II SA/Wa 173/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi S. S. na akty Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie delegowania do pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku sędziów w Sądzie Okręgowym w L. postanawia 1. odmówić zwolnienia od kosztów sądowych; 2. odmówić ustanowienia dla S. S. radcy prawnego z urzędu. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga S. S. na akty Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie delegowania do pełnienia obowiązków służbowych na stanowiskach sędziów w Sądzie Okręgowym w L. wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu powołanego art. 247 ustawy oznacza także oczywistą niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r. sygn. akt OZ 377/04, niepubl.). Skarga S. S. jest niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi skarżący uczynił bowiem akt delegacji wydany na podstawie art. 77 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.), który nie mieści się w katalogu określającym akty i czynności podlegające kontroli sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Tymczasem akt delegacji sędziego jest czynnością Ministra Sprawiedliwości mającą na celu zrealizowanie woli sędziego, dotycząca czasowego przeniesienia go do pełnienia obowiązków służbowych w innej miejscowości. Czynność ta nie ma charakteru decyzji administracyjnej, czy też aktu władczego, a jedynie aktu o charakterze porządkowym wyłącznie dla celów organizacyjnych (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2007 r., publ. OSNKW 2008/3/23). Z uwagi na powyższe zaskarżony akt nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Skoro zatem obowiązujące przepisy prawa jasno i jednoznacznie wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego to, w ocenie Sądu, na gruncie rozpatrywanej sprawy ma miejsce przypadek oczywistej bezzasadności skargi, stanowiący przesłankę negatywną, a więc wyłączającą możliwość, przyznania prawa pomocy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.