II SA/Wa 1731/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Szefa Agencji Wywiadu z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę Szef Agencji Wywiadu postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 127 § 3 i art. 219 Kpa, utrzymał w mocy swoje poprzedzające postanowienie z dnia [...] czerwca 2014 r., odmawiające byłemu funkcjonariuszowi – J. R. wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż J. R. pismem z dnia [...] maja 2014 r. wystąpił do Szefa Agencji Wywiadu z prośbą o "wydanie mu zaświadczenia, iż w okresie służby w AW (ze wskazaniem określonego okresu) wykonywał obowiązki na wolnym etacie [...] w zakresie obsługi prawnej jednostki organizacyjnej AW, w szczególności w zakresie legislacji (tworzenie i opiniowanie aktów prawnych)". Podał, że informacja ta jest niezbędna do wykazania doświadczenia zawodowego, w szczególności w aspekcie nie ujęcia tych informacji w świadectwie służby. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. organ zwrócił się do zainteresowanego o wykazanie interesu prawnego w uzyskaniu powyższego zaświadczenia. W piśmie z dnia [...] maja 2014 r. J. R. podniósł, iż przyczyną jego wniosku z dnia [...] maja 2014 r. było nie otrzymanie prawidłowo sporządzonego świadectwa służby. Jego zdaniem, w otrzymanym świadectwie służby zawarta jest informacja, iż ostatnio zajmowanym przez niego stanowiskiem jest stanowisko funkcjonariusza, a jest to informacja nieprawdziwa, gdyż ostatnio nie zajmował tego stanowiska. Twierdził także, że z powyższego powodu nie mógł zawrzeć umowy o pracę zgodnie z jego doświadczeniem zawodowym. Powyższe wskazuje na spełnienie obu przesłanek określonych w art. 217 § 2 Kpa, uzasadniających wydanie zaświadczenia. Interes prawny jest na tyle notoryjny, iż nie wymaga przeprowadzania dowodu, a fakt poszukiwania przez niego pracy oraz konieczność wykazania się doświadczeniem zawodowym w tym celu jest okolicznością znaną organowi z urzędu i nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego. Jednocześnie podkreślił, iż "do czasu otrzymania prawidłowego zaświadczenia w żądanym zakresie, tj. dotyczącego jego dotychczasowego doświadczenia zawodowego" szkoda po jego stronie z każdym dniem ulega zwiększeniu i "żąda wydania zaświadczenia w zgłoszonym zakresie oraz wypłaty odszkodowania w wysokości [...] zł netto w ciągu 7 dni". Szef Agencji Wywiadu postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. odmówił wydania zaświadczenia, uznając, iż zainteresowany nie wykazał interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu wskazanych we wniosku faktów. Nie wskazał konkretnej normy prawa materialnego, a także związku o charakterze materialno-prawnym, pomiędzy obowiązującą, konkretną normą prawa materialnego, a swoją sytuacją prawną, z których wynika konieczność, czy też potrzeba uzyskania zaświadczenia. J. R. nie występował we właściwym czasie i trybie z wnioskiem o sprostowanie świadectwa służby, zgodnie z przepisem § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie świadectwa służby w Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 93, poz. 828). J. R. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzucił, że postanowienie z dnia [...] czerwca 2014 r. nie zostało podpisane przez Szefa Agencji Wywiadu i nie istnieje domniemanie kompetencji Zastępcy Szefa w niniejszej sprawie, co narusza art. 124 § 1 Kpa. Postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej (naruszenie art. 124 § 1 Kpa), bowiem przepisy art. 219, art. 144 i art. 127 § 3 Kpa nie stanowią podstawy prawnej do wydania postanowienia. Naruszono art. 218 § 1 Kpa, poprzez złamanie obowiązku wydania informacji znajdującej się w posiadaniu Agencji Wywiadu, nie stanowiącej jednocześnie informacji niejawnej oraz art. 220 § 1 pkt 1 i 2 Kpa, poprzez żądanie od zainteresowanego informacji, które organ znał z urzędu