II SA/Wa 1719/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Fularski Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] cofającą B. K. pozwolenie na broń palną myśliwską dla celów łowieckich. Organ podał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. sygn. akt [...] umorzono wobec wyżej wymienionego postępowanie karne o kradzież energii elektrycznej (art. 278 § 5 kk). Z tego względu Komendant Wojewódzki Policji w P. powziął w stosunku do B. K. uzasadnioną obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i dlatego z mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), cofnął mu pozwolenie na broń. Organ podkreślił, iż na podstawie powyższych przepisów był zobligowany do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń, mimo pozytywnych opinii o stronie zarówno z miejsca zamieszkania jak i środowiska łowieckiego. Wyjaśnił, że z woli ustawodawcy, bronią nie mogą dysponować osoby, które w szczególności popełniły przestępstwo przeciwko mieniu. Wskazał też, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne oznacza, że sąd uznał oskarżonego winnym popełnionego przestępstwa. Komendant Główny Policji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji stwierdził, iż zgodnie z art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Uznał, że obawa użycia broni w celu sprzecznym z prawem istnieje również (z woli ustawodawcy) w przypadku warunkowego umorzenia postępowania karnego o przestępstwo wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, tj. m.in. przestępstwo przeciwko mieniu. Skoro uzasadnia ją chociażby toczące się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub właśnie mieniu, to tym bardziej - ad minori a maius – taką obawę uzasadnia prawomocne orzeczenie właściwego sądu stwierdzające winę sprawcy w popełnieniu zarzucanego mu przestępstwa, a takim orzeczeniem jest niewątpliwie wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne. Organ podkreślił przy tym, że stosownie do art. 66 § 1 kk sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne nie tylko w przypadku pozytywnej prognozy kryminologicznej co do osoby oskarżonego, ale przede wszystkim, gdy jego wina oraz okoliczności czyny nie budzą wątpliwości. W konkluzji stwierdził, że skazanie B. K. za przestępstwo przeciwko mieniu obligowało organ do wydania decyzji cofającej mu pozwolenie na broń. Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi B. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji poniósł, iż organ naruszył art. 15 ust 1 pkt 6 cyt. ustawy o broni i amunicji, błędnie przyjmując, iż istnieje uzasadniona obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wywodził, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne, orzeczony wobec niego, nie jest wyrokiem skazującym, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy i nie przesądza jeszcze o istnieniu obawy, do której odnosi się ten przepis. Na potwierdzenie powyższego stanowiska skarżący powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. II sprawa o sygn. OSK 128/05) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sprawy o sygn. VI SA/Wa 2252/06, VI SA/Wa 1869/06). Dodatkowo podniósł również, że przy podejmowaniu decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na sam fakt skazania wyrokiem skazującym, albowiem niezbędnym jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym czynem, cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałyby na uznanie zaistnienia obawy, o której mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 cyt. ustawy. Podkreślił także, iż posiada doskonałą opinię i nigdy nie był karany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na swoje wcześniejsze wywody prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2004 r. Nr 52 poz. 525 z późn. zm). Zgodnie z art. 18 ust 1 pkt 2 cyt. ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Jednocześnie stosownie do postanowień art. 15 ust 1 pkt 6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że organ jest zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy warunkowe umorzenie przez Sad Rejonowy w W. w dniu [...] marca 2009 r. (sygn. akt [...]) wobec B. K. postępowania karnego o kradzież energii elektrycznej, tj. o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu (art. 278 § 5 kk) powoduje, że skarżący znalazł się w katalogu osób, w stosunku do których istnieje ustawowy obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, tj. osób o których mowa art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt. 6 cyt. ustawy o broni i amunicji. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 66 § 1 kk sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Z treści tego przepisu wynika, że w przypadku warunkowego umorzenia postępowania karnego sąd stwierdza zarówno fakt popełnienia czynu jak i winę sprawcy. Skoro przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o broni i amunicji stanowi, że uzasadniona obawa użycia przez daną osobę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego zachodzi, w szczególności nie tylko w przypadku skazania jej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo m.in. przeciwko mieniu, ale nawet w razie prowadzenia postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa, to tym bardziej, zdaniem sądu, uprawnione jest stanowisko organu, iż zachodzi ona także sytuacji umorzenia postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Tym bardziej, co już było podniesione, że do umorzenia postępowania dochodzi po ustaleniu przez sąd faktu popełnienia czynu oraz winy sprawcy. Za bezzasadny zatem uznać należało zarzut podniesiony w skardze, iż warunkowe umorzenie postępowania karnego nie daje podstawy do uznania, iż zaistniały przesłanki do stwierdzenia, że istnieje obawa bezprawnego użycia broni. Wskazać należy też, że powołane przez skarżącego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. VI SA/Wa 2252/06 oraz VI SA/Wa 1869/06) zapadły w sprawach, gdzie warunkowo umorzone zostały postępowania karne dotyczące popełnienia innych przestępstw, tj. spoza katalogu określonego w art. 15 ust. 1 pkt. 6. Jednocześnie należy podkreślić, iż brak było spójności we wcześniejszym orzecznictwie sądów administracyjnych, w zakresie czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust 1 pkt 6 cyt. ustawy uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowe wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższe rozbieżności przesądzone zostały uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. II OPS 4/09, w której stwierdzono, że osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Innymi słowy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sam fakt skazania za popełnienie takiego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Nie ma zatem racji skarżący podnosząc, że organ nie był zobowiązany do wykazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez niego czynem a zaistnieniem obawy, o której stanowi art. 15 ust 1 pkt 6 cyt. ustawy o broni i amunicji. Dodać też należy, że powoływane przez skarżącego wyroki, w których zostało odmienne stanowisko, nie wiążą sądu w niniejszej sprawie. Reasumując, w ocenie sądu organ prawidłowo uznał, że zobligowany był do zaliczenia skarżącego do kategorii osób, co do których zachodzi uzasadniona obawa, że mogą one użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślić należy, że orzeczeniem Sądu Rejonowego w W. skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu. Samo ustalenie tego faktu, wbrew zarzutom skargi, obligowało organ do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni i to bez konieczności analizy i uzasadniania istnienia obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Posiadanie pozytywnych opinii w miejscu zamieszkania, w środowisku łowieckim nie mogło mieć wpływu na zmianę oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.