II SA/Wa 1718/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Protokolant Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie przymusowego wykwaterowania z lokalu mieszkalnego – oddala skargę – Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], którą to decyzją zarządzono przymusowe wykwaterowanie Z. P. z lokalu mieszkalnego położonego w [...]. przy ul. [...]. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 38 ust. 2 w zw. z art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), zwanej dalej ustawą o zakwaterowaniu. W motywach uzasadnienia wskazał, że Z. P. posiada od 1986 r. tytuł prawny do przedmiotowego lokalu i pobiera świadczenie emerytalne w kwocie 1.990,70 zł miesięcznie. Opłata miesięczna za lokal wynosiła 640,26 zł. Zaległość wobec Agencji z tytułu używania lokalu przekracza okres 3 miesięcy i według stanu na dzień 30 listopada 2009 r. wynosi 50.916,32 zł. Jednocześnie organ wskazał, że Z. P. nie należy do kategorii osób określonych w art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu. Nadto ustalił, iż wraz z nim w przedmiotowym lokalu takie osoby nie zamieszkują. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 38 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu w stosunku do osób niebędących żołnierzami służby stałej, które nie uiszczają pełnych opłat za używanie lokalu lub pełnych opłat pośrednich z tytułu zajmowanego lokalu mieszkalnego przez łączny okres dłuższy niż trzy miesiące, dyrektor oddziału regionalnego Agencji zarządza przymusowe wykwaterowanie w trybie art. 45 ustawy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Z. P. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 38 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz art. 138 k.p.a. Wskazał, że zaskarżona decyzja jest "nieważna i niewykonalna" (art. 156 k.p.a.), albowiem nadal posiada tytuł prawny do przedmiotowego lokalu. Podkreślił, że nienagannie pełnił służbę i przydzielona kwatera nadal mu przysługuje. Zaistniałe zadłużenie tłumaczył tym, że wypłacana mu emerytura jest zaniżona, nadto tym, że organ odmówił mu umorzenia zadłużenia i rozłożenia zaległości na raty. Skarżący twierdził, że jest prześladowany, że napromieniowanie przedmiotowego lokalu ponad 15,5 razy przekracza dopuszczalną normę i że w tej sprawie złożył stosowną skargę do Prokuratury. W skardze przedstawiono także historię zadłużenia i uchylenia decyzji w przeszłości. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja ma charakter "wymuszenia, szantażu, prześladowań politycznych". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy (wobec zmiany przepisów prawnych), iż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] czerwca 2008 r. Stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy w brzmieniu dotychczasowym. A zatem, pomimo wejścia w życie zmian w ustawie o zakwaterowaniu, do rozpoznania przedmiotowej sprawy należało stosować przepisy obowiązujące w dacie wszczęcia niniejszego postępowania. Zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398), w stosunku do osób niebędących żołnierzami służby stałej, które nie uiszczają pełnych opłat za używanie lokalu lub pełnych opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego przez łączny okres dłuższy niż trzy miesiące, Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zarządza przymusowe wykwaterowanie w trybie art. 45 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy przepis poprzez użycie w nim sformułowania "zarządza" oznacza, że w sytuacji spełnienia przesłanek w nim zawartych organ jest zobowiązany do zarządzenia przymusowego wykwaterowania w trybie art. 45 ustawy o zakwaterowaniu. W niniejszej sprawie bezsporne i niekwestionowane było, że skarżący nie uiszcza pełnych opłat za używanie i zajmowanie lokalu przez okres dłuższy niż trzy miesiące. Strona nie kwestionuje, iż zadłużenie to przekracza kwotę 60.000 zł. Jednocześnie bezsporne jest, iż skarżący nie należy do kategorii osób, o których mowa w art. 45 ust. 3 ww. ustawy, wobec których nie można zarządzić przymusowego wykwaterowania, tj.: nie jest kobietą w ciąży (art. 45 ust. 3 pkt 1), małoletnim (art. 45 ust. 3 pkt 2), niepełnosprawnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 i Nr 99, poz. 1001 i Nr 273, poz. 2703), ubezwłasnowolnionym. Nie sprawuje opieki i nie zamieszkuje wspólnie (art. 45 ust. 3 pkt 3) z osobą obłożnie chorą, która dysponuje dokumentem urzędowym lub zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym stan zdrowia. Nadto nie zaistniały w sprawie przesłanki z art. 45 ust. 3 pkt 4 oraz art. 45 ust. 3 pkt 5 tej ustawy, uprawniające do otrzymania lokalu socjalnego od gminy. Dodatkowo wskazać należy, iż skarżący nie jest osobą obłożnie chorą – tj. stosownie do wskazanej normy prawnej, osobą, która dysponuje dokumentem urzędowym lub zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym stan zdrowia, w którym chory bez narażenia życia lub zdrowia nie może prowadzić normalnej egzystencji, a w szczególności nie jest zdolny do podjęcia żadnej pracy, wydanym nie wcześniej niż 1 miesiąc przed wykonywaniem przymusowego wykwaterowania. Z. P. w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nie przedstawił żadnych zaświadczeń lekarskich, które potwierdzałyby jego stan zdrowia, do odwołania również nie dołączono zaświadczeń, względnie innych dokumentów, które potwierdzałyby prowadzenie postępowania zmierzającego do orzeczenia grupy inwalidzkiej określającej jednocześnie stan zdrowia, w którym chory bez narażenia życia lub zdrowia nie może prowadzić normalnej egzystencji, a w szczególności nie jest zdolny do podjęcia żadnej pracy. Dodać należy, iż skarżącemu, zgodnie z decyzją Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. o waloryzacji emerytury wojskowej, przysługuje świadczenie w kwocie brutto 2.278,22 zł miesięcznie, z którego po odliczeniu potrąceń do wypłaty pozostaje 1.316,62 zł. Zgodnie z informacją z Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. strona nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej. Przy tym, biorąc pod uwagę art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.), stwierdzić należy, że skarżący nie spełnia kryteriów do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej, gdyż jego dochód znacznie przekracza kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej, tj. 461,00 zł. Okoliczność, iż skarżący nie uiszcza opłat z tytułu zajmowanego i używanego lokalu jest bezsporna. Skarżący we wniesionej skardze nie tylko okoliczność tę przyznaje, ale też tłumaczy, iż na poczet zaległości wpłaca organowi po 50 zł miesięcznie. Mając na uwadze, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 38 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych uznać należało, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, iż zarzuty te Sąd mógł rozpoznać w granicach przedmiotowej sprawy. Przedmiot niniejszego postępowania nie dotyczył umorzenia należności (zaległości) lecz przymusowego wykwaterowania, i tylko w tych granicach Sąd był władny dokonać oceny legalności decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.