lub mógł ustalić w oparciu o posiadane ewidencje. Skarżący podniósł również, że przepisów prawnych nie dowodzi się, a organ jest obowiązany znać je z urzędu. Zarzucił także naruszenie art. 217 § 2 pkt 2 Kpa, poprzez błędne przyjęcie, iż nie istniał interes prawny do żądania wymaganej informacji, ponieważ, jak przyjął organ, do wykazania doświadczenia zawodowego wystarczą świadectwa wykształcenia lub uzyskany tytuł zawodowy. Zdaniem skarżącego w postanowieniu błędnie przyjęto, iż konieczne jest wykazanie podstawy prawnej żądania informacji. Wymóg ten, w opinii J. R., stanowi pkt 1, a nie pkt 2 art. 219 § 2 Kpa. Wskazał, że podstawa prawna uzasadniająca interes prawny została przez niego przytoczona. Stanowi ją regulacja dotycząca świadectwa służby. Brak kwestionowania i żądania sprostowania świadectwa służby nie stanowi podstawy do odmowy przyjęcie istnienia interesu prawnego w oparciu o przepisy regulujące prawidłowość sporządzania świadectwa służby. Skarżący oświadczył również, że wydanie świadectwa służby jest czynnością nieskuteczną, a wszystkie decyzje wydane wobec osoby skarżącego są decyzjami nieistniejącymi. Nie istniały zatem podstawy do prostowania takiej czynności. J. R. stwierdził również, że niezbędne jest wydanie informacji o dotychczasowym doświadczeniu zawodowym, gdyż od tego uzależniony jest jego byt materialny. Do czasu zaś wydania żądanego zaświadczenia skarżący domaga się wypłaty uszczerbku w kwocie odpowiadającej równowartości jego dotychczasowego uposażenia, tj. [...] zł netto miesięcznie. Jednocześnie wezwał organ do wypłaty wynagrodzenia w kwocie [...] zł w terminie 7 dni od otrzymania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. Szef Agencji Wywiadu utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2014 r., podtrzymując zawartą w nim argumentację. Szef Agencji Wywiadu podkreślił, że żądanie skarżącego dotyczy wydania zaświadczenia. Jednakże skarżący nie wykazał w niniejszej sprawie interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów. Ogólne stwierdzenie, iż interesem tym jest poszukiwanie pracy oraz konieczność wykazania się doświadczeniem zawodowym nie stanowi wymaganego przepisem prawa wykazania interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Nadto potwierdzenie "kwalifikacji" skarżącego nie może nastąpić w drodze zaświadczenia Szefa Agencji Wywiadu, gdyż nie jest on organem nadającym jakiekolwiek kwalifikacje zawodowe, a zatem takie zaświadczenie mógłby skarżący otrzymać od organu, który przyznał mu owe kwalifikacje. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ stwierdził, że podpisanie postanowienia z dnia [...] czerwca 2014 r. przez Zastępcę Szefa Agencji Wywiadu znajduje umocowanie prawne w decyzji nr [...] Szefa Agencji Wywiadu z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie upoważnienia Zastępcy Szefa Agencji Wywiadu M. S. oraz Zastępcy Szefa Agencji Wywiadu P. W. do dokonywania niektórych czynności w dniach [...] czerwca 2014 r. Na mocy tej decyzji Zastępca Szefa Agencji Wywiadu M. S. został upoważniony m.in. do wydawania zaświadczeń, w zakresie właściwości Szefa Agencji Wywiadu, w szczególności na podstawie art. 217 Kpa, jak również do wydawania postanowień w ramach administracyjnych prowadzonych przez Szefa Agencji Wywiadu. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2014 r. stwierdzono również, że podstawą prawną wydania tego postanowienia jest art. 219 Kpa, z którego jednoznacznie wynika, iż odmowa wydania zaświadczenia następuje w drodze postanowienia. W przypadku braku interesu prawnego lub niewykazania tego interesu, podstawą prawną odmowy wydania zaświadczenia może być jedynie art. 219 Kpa. Brak jest naruszenia przez Szefa Agencji Wywiadu art. 144 i art. 127 § 3 Kpa, przez zamieszczenie tych przepisów w podstawie prawnej postanowienia z dnia [...] czerwca 2014 r. Powyższe było konieczne ze względu na potrzebę wskazania skarżącemu wyraźnej podstawy prawnej do jego ewentualnych działań związanych ze złożeniem zażalenia na ww. postanowienie, które stosownie do art. 107 § 1 Kpa, wskazane zostały skarżącemu w pouczeniu zawartym w tym postanowieniu. