II SA/Wa 1731/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Danuta Kania (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2017 r. sprawy ze skargi D. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 18 ust. 1 pkt 3 i art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] cofającą D. A. pozwolenie na broń palną gazową do ochrony osobistej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Komendant Wojewódzki Policji w L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. cofnął D.A. pozwolenie na broń palną gazową do ochrony osobistej na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 i art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Organ wskazał, iż wymieniona w ustawowym terminie nie przedstawiła orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających jej zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią oraz naruszyła obowiązek zawiadomienia w określonym terminie o utracie broni. W ustawowym terminie strona złożyła odwołanie od tej decyzji do Komendanta Głównego Policji zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 25 i art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do postawionego jej zarzutu niepowiadomienia organu Policji o utracie broni wyjaśniła, że broń nie została przez nią zgubiona, o czym świadczy okoliczność, iż w dniu [...] września 2015 r. przekazała ją do depozytu Policji. Niewywiązanie się zaś z obowiązku przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego usprawiedliwiła tym, że informowała organ I instancji o przyczynach, które udaremniły jej wykonanie badań, a mianowicie o prowadzeniu "batalii z sądami w sprawie kapitału zagranicznego, któremu się przeciwstawiła" wskazując, iż najprawdopodobniej potrwają one do końca 2015 r. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołaną na wstępie decyzję wskazał, iż zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3 - 5 tej ustawy. W przypadku strony zastosowanie ma dyspozycja ust. 4 art. 15, który stanowi, że osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji (m. in. do ochrony osobistej) obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3. Z uwagi na fakt, iż strona w wyznaczonym terminie - pomimo wielokrotnego wzywania jej przez organ I instancji do przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego oraz przychylania się do jej próśb o przesunięcie tego terminu - nie przedstawiła aktualnych orzeczeń potwierdzających zdolność do dysponowania bronią, organ I instancji miał prawo skorzystać z dyspozycji art. 18 ust. 5 pkt 2 i cofnąć pozwolenie na broń. Kwestia zdolności psychofizycznej do posiadania broni nie jest bowiem obojętna z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, ze względu na możliwe skutki używania broni. Nie może więc być żadnych wątpliwości, że dana osoba jest w pełni zdolna psychicznie i fizycznie do posiadania broni. Natomiast celem tego obowiązku, z uwagi na to, że broń palna jest niebezpiecznym narzędziem, jest ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, dla którego zagrożenie mogą stworzyć osoby nie posiadające zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią. D.A. obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 4 ww. ustawy nie wykonała, bowiem nie przedstawiła organowi Policji orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Tym samym spełnione zostały przesłanki art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy, pozwalające organowi Policji cofnąć jej pozwolenie na broń i z uprawnienia tego organ postanowił skorzystać, uznając takie działanie za słuszne i celowe. Strona nie przedstawiając aktualnych orzeczeń de facto nie potwierdziła w sposób prawem przewidziany swojej zdolności do dysponowania bronią. Z tego względu zachowanie jej tak szczególnego - o reglamentowanym dostępie - uprawnienia, jakim jest pozwolenie na broń, pozostaje sprzeczne z interesem społecznym. Odnosząc się do drugiej przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń gazową Komendant Główny Policji stwierdził, że zgodnie art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 ustawy. Przepis ten stanowi, iż posiadacz broni w