II SA/Wa 1721/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2019 r. sprawy ze skargi B.P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz B.P. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w dniu [...] lipca wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzje poprzedzającą z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] o odmowie udostępnienia B.K. (obecnie [...]) informacji publicznej w zakresie określonym w jego wniosku z dnia 22 marca 2018 r. Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że wnioskodawca zażądał udostępnienia informacji publicznej o "treści protokołu z kontroli dokonanej przez audytorów komisji europejskiej w dniach [...]-[...] listopada 2013 r., a która to kontrola dotyczyła realizacji inwestycji pod nazwą "Budowa [...]". W ocenie organu żądana informacja nie mogła zostać udostępniona, gdyż audyt dokonany przez Komisje Europejską dokumentuje, czy władze spełniły wszystkie kryteria określone w rozporządzeniach Wspólnoty Europejskiej. Natomiast protokół z kontroli nie odnosi się do konkretnego beneficjenta warunków udzielonej pomocy na co wskazuje wnioskodawca, a zatem nie zachodzą przesłanki do udostępnienia żądanej informacji publicznej. B.P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzje Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2018 r. Zdaniem pełnomocnika skarżącego organ wydając zaskarżona decyzję naruszył następujące przepisy: 1. art. 4 ust. 1 lit. a) tiret czwarty rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu, Rady i Komisji (Dz. U. UE. L.2001.145.43), polegające na jego nieprawidłowej wykładni, a co za tym idzie, na nieuprawnionym przyjęciu, iż przepis ten może stanowić podstawę do odmowy udostępnienia informacji publicznej; 2. art. 61 ust. 1-3 Konstytucji RP, poprzez jego nieuwzględnienie; Pełnomocnik skarżącego podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz.1330 ze zm.; zwanej dalej: "u.d.i.p."), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W rozpoznawanej sprawie istotnie został spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy, co zresztą sporne nie jest. Sporna natomiast jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił udzielenia żądanej przez skarżącego informacji publicznej twierdząc, że podstawę odmowy stanowi art. 4 ust. 1 lit. a) tiret czwarty rozporządzenia 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz. U. UE L. 2001. 145. 43 ze zm.), które pozostają w stosunku do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 5 ust. 1, art. 17 w zw. z art. 16) w relacji lex specialis – lex generalis. Powołanie tego rodzaju przyczyn powodów odmowy udzielenia informacji publicznej nie znajduje prawnego uzasadnienia w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych. Podmiot obowiązany może również odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Stanowisko podmiotu obowiązanego, które sprowadza się do odmowy udzielenia informacji, przybiera procesową formę decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów K.p.a. Zatem do podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej dochodzi wówczas, gdy żądana informacja publiczna fizycznie istnieje i nie może zostać udostępniona z uwagi na ochronę dóbr objętych treścią art. 5 ust. 1 i 2 ww. ustawy. Jeśli podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej nie posiada żądanej przez wnioskodawcę informacji, gdyż ta w ogóle nie została wytworzona (fizycznie nie istnieje), winien jedynie pisemnie poinformować o tym zainteresowanego, nie wydając jednak w tym zakresie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Podobnie rzecz się ma, gdy chodzi o alternatywny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej. W tym zakresie podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej również nie wydaje decyzji, wszak art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyłącza stosowanie jej przepisów w sytuacji, gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w innym trybie. Oznacza to, że wyłączony jest tryb z ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy informacja publiczna, będąca przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy, osiągalna jest w innym trybie. W takiej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej także jedynie pisemnie informuje wnioskodawcę, w jakim trybie może uzyskać do niej dostęp. Nie jest to natomiast powód do wydawania decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej. Jeśli – zdaniem organu – istnieje inny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej, to z istoty rzeczy nie może być on przyczyną odmowy udostępnienia informacji publicznej, a więc decyzji podejmowanej na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż w takim przypadku przepisy te nie mają w ogóle zastosowania. Toteż Prezes Agencji i Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie mógł podać jako powodu swej odmownej decyzji faktu istnienia innego trybu dostępu do żądanych informacji publicznych, regulowanego rozporządzeniem 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej podejmowana jest, gdy chodzi o ochronę dóbr objętych treścią art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., natomiast istnienie innego trybu dostępu do informacji publicznej nie stanowi powodu do wydania takiej decyzji. Niezależnie od powyższego, przyjmując, że Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odwołując się do przepisów przedmiotowego rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, odmówił skarżącemu udzielenia żądanej informacji publicznej, twierdząc, iż nie może być udostępnione z uwagi na ochronę interesu publicznego w odniesieniu do finansowej i pieniężnej polityki Wspólnoty lub państwa członkowskiego, należy zauważyć – abstrahując zupełnie od relacji, w jakiej regulacja wspólnotowa pozostaje z ustawą o dostępie do informacji publicznej – że przedmiotowe rozporządzenie normuje tryb dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Zatem jego przepisy nie mogą stanowić podstawy dla odmownej decyzji Ministra Finansów. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Instytucje (Parlament Europejski, Rada i Komisja Europejska) odmówią udostępnienia dokumentów związanych z postępowaniem prowadzonym w trybie art. 258 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, powołując się m. in. na ochronę interesu publicznego, postępowania sądowego oraz ochronę celu kontroli, śledztwa i audytu. Nie powinno budzić wątpliwości, że Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie jest Instytucją, w rozumieniu powyższego przepisu, toteż nie mógł on być przez niego stosowany jako podstawa prawna decyzji odmownej. Tym samym wskazane przez organ przyczyny odmowy udzielenia informacji publicznej nie mogły stanowić podstawy dla podjętych w sprawie zaskarżonej decyzji. Przedstawione w rozważaniach powody świadczą o uchybieniach organu, które nie pozostają bez wpływu na wynik sprawy, dlatego też, rozpoznając wniosek skarżącego Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa winien uwzględnić poczynione przez Sąd rozważania i procedować zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Jednocześnie organ powinien rozważyć, czy nie zachodzi potrzeba wystąpienia do Komisji Europejskiej, która przeprowadzała i przygotowała przedmiotowy dokument z kontroli o ewentualne wyrażenie przez nią zgody na jego udostępnienie, bowiem Agencja jest w jego posiadaniu. Uznając zatem skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a., orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 powołanej ustawy.