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 124 § 1 Kpa, gdyż zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy wymagane tym przepisem Kpa. Niezasadne są zarzuty naruszenia art. 218 § 1 i art. 220 Kpa. Przepis art. 218 § 1 Kpa statuuje obowiązek organu administracji wydania zaświadczenia w przypadku, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, posiadanych przez ten organ. Jednakże artykuł ten może mieć zastosowanie tylko wtedy, gdy spełniony zostanie jeden z warunków określonych w art. 217 § 2 Kpa, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Należy przy tym podkreślić, iż Szef Agencji Wywiadu nie odmówił skarżącemu wydania żądanego przez niego zaświadczenia z powodu braku danych znajdujących się w posiadaniu organu. Z kolei przepis art. 220 Kpa odnosi się do innej sytuacji, niż stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie. Przepis ten ma bowiem na celu ograniczenie domagania się zaświadczeń przez organy administracji, jeżeli określone dane mogą być potwierdzone w inny sposób. Przepis ten wprowadza zatem pewne ograniczenia w działaniach organów administracji publicznej i dotyczy sytuacji, gdy organ administracji publicznej żąda zaświadczenia od osoby, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Organ nie żądał również od skarżącego dowodzenia przepisów prawnych. Poruszone z kolei przez skarżącego w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy traktowanie wszystkich wydanych wobec niego decyzji jako nieistniejących, a wydania świadectwa służby – jako czynności nieskutecznej, nie znajduje ani uzasadnienia faktycznego, ani też uzasadnienia prawnego w obowiązujących przepisach Kpa. Stwierdzono przy tym, że zarzut ten nie ma przy tym wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Analogicznie odniesiono się do zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy żądania skarżącego sprowadzającego się do wypłacenia mu przez Szefa Agencji Wywiadu "uszczerbku" w kwocie [...] zł netto, a także wynagrodzenia w kwocie [...] zł. Żądanie to przekracza ramy postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest wydanie zaświadczenia na żądanie skarżącego. J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Szefa Agencji Wywiadu z dnia [...] lipca 2014 r., zarzucając mu obrazę prawa materialnego, tj.: 1) art. 65 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu w zw. z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie tych przepisów, a w konsekwencji błędne przyjęcie braku interesu prawnego po stronie wnioskodawcy żądania wydania zaświadczenia w postaci sprostowania świadectwa służby, podczas gdy ze wskazanego przepisu jednoznacznie wynika prawo do otrzymania żądanej przez wnioskodawcę informacji w zakresie ostatnio zajmowanego stanowiska, 2) art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 637 ze zm.), poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie tego przepisu, a w konsekwencji błędne przyjęcie braku interesu prawnego po stronie wnioskodawcy żądania wydania zaświadczenia w żądanym zakresie, podczas gdy takie zaświadczenie jest wymagane w celu przystąpienia do egzaminu [...] przez wnioskodawcę bez konieczności ukończenia aplikacji [...], 3) art. 28 ust. 2 pkt 3 i 5 oraz ust. 2a ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505 ze zm.), poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie tego przepisu, a w konsekwencji błędne przyjęcie braku interesu prawnego po stronie wnioskodawcy żądania wydania zaświadczenia w żądanym zakresie, podczas gdy przedmiotowe zaświadczenie, jak wynika z tych przepisów, niezbędne