wydziału [...]) i odwołanie to wraz z całą dokumentacją w dniu [...] marca 2015 r. wpłynęło do Centralnej Komisji. Centralna Komisja nie dotrzymała 6-miesięcznego, ustawowego terminu do rozpatrzenia odwołania i decyzję podjęła dopiero [...] czerwca 2016 r., przez co naruszyła art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Postępowanie odwoławcze trwało 13 miesięcy. Skarżąca nawiązała do pozytywnej dla niej opinii [...] W.F., powołanego przez Centralną Komisję. Zdaniem skarżącej, Centralna Komisja zamiast podjąć na podstawie tej opinii decyzję, zdecydowała się na powołanie kolejnego recenzenta, tym samym nie dotrzymując ustawowego 6-miesięcznego terminu rozpatrzenia odwołania skarżącej. Recenzja [...] R.L. wpłynęła do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów w dniu [...] grudnia 2015 r. i dlatego ostateczną decyzję w sprawie odwołania skarżącej podjęto dopiero w dniu [...] czerwca 2016 r. Niedochowanie przez organ drugiej instancji ustawowego terminu do rozpatrzenia odwołania spowodowało, iż Uniwersytet [...] wymówił skarżącej umowę o pracę, oferując jedynie czasowe niekorzystne warunki zatrudnienia, a w rezultacie pozbawił skarżącą pracy (w tej sprawie skarżąca wniosła skargę przeciwko Uniwersytetowi [...] do Państwowej Inspekcji Pracy - Okręgowy Inspektorat w S.). Nadto, skarżąca zarzuciła Centralnej Komisji przekazanie informacji, dotyczącej ostatecznej decyzji osobie nieuprawnionej, zanim skarżąca otrzymała tą decyzję od Centralnej Komisji ([...]sierpnia 2016 r.). Na potwierdzenie powyższego zarzutu skarżąca wskazała, iż w dniu [...] lipca 2016 r. dziekan Wydziału [...] Uniwersytetu [...][...] E.K. (ówczesna bezpośrednia przełożona skarżącej), na spotkaniu z rektorem Uniwersytetu [...][...] E.W. w obecności przedstawiciela ZNP Uniwersytetu [...][...] M.C. oraz skarżącej, oznajmiła, iż uzyskała informację od Centralnej Komisji o negatywnej decyzji w sprawie odwołania złożonego przez skarżącą. W ocenie skarżącej, takie praktyki są niedopuszczalne aby decyzję w rzeczonej sprawie w pierwszej kolejności poznawały osoby postronne a nie zainteresowana. Taka informacja w pierwszej kolejności przysługiwała skarżącej i dziekanowi Wydziału [...] Uniwersytetu im. [...] w P. - jednostki, w której odbywała się procedura habilitacyjna. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał na prawidłowość rozstrzygnięć organów obu instancji, wynikającą z wyniku głosowań oraz negatywna, wobec oczekiwań wymaganych od habilitanta, oceną dorobku naukowego skarżącej. Organ wskazał, iż zarzut naruszenia terminu do rozpatrzenia odwołania nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji. Organ wskazał także, iż decyzja Centralnej Komisji została podjęta w sposób jawny i protokoły z prac Centralnej Komisji były publiczne dostępne, zatem uzyskanie informacji o decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2016 r. przez dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] i ujawnienie tej informacji w dniu [...] lipca 2016 r. nie może stanowić o naruszeniu prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Poza sferą orzeczniczą sądów administracyjnych pozostaje zagadnienie oceny wartości naukowej dorobku habilitanta oraz ocena wartości naukowej jego pracy habilitacyjnej. Zatem odnośnie takich zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie może się wypowiedzieć. Jedynym kryterium według którego sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów oraz utrzymanej nią w mocy uchwały organu pierwszej instancji – tu Rady Wydziału [...] Uniwersytetu im. [...] w P. jest kryterium legalności działania tych organów i podejmowanych przez nie rozstrzygnięć. Zasada ta wynika z zapisu zawartego w art. 1 § 1 i § 2 ustawy– Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (W tym zakresie w aspekcie tego typu spraw porównaj np. wyroki WSA z dnia 4 czerwca 2007 r. sygn. I SA/Wa 325/07 oraz sygn. akt II SA/Wa 1635/15). Także z uwagi na zapis art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, procedowanie w tego typu spawach przez organy, odbywa się przede wszystkim w oparciu o własne przepisy proceduralne powyższej ustawy i jedynie do zagadnień w nich nieuregulowanych będą miały odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu, o nadanie stopnia naukowego, postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk uczelnianych organów kolegialnych. W postępowaniu tym osoba zainteresowana nie korzysta także z praw strony w rozumieniu art. 28 Kpa (porównaj wyrok NSA z dnia 27 października 2006 r. sygn. akt I OSK 192/06 oraz wyrok WSA z dnia 10 października 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 950/06). Merytorycznym i decydującym elementem w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy przed organami obu instancji była okoliczność uzyskania negatywnej oceny dorobku naukowego J.M. przez recenzentów powołanych przez Radę Wydziału [...] i negatywna ocena tego dorobku wyrażona w uchwale tego organu z dnia [...] grudnia 2014 r., jak i wyrażona zarówno przez Sekcję Nauk [...] Centralnej Komisji jak i wyrażona jednogłośnie w głosowaniu członków Prezydium Centralnej Komisji. Tenor powyższych uchwał jednoznacznie wskazał na brak w dorobku naukowym skarżącej istotnego wkładu w rozwój nauki, adekwatnego do oczekiwań wobec doktora habilitacyjnego. Z ogólnej liczby 48 pozycji – 20 stanowią teksty napisane we współautorstwie. Dorobek habilitantki cechuje brak istotnych nowości w prowadzonych badaniach. Zarzut ten dotyczy zwłaszcza napisanej w języku rosyjskim monografi "[...]", wydanej w październiku 2013 r. przez Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu [...]. Oczywiste jest, iż oczekiwania te są dużo wyższe niż tytułu doktora (kiedy skarżąca była chwalona za swój dorobek naukowy – monografia "[...]" , opublikowana w 2003 roku). Tej negatywnej opinii dorobku habilitacyjnego nie może zmienić częściowo pozytywna dla skarżącej recenzja [...] W.F. (na którą powołuje się habilitantka w skardze). Jak widać po wyniku głosowania, gremia Centralnej Komisji opowiedziały się za jednoznacznie negatywną dla skarżącej recenzją [...] R.L. i ocena jej dorobku habilitacyjnego dokonanego przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie ma żadnej możliwości rozpatrywania i weryfikowania treści merytorycznych tych recenzji i dlatego wyniki głosowań, jak i wyrażone w rozstrzygnięciach obu organów administracyjnych opinie co do dorobku skarżącej - są wiążące zarówno dla wyniku postępowania habilitacyjnego oraz dla wyniku postępowania przed sądem administracyjnym. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest co prawda lakoniczne, jednakże o wyniku sprawy nie decyduje sposób argumentacji zawartej w uzasadnieniu tej decyzji ale wynik głosowania w Centralnej Komisji oraz treść recenzji, do których to faktów decyzja się odnosi. Te zaś oba elementy postępowania przed organem drugiej instancji, tak samo jak i w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, były dla skarżącej w sposób jednoznaczny negatywne. Natomiast wskazywane w skardze zarzuty dotyczące uchybień formalnych w procedurze wydawania powyższych recenzji oraz w procedurze postępowania administracyjnego i sprowadzające się w istocie do zarzutu przewlekłości całego postępowania przed organem drugiej instancji, nie mogą stanowić o wadliwości merytorycznego rozstrzygnięcia tego organu. Zarzuty te powinny być przedmiotem odrębnej skargi na bezczynność czy przewlekłość Centralnej Komisji. Nie jest zasadny zarzut, iż Centralna Komisja przekazała informacje o ostatecznej decyzji osobie nieuprawnionej, zanim skarżąca otrzymała tą decyzję od Centralnej Komisji ([...]sierpnia 2016 r.). Decyzja Centralnej Komisji została podjęta w sposób jawny i protokoły z prac Centralnej Komisji były publiczne dostępne, zatem uzyskanie informacji o decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2016 r. przez dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] i ujawnienie tej informacji w dniu [...] lipca 2016 r. nie może stanowić skutecznego zarzutu naruszenia prawa. Skarżąca eksponuje swoje problemy pracownicze na Uniwersytecie [...], związane z nieuzyskaniem tytułu doktora habilitowanego, jednakże okoliczności te nie mają w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie żadnego wpływu na wynik niniejszego postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych rozstrzygnięć i dlatego, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.