II SA/Wa 1719/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Asesor WSA - Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2008 r. sygn. II SA/Wa 1719/07 w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 7 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. II SA/Wa 1719/07 oddalił skargę M. R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2007 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok został wydany po rozprawie z dnia 30 stycznia 2008 r. W dniu 27 lutego 2008 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. We wniosku podał, że na rozprawie w dniu 30 stycznia 2008 r. został pouczony, iż obecność na ogłoszeniu wyroku nie jest obowiązkowa, a treść wyrok zostanie mu przekazana na piśmie. Od dnia otrzymania odpisu wyroku będzie też biegł termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. W dalszej części wniosku pełnomocnik skarżącej podał, że błędnie zrozumiał pouczenie sędziego (" ...nie chciałbym zostać pozbawiony możliwości rozpoznania mojej sprawy w II instancji na skutek błędnego zrozumienia przeze mnie pouczenia Sędziego."). Zauważył, że zgodnie z pouczeniem zawartym w zawiadomieniu o rozprawie, sentencji wyroku nie otrzymują tylko strony nieobecne na rozprawie, tymczasem pełnomocnik był obecny na rozprawie w dniu 30 stycznia 2008 r. Z pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 14 marca 2008 r. wynika, że o fakcie uchybienia terminu dowiedział się on w dniu 26 lutego 2008 r. Powtórzył, że został błędnie pouczony przez sędziego, a poza tym, że mylnie zrozumiał pouczenie na skutek złej słyszalności w sali, na której odbyła się rozprawa, zwłaszcza, że sędzia mówił ściszonym głosem, a dodatkowy hałas powodowała funkcjonująca w tej sali klimatyzacja. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej w postępowaniu sądowym, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem w tej materii wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i § 2 ustawy procesowej). Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozwala uznać za niezawinione tylko takie przyczyny uchybienia terminu, które spowodowały to uchybienie pomimo dołożenia najwyższej staranności, możliwej obiektywnie w danych okolicznościach. Tradycyjne już w orzecznictwie sądowym i literaturze uważa się za takie przyczyny np. obłożną chorobę strony uniemożliwiającą powierzenie danej czynności innej osobie, stan klęski żywiołowej uniemożliwiający wysłanie pisma, pomyłkę w numerze wielocyfrowego konta bankowego adresata, nagły i nieprzewidziany wypadek osoby, której powierzono nadanie korespondencji (vide przykłady przyczyn stanowiących usprawiedliwienie uchybienia terminu, podane w "Zarys metodyki pacy sędziego w sprawach cywilnych", Henryk Pietrzykowski, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 175, które podano co prawda na gruncie procedury cywilnej, ale zachowują one swoją aktualność w postępowaniu sądowo – administracyjnym). Przykładem przyczyny nie stanowiącej usprawiedliwienia uchybienia terminu jest m.in. niedosłyszenie treści orzeczenia (tamże, str. 175). Zauważyć należy, że z punktu 3 pouczenia zawartego w zawiadomieniu o terminie rozprawy, skierowanego do skarżącej (k. 36 akt sądowych), wynikało, iż uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku. Pouczenie to było jednoznaczne, zostało też sformułowane przy użyciu specjalnej czcionki liter (czcionka pogrubiona). Punkt 2 tego pouczenia, wbrew sugestii pełnomocnika zawartej we wniosku o przywrócenie terminu, nie miał w ogóle zastosowania do skarżącej, gdyż dotyczył on stron nieobecnych na rozprawie. Skarżąca tymczasem była reprezentowana na rozprawie w dniu 30 stycznia 2008 r. przez swojego męża. Strona skarżąca była więc na tej rozprawie obecna. W punkcie 2 tego pouczenia nie informuje się, że sentencji wyroku ogłoszonego na rozprawie nie doręcza się "tylko" stronom nieobecnym, lecz że strony nieobecne takiej sentencji nie otrzymają z urzędu. Strony obecne natomiast, co oczywiste, powezmą wiadomość o wydanym orzeczeniu na samej rozprawie, i w zależności od treści orzeczenia albo otrzymają je wraz z uzasadnieniem z urzędu (w razie uwzględnienia skargi – punkt 4 pouczenia), albo powinny same wystąpić o uzasadnienie, i to w terminie 7 dni od wydania wyroku, a nie od otrzymania z urzędu jego sentencji (w razie oddalenia skargi – punkt 3 pouczenia). W skierowanym do strony pouczeniu nie ma żadnej informacji, czy choćby dwuznaczności, z której można byłoby wywieść wniosek, że strona otrzyma sentencję wyroku z urzędu, a następnie od tej daty biegł będzie termin 7 dni na złożenie wniosku o uzasadnienie. We wniosku z 27 lutego 2008 r., a także w piśmie z 14 marca 2008 r., pełnomocnik skarżącej podał z jednej strony, że sędzia błędnie pouczył go co do terminu i możliwości uzyskania uzasadnienia wyroku, z drugiej zaś strony podał, że błędnie zrozumiał pouczenie. Trzeba zatem stwierdzić, że takie stanowisko wzajemnie się wyklucza i jest niekonsekwentne. Sąd stwierdza więc, że Przewodniczący składu orzekającego skierował do stron jedynie informację, iż termin ogłoszenia wyroku został wyznaczony na 7 lutego 2008 r., na godz. 14. 30. Żadna inna informacja bądź pouczenie nie zostały wówczas skierowane do stron, co potwierdza protokół z rozprawy (ostatnie zdanie tego protokołu). W dniu 30 stycznia 2008 r. pełnomocnik skarżącej nie otrzymał więc żadnej informacji o treści odmiennej, niż treść pouczenia zawartego w zawiadomieniu o terminie rozprawy. Przyjmując, że pełnomocnik skarżącej niewłaściwe usłyszał informację skierowaną do niego przez Przewodniczącego składu orzekającego, to bezpośrednio po tej błędnie usłyszanej informacji, albo w terminie późniejszym, powinien stwierdzić sprzeczność usłyszanej informacji z pouczeniem zawartym w zawiadomieniu o terminie rozprawy, i niezwłocznie podjąć próbę wyjaśnienia tej sprzeczności – choćby zwracając się do Przewodniczącego albo telefonicznie do sekretariatu Wydziału II WSA w Warszawie, gdzie uzyskałby prawidłowe pouczenie. Strona skarżąca nie uczyniła tego. W ocenie Sądu nie można przyjąć, że takie zaniedbanie jest niezawinione. W tak istotnej sprawie oczekiwać należy od strony daleko idącej staranności – pełnomocnik skarżącej lekkomyślnie poprzestał na nieprawidłowo usłyszanej informacji, nie zwracając uwagi na oczywistą sprzeczność tak zrozumianego pouczenia z pouczeniem zawartym w zawiadomieniu o terminie rozprawy. Zauważyć należy, że w sprawach podobnych do niniejszej, orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza ocenę, iż przywrócenie terminu nie powinno mieć miejsca (vide np. postanowienie NSA z 1 lutego 2005 r., FZ 713/2004, LEX Nr 302279). W związku z tym nie można uznać w niniejszej sprawie, że uchybienie terminowi na złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z 7 lutego 2008 r. nastąpiło bez winy strony. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 Sąd orzekł, jak w sentencji.