jest do ubiegania się o stanowisko w administracji publicznej na określone stanowisko pracy; oraz obrazę przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z obrazą: 1) art. 124 § 1 Kpa, polegającego na braku podpisu osoby uprawnionej do rozstrzygania sprawy administracyjnej i błędnym przyjęciu, iż zastępstwo ogólne w zakresie kierowania jednostką podczas nieobecności Szefa Agencji Wywiadu jest wystarczające do wydania decyzji w sprawach indywidualnych, podczas gdy do tego rodzaju czynności konieczne jest szczegółowe upoważnienie, 2) art. 124 § 1 Kpa, polegającego na braku przywołania prawidłowej podstawy prawnej postanowienia oraz błędne wskazanie jako podstawy prawnej art. 219 Kpa, podczas gdy określa on jedynie formę i stanowi podstawę do zażalenia, art. 144, podczas gdy jest to przepis odsyłający oraz art. 127 § 3, podczas gdy przepis ten stanowi podstawę do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, 3) art. 218 § 1 Kpa, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, a w konsekwencji naruszenie obowiązku wydania informacji znajdującej się w posiadaniu Agencji Wywiadu, nie stanowiącej jednocześnie informacji niejawnej, 4) art. 220 § 1 pkt 1 i 2 Kpa, poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, a w konsekwencji nieuzasadnione żądanie informacji, które organ znał z urzędu lub mógł ustalić w oparciu o posiadane ewidencje i nieuwzględnienie ich w prowadzonym postępowaniu dowodowym, podczas gdy zarówno faktów znanych z urzędu jak i przepisów prawnych nie dowodzi się, a organ jest obowiązany uwzględnić je w sprawie, 5) art. 217 § 2 pkt 2 Kpa, poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż nie istniał interes prawny do żądania wymaganej informacji, ponieważ, jak przyjął organ, do wykazania doświadczenia zawodowego wystarczą świadectwa wykształcenia lub uzyskany tytuł zawodowy, podczas gdy konieczność wylegitymowania się określonym doświadczeniem zawodowym zachodzi w procesie ubiegania się o pracę na stanowiska związane z obsługą prawną w administracji publicznej oraz w zakresie zwolnienia z odbywania aplikacji [...]. W konkluzji skargi J. R. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia, poprzez uwzględnienie żądania wydania zaświadczenia o wykonywaniu przez skarżącego w okresie służby w Agencji Wywiadu obowiązków na wolnym etacie [...] w zakresie obsługi prawnej jednostki organizacyjnej Agencji Wywiadu, w szczególności w zakresie legislacji (tworzenie i opiniowanie aktów prawnych) oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że został zwolniony ze służby w Agencji Wywiadu z dniem [...] maja 2014 r., zaś świadectwo służby nie zawierało wszystkich niezbędnych informacji określonych w rozporządzeniu. Stwierdził również, że zwrócił się z prośbą do Szefa Agencji Wywiadu w celu wydania informacji, czy to w formie sprostowania świadectwa służby, czy w formie odrębnego zaświadczenia, potwierdzających ostatnie zatrudnienie w charakterze [...] w Agencji Wywiadu. Wskazał bowiem, że przez ostatnie 7 lat wykonywał obowiązki na wolnym etacie [...] w zakresie obsługi prawnej jednostki organizacyjnej Agencji Wywiadu. Informacje te były potrzebne skarżącemu z dwóch powodów, o których poinformował w piśmie Szefa Agencji Wywiadu. Po pierwsze były i nadal są niezbędne w celu znalezienia nowej pracy. Z uwagi na dotychczasowe doświadczenie rozpoczął poszukiwania pracy w administracji publicznej w zakresie obsługi prawnej. Po drugie zaś skarżący zdecydował się na przystąpienie do egzaminu [...] bez odbycia aplikacji, gdyż dotychczasowy staż pracy w Agencji Wywiadu umożliwiał skarżącemu spełnienie ustawowych przesłanek w tym zakresie. Ponadto skarżący stwierdził, że Szef Agencji Wywiadu uniemożliwił mu realizację praw zagwarantowanych w Konstytucji RP, to jest art. 30, art. 32, art. 33, art. 47, art. 48 i art. 65. