II SA/Wa 1734/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] ([...]) w przedmiocie zmiany postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] o powołaniu do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego ([...]) postanawia odrzucić skargę. [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Wskazał, że postanowieniem tym Prezydent RP "wykreślił jego nazwisko z postanowienia z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]" o powołaniu go do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego ([...]). Wnosząc o uchylenie postanowienia Prezydenta RP z dnia [...] września 2010 r. lub stwierdzenie jego nieważności, skarżący podniósł, że niedopuszczalność stosowania przepisów postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w prezydenckiej procedurze nominacyjnej sędziów nie ma zastosowania w jego przypadku. Wskazał, że okoliczność, iż z dniem [...] marca 2009 r. został przeniesiony w stan spoczynku nie może być przesłanką do odmowy wręczenia aktu powołania na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w [...]. W odpowiedzi na skargę Prezydent RP wniósł o jej odrzucenie, stwierdzając, że postanowienie Prezydenta RP o powołaniu do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, jak również postanowienie o zmianie postanowienia wcześniejszego, nie stanowią żadnego z aktów lub czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu postanowienia te nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Podniósł również, że skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że odmowa powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego należy do prerogatyw Prezydenta, który przy wykonywaniu tej kompetencji nie pełni funkcji administracyjnej, to analogicznie za niedopuszczalną należy uznać skargę w sprawie zmiany postanowienia Prezydenta, dotyczącego nominacji sędziowskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach dotyczących aktów i czynności tych państwowych i niepaństwowych jednostek organizacyjnych, które są uprawnione do prowadzenia działalności mieszczącej się w zakresie pojęcia "działalność administracji publicznej" (art. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Konstytucja RP zalicza Prezydenta RP do władzy wykonawczej (art. 10 ust. 2), co jednak nie oznacza, że (nawet z punktu widzenia podziału władz) można stwierdzić, że należy on do administracji publicznej. O przynależności danego organu do rzędu organów administracji publicznej przesądzają jego kompetencje, a kompetencje administracyjnoprawne prezydenta nie są liczne i można mieć uzasadnione wątpliwości co do tego, czy są one właściwe administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym, czy też są tylko specjalnymi prerogatywami Prezydenta RP, jako głowy państwa. Działania podejmowane w ramach tych kompetencji nie stanowią, zdaniem Sądu, stosowania prawa ani nie spełniają funkcji administracyjnej. Oznacza to, że nie mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, ani w administracyjnym toku instancji. Nie jest też właściwe nazywanie Prezydenta RP organem administracji publicznej. Stosownie do art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji RP, akt prawny Prezydenta RP w przedmiocie powołania na stanowisko sędziego, jako niewymagający dla swej ważności kontrasygnaty Prezesa Rady Ministrów, należy do całkowicie autonomicznych, osobistych, w pełni uznaniowych uprawnień Prezydenta RP, czyli do tzw. prerogatyw. Zakres prerogatyw prezydenckich ukształtowano w sposób pozwalający prezydentowi samodzielnie wykonywać te zadania i kompetencje, które wykraczają poza sferę działalności rządowej (wykonawczą). Prezydent RP, wydając zatem akt prawny w sprawie powołania sędziego (zmiany postanowienia o powołaniu do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego), działa jako głowa Państwa Polskiego, wykonująca kompetencje arbitrażu i równoważenia władz, polegające na personalnym ukształtowaniu władzy sądowniczej. Nie mieści się to, w ocenie Sądu, w sferze działalności administracji publicznej, poddanej kontroli sądów administracyjnych. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.