II SA/Wa 1722/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. na pismo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] złożył Z. B. propozycję określającą warunki zatrudnienia w Izbie Administracji Skarbowej w [...]. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. Z. B. wniosła do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej "odwołanie od otrzymanej propozycji zawierającej decyzję o zwolnieniu ze służby". Następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Z. B. (zwana dalej skarżącą), na podstawie art. 37 § 1 K.p.a., wniosła do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpoznanie merytorycznie w terminie odwołania skarżącej od propozycji pracy. Szef Krajowej Administracji Skarbowej pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] udzielił skarżącej odpowiedzi na ww. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wskazując, iż z uwagi na fakt, że w sprawie propozycji służby bądź pracy nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, w którym stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym dotyczące terminów załatwienia spraw, brak jest podstaw do stosowania w tym zakresie art. 37 K.p.a. stanowiącego o uprawnieniu strony do wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Poinformował, że z uwagi na powyższe, wniesione przez stronę wezwanie do usunięcia naruszenia nie może być rozpatrzone przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w trybie art. 37 K.p.a. Na ww. pismo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] skarżąca, reprezentowana przez [...] P. C., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając uznania propozycji pracy w Krajowej Administracji Skarbowej za czynność lub akt z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Szef Krajowej Administracji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz, 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W ocenie Sądu pismo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] nie należy do aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Podkreślić trzeba, że zaskarżone pismo jest pismem informacyjnym, skierowanym do skarżącej w odpowiedzi na jej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesione w trybie art. 37 § 1 K.p.a. W piśmie tym organ jedynie wyjaśnił skarżącej, że w sprawie dotyczącej propozycji służby bądź pracy nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, w którym stosuje się przepisy K.p.a. i że w związku z tym wezwanie strony do usunięcia naruszenia prawa nie może być rozpatrzone w trybie art. 37 K.p.a. Dodać także należy, że zaskarżone pismo nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia i w związku z tym nie może być uznane za decyzję administracyjną, postanowienie bądź też inny akt lub czynność wskazany w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Nie stanowi ono bowiem władczego przejawu woli organu administracji publicznej, lecz jedynie oświadczenie wiedzy. Dodatkowo należy wyjaśnić, że art. 37 § 1 K.p.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r., stanowił, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do treści art. 37 § 2 K.p.a., w ówcześnie obowiązującym brzmieniu, organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wobec powyższego wskazać należy, że organ administracji publicznej właściwy do rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wniesionego na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. powinien wydać w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 K.p.a, Postanowienie takie zaliczane jest do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - powstające w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, jak również nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają także zaskarżeniu do sądu administracyjnego, zatem nawet gdyby Szef Krajowej Administracji Skarbowej rozpatrzył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 08 sierpnia 2017 r. w trybie art. 37 K.p.a., to wydane w tym przedmiocie postanowienie nie podlegałoby kognicji sądów administracyjnych. Wskazać zatem należy, że skoro zaskarżone pismo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nie stanowi żadnego z aktów wymienionych w treści przepisu art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a na które można wnieść skargę do sądu administracyjnego, to skargę należało uznać za niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a,, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.