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w uzasadnieniu skargi - naruszenia Konstytucji, organ uznał je za nieuzasadnione. W ocenie organu, trudno mówić o pozbawieniu skarżącego dalszego rozwoju zawodowego w Agencji Wywiadu, skoro sam skarżący wystąpił z wnioskiem o zwolnienie ze służby. W takim przypadku Szef Agencji Wywiadu, na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy, był zobowiązany zwolnić skarżącego ze służby w Agencji Wywiadu. J. R. nie wskazał, komu i w jakich okolicznościach Szef Agencji Wywiadu wydał zaświadczenie, odmawiając w analogicznych okolicznościach wydania takiego zaświadczenia skarżącemu, przez co skarżący miał być dyskryminowany. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33, art. 47 i art. 48 Konstytucji RP to należy wyraźnie podkreślić, abstrahując od przedmiotu przedmiotowego postępowania, że skarżącemu udzielono urlopu wychowawczego w terminie od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] maja 2014 r., zgodnie z żądaniem skarżącego, zaś zwolnienie ze służby w Agencji Wywiadu nastąpiło z dniem [...] maja 2014 r., a więc już po upływie przyznanego skarżącemu urlopu wychowawczego. Rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby w Agencji Wywiadu jest ostateczny. Skarżący nie wniósł wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w tym zakresie. Natomiast wydanie zaświadczenia może nastąpić niezwłocznie w przypadku, gdy J. R. wykaże swój interes prawny w otrzymaniu zaświadczenia, czego jednak nie dokonał w prowadzonym postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek z dnia [...] maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji rozstrzygnięcia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim wskazać należy, iż żądanie skargi – zmiana zaskarżonego postanowienia, poprzez uwzględnienie żądania wydania zaświadczenia o wykonywaniu przez skarżącego w okresie służby w Agencji Wywiadu obowiązków na wolnym etacie [...] w zakresie obsługi prawnej jednostki organizacyjnej Agencji Wywiadu, w szczególności w zakresie legislacji (tworzenie i opiniowanie aktów prawnych) – nie mieści się w zakresie rozstrzygnięć sądów administracyjnych przewidzianych w przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Szef Agencji Wywiadu prawidłowo rozstrzygnął niniejszą sprawę. Prawidłowo zostało określone żądanie skarżącego - jako żądanie wydania zaświadczenia określonej treści. Prawidłowość tego ustalenia potwierdzają również dalsze wystąpienia skarżącego w niniejszej sprawie, w tym przede wszystkim jego pismo z dnia [...] maja 2014 r. Działań skarżącego w niniejszej sprawie nie można kwalifikować jako żądania sprostowania świadectwa służby. Nadto skarżący w żadnym ze swoich pism, składanych w toku niniejszego postępowania administracyjnego, nie żądał sprostowania świadectwa służby w trybie przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie świadectwa służby w Agencji Wywiadu. W związku z powyższym bezzasadny jest zarzut skargi o naruszeniu art. 65 ust. 1 ustawy pragmatycznej w zw. z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Nadto odwołując się w tym zarzucie do błędnej wykładni i błędnego zastosowania prawa, skarżący nie wykazał na czym miała polegać ta błędna wykładnia i błędne zastosowanie ww. przepisów. Zgodnie z przepisem art. 65 ust. 1 ustawy funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby. Z kolei przepis § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia stanowi, że w świadectwie służby podaje się informacje niezbędne do ustalenia uprawnień wynikających ze stosunku służbowego oraz z ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego dotyczące zajmowanego ostatnio stanowiska służbowego, z tym jednak zastrzeżeniem, że w świadectwie służby nie zamieszcza się informacji niejawnych. Tym samym zarzut naruszenia art. 65 ust. 1 ustawy w zw. z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, mając na uwadze ustalony przedmiot postępowania, należy uznać za bezprzedmiotowy. Postępowanie w przedmiocie sprostowania świadectwa służby zostało uregulowane w przepisie § 7 rozporządzenia. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia funkcjonariusz zwolniony ze służby może, w terminie określonym w art. 65 ust. 2 ustawy, złożyć wniosek o sprostowanie świadectwa służby. Wniosek składa się na piśmie do przełożonego, który wydał świadectwo służby. Skarżący nie złożył takiego wniosku. Nie wniósł także o zmianę otrzymanego w dniu [...] maja 2014 r. świadectwa służby, lecz złożył wniosek o wydanie zaświadczenia żądanej treści. W tym miejscu tylko na marginesie należy zauważyć, że zgodnie z przepisem § 7 ust. 2 rozporządzenia w razie uwzględnienia wniosku o sprostowanie świadectwa służby funkcjonariuszowi wydaje się nowe świadectwo służby. Sprostowanie świadectwa służby nie może odbyć się poprzez wydanie jakiegokolwiek zaświadczenia funkcjonariuszowi, co stara się sugerować skarżący. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że wykaz stanowisk służbowych obowiązujących w Agencji Wywiadu został określony w niejawnym zarządzeniu nr [...] Szefa Agencji Wywiadu z dnia [...] czerwca 2011 r. określającym, stosownie do art. 116 ust. 3 ustawy, stanowiska służbowe i stopnie etatowe, zaszeregowanie tych stanowisk do grup uposażenia i przypisanych im stopni etatowych. W związku z powyższym, mając na uwadze postanowienia przepisu § 6 ust. 3 rozporządzenia – zgodnie z którym w świadectwie służby nie zamieszcza się informacji niejawnych – nie można było wskazać w świadectwie służby ostatnio zajmowanego stanowiska skarżącego. Organ podkreślił, iż skarżący w okresie służby w Agencji Wywiadu nie zajmował stanowiska [...]. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, zawód radcy prawnego może wykonywać osoba, która spełnia wymagania określone tą ustawą. Z analizy akt osobowych skarżącego wynika, że nie wykonywał on zawodu [...], nie spełniał bowiem wymagań określonych ustawą o radcach prawnych. W skardze skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych. Zgodnie z powyższym przepisem do egzaminu radcowskiego składanego przed komisją, o której mowa w art. 361, bez odbycia aplikacji radcowskiej mogą przystąpić osoby, które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co najmniej 4 lat w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do egzaminu były zatrudnione w urzędach organów władzy publicznej i wykonywały wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej na rzecz tych urzędów. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 28 ust. 2 pkt 3 i 5 oraz ust. 2a ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej. Zgodnie z tymi przepisami ogłoszenie o naborze na wolne stanowisko pracy powinno zawierać wymagania związane ze stanowiskiem pracy zgodnie z opisem danego stanowiska, ze wskazaniem, które z nich są niezbędne, a które dodatkowe oraz wskazanie wymaganych dokumentów. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2a ww. ustawy wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt 3, określa się w sposób następujący: 1) wymagania niezbędne to wymagania konieczne do podjęcia pracy na danym stanowisku pracy; 2) wymagania dodatkowe to pozostałe wymagania, pozwalające na optymalne wykonywanie zadań na danym stanowisku pracy. Zarzuty te są całkowicie chybione. Należy wyraźnie podkreślić, że skarżący w toku całego postępowania przed organem nie stwierdził, że ubiega się o zatrudnienie w administracji publicznej lub zamierza przystąpić do egzaminów bez odbycia aplikacji [...]