przypadku jej utraty jest zobowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni, zawiadomić o tym Policję albo Żandarmerię Wojskową. Jak wynika z akt sprawy, w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia D. A. pozwolenia na broń z uwagi na niewywiązanie się przez nią z obowiązku terminowego przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, organ I instancji zlecił jednostce Policji w L., właściwej ze względu na miejsce zamieszkania wymienionej, przeprowadzenie wywiadu środowiskowego oraz kontrolę przechowywania przez nią broni gazowej. Pomimo wielokrotnych wizyt funkcjonariuszy Policji pod adresem zamieszkania D. A. nikogo nie zastano w mieszkaniu. W dniu [...] marca 2015 r. strona stawiła się na [...] Komisariacie KMP w L. i oświadczyła, że "nie będzie wpuszczać policjantów do domu, ponieważ nie ma na to czasu", a formalności związane z bronią załatwi w KWP w L., co też uczyniła kierując w dniu [...] marca 2015 r. pismo do organu I instancji, w którym poinformowała m.in. o tym, że w obecnym jej miejscu zamieszkania był remont, w związku z czym część rzeczy zostało wywiezionych do biura, do którego części pomieszczeń nie ma kluczy. Okoliczności te, jak i inne problemy powodują, iż nie "ma głowy do szukania broni". Przytoczone fakty, jak wskazał organ odwoławczy, niewątpliwie świadczą o tym, że D. A. nie miała świadomości gdzie znajdowała się jej broń i czy była należycie zabezpieczona. Oczywiste jest, że jako wieloletnia posiadaczka pozwolenia na broń winna była zdawać sobie sprawę, iż konsekwencje takiego działania mogą mieć nieodwracalne skutki dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, ponieważ broń mogła dostać się w ręce osób nieuprawnionych i zostać użyta sprzecznie z jej przeznaczeniem. Zaniedbanie tego rodzaju stanowi obligatoryjną podstawę cofnięcia pozwolenia na broń, co ustawodawca określił w art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Wprawdzie strona odnalazła broń i zdała ją do depozytu Policji, jednak nie zmienia to faktu, iż swoim nieodpowiedzialnym działaniem doprowadziła do tego, że nie miała kontroli nad bronią. Nie wiedziała bowiem gdzie ona się znajduje i nawet zbytnio się tym nie przejmowała, na co wskazuje materiał dowodowy, a takie zachowanie posiadacza broni jest naganne i świadczy o lekceważącym stosunku do ustawowych wymogów mających na celu stworzenie optymalnych zasad bezpieczeństwa. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, iż bez względu na trudną sytuację osobistą, remont mieszkania, opiekę nad chorą matką, czy prowadzenie sporów sądowych, D. A. - jako posiadaczka broni gazowej - winna była wywiązywać się z obowiązków, jakie nakłada na nią ustawa o broni i amunicji, tymczasem nieprzedstawienie przez nią orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających zdolność do dysponowania bronią, a także niepowiadomienie Policji o utracie broni (brak wiedzy o tym gdzie się ona znajduje należy tak traktować, co winno skutkować niezwłocznym powiadomieniem organu Policji) przeczą respektowaniu przez nią tych obowiązków i przemawiają za cofnięciem pozwolenia na broń. Pismem z dnia 10 września 2015 r. D. A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Podniosła, iż poprzez wydanie zaskarżonej decyzji została pozbawiona jedynego środka ochrony osobistej, w sytuacji, gdy była już podejmowana próba zagrożenia jej życia w związku z uszkodzeniem urządzenia w skrzynce gazowej, jak i próba zepchnięcia jej samochodu z estakady, przy czym wszystkie te zdarzenia zostały odnotowane przez organy Policji w L. Nadto skarżąca opisała kwestie dotyczące toczącego się w jej sprawie postępowania cywilnego o ustalenie nieważności aktów notarialnych o nabycie nieruchomości oraz wniosła o ewentualne wszczęcie umorzonego w 1999 r. postępowania karnego dotyczącego zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa sfałszowania wniosku o skreślenie jej z listy doradców podatkowych. Do skargi załączyła kserokopię zwolnienia lekarskiego od dnia [...] sierpnia 2015r. wskazując, iż stan zdrowia uniemożliwił jej sporządzenie skargi w ustawowym terminie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi oraz odrzucenie skargi jako wniesionej z uchybieniem terminu, ewentualnie o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 e zm.), dalej: "p.p.s.a.", przywrócił termin do wniesienia skargi. W piśmie z dnia 6 września 2016 r. D.A. złożyła wniosek o odroczenie rozprawy wyznaczonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie na dzień 7 września 2016 r. z uwagi na to, że przebywa na miesięcznym zwolnieniu lekarskim. Sąd postanowił odroczyć rozprawę. Kolejny termin rozprawy przed WSA w Warszawie został wyznaczony na dzień 23 listopada 2016 r. W piśmie z dnia 23 listopada 2016 r. skarżąca wniosła ponownie o odroczenie rozprawy z uwagi na zły stan zdrowia, załączając kopię zaświadczenia lekarskiego. Sąd postanowił odroczyć rozprawę i jednocześnie pouczyć skarżącą, że stawiennictwo na rozprawie nie jest obowiązkowe, kolejne wnioski o odroczenie rozprawy nie będą uwzględniane, a skarżąca - w przypadku utrzymujących się przeszkód uniemożliwiających jej udział w rozprawie - może ustanowić pełnomocnika do reprezentowania przed Sądem. Kolejny termin rozprawy przed WSA w Warszawie został wyznaczony na dzień 19 grudnia 2016 r. W piśmie z dnia 19 grudnia 2016 r. D.A. złożyła wniosek o wyłączenie sędziów WSA w Warszawie: Sławomira Antoniuka, Ewy Grochowskiej - Jung oraz Danuty Kani od orzekania w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1731/15. Zarzuciła ww. sędziom wyznaczenie terminu rozprawy na dzień 19 grudnia 2016 r. pomimo wniosku skarżącej z dnia 23 listopada 2016 r. o niewyznaczanie terminu rozprawy w przedmiotowej sprawie do końca 2016 r. Powyższe, zdaniem skarżącej, poddaje w wątpliwość bezstronność ww. sędziów, którym w opinii skarżącej, nie zależy na rzetelnym rozpoznaniu sprawy z udziałem skarżącej, tylko na wydaniu wyroku. Postanowieniem z dnia 20 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 18, art. 19 i art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił wniosek o wyłączenie wymienionych sędziów od orzekania w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1731/15. Postanowieniem z dnia 21 września 2017 r. sygn. akt II OZ914/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie D. A. na ww. postanowienie. Kolejny termin rozprawy przed WSA w Warszawie został wyznaczony na dzień 24 listopada 2017 r. W piśmie z dnia 24 listopada 2017 r. (nadesłanym za pośrednictwem faxu) D. A. złożyła wniosek o odroczenie terminu rozprawy ze względu na zły stan zdrowia, który uniemożliwił jej stawiennictwo na rozprawie. Wskazała, iż w sytuacji, gdyby Sąd miał wątpliwości co do jej stanu zdrowia, wnosi o skierowanie na badania przez wyspecjalizowaną klinikę. Do ww. wymienionego pisma skarżąca załączyła zaświadczenie lekarskie o nieczytelnej treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu. Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie narusza prawa. W pierwszej kolejności, odnosząc się do wniosku formalnego skarżącej o odroczenie rozprawy, wskazać należy, że Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Sąd nie stwierdził bowiem, aby zaistniały przesłanki określone w art. 109 p.p.s.a., w szczególności, że nieobecność strony na rozprawie została wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że skarżąca uprzednio wnosiła o odroczenie terminu rozprawy ze względu na zły stan zdrowia. Sąd uwzględnił wówczas wniosek skarżącej i odroczył termin rozprawy wyznaczony na dzień 7 września 2016 r., a następnie 23 listopada 2016 r. Jednocześnie Sąd pouczył skarżącą, że stawiennictwo na rozprawę nie jest obowiązkowe, kolejne wnioski o odroczenie rozprawy nie będą uwzględniane, a skarżąca - w przypadku utrzymujących się przeszkód uniemożliwiających jej udział w rozprawie - może ustanowić pełnomocnika. Skarżąca z uprawnienia tego nie skorzystała, zatem kolejny wniosek o odroczenie rozprawy ze względu na stan zdrowia nie mógł zostać uwzględniony. Sąd nie przychylił się również do wniosku skarżącej o skierowanie jej na badania lekarskie przez wyspecjalizowaną klinikę. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zatem tylko dowody z dokumentów, w sytuacji gdy łącznie spełnione są dwa ww. warunki, mogą być przedmiotem ewentualnego rozpatrzenia przez sąd administracyjny. Sąd nie miał więc podstaw prawnych do prowadzenia postępowania dowodowego w innym zakresie, w tym do kierowania skarżącej na badania lekarskie. Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji wskazać należy, że podstawą faktyczną cofnięcia skarżącej pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej do ochrony osobistej było niewykonanie przez nią po pierwsze, określonego w art. 25 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), obowiązku powiadomienia organu Policji o utracie broni, a po drugie ustalonego - w art. 15 ust. 4 ww. ustawy dla osób posiadających pozwolenie na broń w celu ochrony osobistej - obowiązku okresowego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedłożenia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających psychofizyczną zdolność do posiadania broni. Z materiału aktowego wynika bowiem, że w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia skarżącej pozwolenia na broń, Komendant Wojewódzki Policji w L. zlecił jednostce Policji, właściwej ze względu na jej miejsce zamieszkania, przeprowadzenie wywiadu środowiskowego oraz kontrolę przechowywania broni gazowej. Pomimo ponawianych wizyt funkcjonariuszy Policji pod adresem zamieszkania skarżącej nikogo nie zastano. W dniu [...] marca 2015 r. skarżąca stawiła się na [...] Komisariacie Komendy Miejskiej Policji w L. i oświadczyła, że "ma bardzo wiele spraw do załatwienia i nie będzie wpuszczać policjantów do domu, ponieważ nie ma na to czasu". Następnie, w piśmie z dnia [...] marca 2015 r. skierowanym do Komendy Wojewódzkiej Policji w L. poinformowała m.in. o tym, że w obecnym jej miejscu zamieszkania był remont, w związku z czym część rzeczy zostało wywiezionych do biura, do którego części pomieszczeń nie posiada kluczy. Okoliczności te, jak i inne problemy powodują, iż nie "ma głowy do szukania broni". Ponadto w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. skierowanym również do KMP w L. skarżąca wskazała, iż nie jest prawdziwe stwierdzenie, że zagubiła broń, stwierdziła bowiem jedynie, że po remoncie w domu siostry, w którym mieszkała, nie pamiętała, gdzie broń schowała. Z powyższego wynika bezspornie, że skarżąca nie miała wiedzy gdzie znajduje się jej broń i czy jest należycie zabezpieczona. Wprawdzie skarżąca odnalazła broń i zdała ją do depozytu Policji, jednak nie zmienia to faktu, iż swoim nieodpowiedzialnym działaniem doprowadziła do tego, że nie miała kontroli nad bronią. Prawidłowo zatem organy Policji uznały, że zaniedbanie tego rodzaju stanowi obligatoryjną podstawę cofnięcia pozwolenia na broń, co ustawodawca określił w art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni. Niepowiadomienie Policji o utracie broni stanowi brak dopełnienia obowiązku wynikającego z art. 25 ww. ustawy. Zgodnie z jego treścią posiadacz broni w przypadku jej utraty jest zobowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty, powiadomić o tym fakcie Policję. Utrata posiadanej jednostki broni, co jest w istocie tożsame z brakiem wiedzy o tym gdzie broń się znajduje, i niepowiadomienie o tym fakcie organów Policji, przeczą respektowaniu przez skarżącą wskazanych obowiązków, co stanowi podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3 - 5 tej ustawy. Przepis art. 15 ust. 4 ustawy stanowi, że osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji (m. in. do ochrony osobistej) obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3. Skarżąca prawo do posiadania broni gazowej do ochrony osobistej uzyskała na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] grudnia 1991r., a zatem na podstawie przepisów nieobowiązującej ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43), które nie przewidywały obowiązku potwierdzania świadectwem lekarskim i psychologicznym zdolności fizycznej i psychicznej do posiadania broni. Skarżąca zatem nie była poddana stosownym badaniom i nie przedstawiała wymienionych orzeczeń. Jednakże ustawodawca na mocy przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji zachował ważność dotychczas