. Takie stwierdzenie zawarł dopiero w skardze, co oczywiście pozostaje bez znaczenia dla przedmiotu postępowania administracyjnego w sprawie wydania zaświadczenia żądanej przez skarżącego treści. W związku z powyższym oczywiste jest nie wykazanie przez skarżącego w toku całego postępowania administracyjnego interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia od Szefa Agencji Wywiadu, mimo skutecznego wezwania go przez organ do wykazania tego interesu. W tym zakresie należy przypomnieć, iż skarżący w piśmie z dnia [...] maja 2014 r. zwrócił się o wydanie zaświadczenia, wskazując, że jest ono niezbędne do wykazania doświadczenia zawodowego. W piśmie z dnia [...] maja 2014 r. skarżący wskazał z kolei, że interes prawny jest na tyle notoryjny, iż nie wymaga przeprowadzenia dowodu w przedmiotowej sprawie, gdyż fakt poszukiwania przez skarżącego pracy oraz konieczność wykazania się doświadczeniem zawodowym w tym celu jest znany Szefowi Agencji z urzędu, skoro to ten sam organ zwolnił go ze służby, przed uzyskaniem uprawnień emerytalnych. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący, jedynie tytułem przykładu, podkreślił, iż w niektórych przypadkach, np. w procesie ubiegania się o pracę na stanowiska w administracji publicznej lub w celu przystąpienia do egzaminów zawodowych prawniczych przepisy prawa wymagają wykazania się doświadczeniem zawodowym. W związku z powyższym należy wyraźnie zaznaczyć, iż skarżący nie zindywidualizował tej potrzeby w odniesieniu do swojej sytuacji, tzn. nie stwierdził, iż to właśnie on ubiega się o zatrudnienie w administracji publicznej lub to on zamierza przystąpić do przedmiotowych egzaminów w trybie ustawy o radcach prawnych, a tym samym nie wykazał interesu prawnego w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Tym samym bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych oraz art. 28 ust. 2 pkt 3 i 5 oraz ust. 2a ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej. Gdyby skarżący w swoim wniosku o wydanie zaświadczenia wyraźnie stwierdził, że jest ono mu potrzebne z uwagi na fakt, że to on ubiega się o pracę na stanowisku w administracji publicznej lub chce przystąpić do egzaminu zawodowego prawniczego, ewentualne istnienie po jego stronie interesu prawnego, Szef Agencji Wywiadu musiałby rozważyć, w oparciu o tak ustalony stan faktyczny sprawy, czy rzeczywiście w przypadku wnioskodawcy przedmiotowy interes prawny występuje oraz, gdyby uznał, że interes ten rzeczywiście występuje - wydać żądane zaświadczenie. Zgodnie z przepisem art. 217 § 2 pkt 2 Kpa organ obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy osoba ubiegająca się o zaświadczenie istotnie ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Skoro skarżący nie wykazał takiego interesu to Szef Agencji Wywiadu był zobowiązany odmówić wydania żądanego zaświadczenia. Wyraźnie należy tu podkreślić, iż na etapie postępowania administracyjnego, skarżący nie wskazał na cel w uzyskaniu żądanego zaświadczenia to jest możliwość przystąpienia do egzaminów na [...]. Ten cel wskazał dopiero w skardze. Jednakże zważyć tu należy, iż treść żądanego przez skarżącego zaświadczenia nie w pełni pokrywa się z wymogiem zakreślonym przez przepis art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o radcach prawnych. Przepis ten mówi o wykonywaniu, wymagającej wiedzy prawniczej, czynności, bezpośrednio związanych ze świadczeniem pomocy prawnej na rzecz danych urzędów. Tymczasem skarżący domagał się zaświadczenia o treści, iż w okresie służby w AW (ze wskazaniem określonego okresu) wykonywał obowiązki na wolnym etacie [....] w zakresie obsługi prawnej jednostki organizacyjnej AW, w szczególności w zakresie legislacji (tworzenie i opiniowanie aktów prawnych). Nie jest to zatem tożsamy zakres semantyczny obu wskazanych wyżej sformułowań. Skarżący wyraźnie domagał się stwierdzenia, iż wykonywał obowiązki na wolnym etacie [...] w zakresie obsługi prawnej jednostki organizacyjnej AW. Jest oczywistym, iż nie można pełnić obowiązków [...] nie będąc [...]. Przenosząc powyższe na grunt przepisów dotyczących wydawania zaświadczeń zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, wskazać należy, iż zgodnie z art. 217 § 2 Kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W przytoczonym powyżej § 2 art. 217 Kpa określono zatem dwie odrębne podstawy wydania zaświadczenia. W pierwszym wypadku urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Interes prawny osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia nie podlega wówczas badaniu, albowiem jest on z góry uznany przez przepis prawa. W przypadku natomiast określonym w pkt 2 art. 217 § 2 Kpa organ obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy osoba ubiegająca się o zaświadczenie istotnie ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ przepisy te zastosował prawidłowo. Bezzasadne są zarzuty skargi naruszenia przepisów prawa procesowego. Zarzut naruszenia art. 124 § 1 Kpa został już przez organ dostatecznie wyjaśniony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podpisanie postanowienia z dnia [...] czerwca 2014 r. przez Zastępcę Szefa Agencji Wywiadu znajduje umocowanie prawne w decyzji nr [...] Szefa Agencji Wywiadu z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie upoważnienia Zastępcy Szefa Agencji Wywiadu M. S. oraz Zastępcy Szefa Agencji Wywiadu P. W. do dokonywania niektórych czynności w dniach [...] czerwca 2014 r. Na mocy tej decyzji Zastępca Szefa Agencji Wywiadu M. S. został upoważniony m.in. do wydawania zaświadczeń, w zakresie właściwości Szefa Agencji Wywiadu, w szczególności na podstawie art. 217 Kpa, jak również do wydawania postanowień w ramach administracyjnych prowadzonych przez Szefa Agencji Wywiadu. Nie było to zatem, jak błędnie podaje skarżący, zastępstwo ogólne. Organ również w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ustosunkował się wyczerpująco do pozostałych zarzutów proceduralnych (nieprawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia - art. 219 Kpa i błędnie zastosowanych w tej materii przepisów art. 220 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 217 § 2 pkt 2 Kpa). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni akceptuje stanowisko organu w tym zakresie. Można oczywiście dyskutować, czy organ nie za szeroko powołuje wszystkie możliwe przepisy w powyższej materii, jednakże generalnie wskazać należy, iż skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby miało to negatywny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a jedynie takie zarzuty proceduralne, mogą mieć w sprawie znaczenie. Również wskazane w uzasadnieniu skargi zarzuty naruszenia przez organ art. 30, art. 32, art. 33, art. 47, art. 48 i art. 65 Konstytucji RP są w niniejszej sprawie niezrozumiałe. W żaden też sposób skarżący nie wskazał jakie zarzuty miałyby wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Trudno mówić o pozbawieniu skarżącego dalszego rozwoju zawodowego w Agencji Wywiadu, skoro sam skarżący wystąpił z wnioskiem o zwolnienie ze służby. Zarzut dyskryminacji w ogóle nie został uzasadniony. Natomiast, jak wyjaśnił w odpowiedzi na skargę Szef Agencji Wywiadu, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33, art. 47 i art. 48 Konstytucji RP, skarżącemu udzielono urlopu wychowawczego w terminie od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] maja 2014 r., zgodnie z żądaniem skarżącego, zaś zwolnienie ze służby w Agencji Wywiadu nastąpiło z dniem [...] maja 2014 r., a więc już po upływie przyznanego skarżącemu urlopu wychowawczego. Reasumując, skargę należało uznać za niezasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się również, aby zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie dotknięte były wadą skutkującą uchyleniem tych rozstrzygnięć, albo skutkujące stwierdzeniem ich nieważności. Z tych wszystkich wskazanych wyżej przyczyn, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.