wydawanych pozwoleń na broń, obejmując ich posiadaczy regulacjami tej ustawy, w tym również dotyczącymi obowiązków określonych w art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 ustawy. Z akt sprawy wynika, że w wyznaczonym terminie skarżąca nie przedstawiła aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających zdolność do dysponowania bronią. Skarżąca pismami z dnia [...] września 2014 r. oraz z dnia [...] listopada 2014 r. występowała do Komendy Wojewódzkiej Policji w L. o przesunięcie terminu przedłożenia ww. orzeczeń i organ - pismami z dnia [...] października 2014 r. oraz z dnia [...] grudnia 2014 r. - przychylał się do jej wniosków wyznaczając po raz trzeci termin przedstawienia orzeczeń do dnia [...] stycznia 2015r. Zgodzić należy się zatem ze stanowiskiem organu Policji, że zaistniały podstawy do zastosowania art. 18 ust. 5 pkt 2 ww. ustawy. Orzekając w oparciu o ww. fakultatywną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń organ zasadnie przyznał pierwszeństwo interesu społecznego nad słusznym interesem skarżącej (art. 7 k.p.a.). W interesie społecznym, rozumianym jako potrzeba ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, leży bowiem aby z przedmiotowego uprawnienia korzystały wyłącznie osoby, których zdolność psychofizyczna do posiadania broni została formalnie potwierdzona przez upoważnionego lekarza oraz psychologa. Zaznaczyć przy tym należy, że prawo do posiadania broni w polskim systemie prawa jest ściśle reglamentowane w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego i w żadnym przypadku nie może być zaliczone do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, publ. ONSA i WSA 2010, nr 1, poz. 5; wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1292/11, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza wypadkami określonymi ustawowo nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Ustawodawca, ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg wymogów, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, zaś w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała - aby mogła z niego nadal korzystać. Prawodawca obwarował licznymi warunkami zasady przechowywania broni, jej noszenia i zabezpieczania, kładąc przy tym nacisk na szczególne obowiązki posiadacza broni, jak choćby w zakresie przestrzegania norm porządku prawnego. Określone w ten sposób zasady realizacji uprawnienia do posiadania broni zobowiązują organy państwa do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz do stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia. Z uwagi na szczególny charakter uprawnienia do posiadania broni, jej posiadacz zobowiązany jest zatem do rygorystycznego przestrzegania zasad związanych z jej posiadaniem i używaniem. Do obowiązków, jakie ustawodawca nałożył na posiadacza broni należy niezwłoczne zawiadomienie właściwego organu o jej utracie oraz przedłożenie aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Jak zasadnie uznały organy Policji w niniejszej sprawie, zaniechanie dopełnienia tych obowiązków przez skarżącą, skutkowało cofnięciem jej pozwolenia na broń. W tym stanie rzeczy zarzuty i argumenty podniesione w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W szczególności zawarte w skardze wywody na temat nieprawidłowych - jak wskazywała skarżąca - działań sądów powszechnych w jej sprawach oraz kwestia ewentualnego podjęcia umorzonego w 1999 r. postępowania karnego w sprawie wniosku o skreślenie jej z listy doradców podatkowych, nie mają żadnego związku z przedmiotem zaskarżonej decyzji, a tym samym pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Analogicznie argument o pozbawieniu skarżącej przez organy Policji "jedynego środka ochrony osobistej" nie mógł mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, w sytuacji gdy skarżąca nie dopełniła ww. obowiązków ustawowych warunkujących dalsze posiadanie pozwolenia na broń. Nie stwierdzając w działaniach organów Policji uchybień w zakresie stosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością eliminacji wydanych w sprawie decyzji z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.