II SA/Wa 1735/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Teresa Zyglewska Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie prawa do stypendium oraz utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - dalej: kpa, w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 42a ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i lit. b oraz ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...]: 1) uchylił decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. znak [...] o przyznaniu A. A. prawa do stypendium od dnia [...] listopada 2010 r. do dnia [...] czerwca 2011 r. w wysokości [...] zł miesięcznie, stanowiącej 20% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy; 2) orzekł o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2009 r.; 3) orzekł o odmowie przyznania ww. prawa do stypendium od dnia [...] listopada 2010 r. Powodem uchylenia ww. decyzji było pozostawanie przez wymienionego w stosunku pracy od [...] lipca 2009 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. A. A. wniósł do Wojewody [...] odwołanie od ww. decyzji w zakresie jej pkt 2, żądając jej skorygowania w pkt 2. Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, status bezrobotnego może uzyskać osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem szkół dla dorosłych lub szkół wyższych w systemie wieczorowym albo zaocznym, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zamieszkania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli ukończyła 18 lat i nie ukończyła 65 lat w przypadku mężczyzn. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu rejestracji – [...] lipca 2008 r., A. A. został poinformowany o obowiązkach bezrobotnego wynikających z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wymieniony w dniu [...] stycznia 2011 r. dostarczył do urzędu pracy świadectwo z dnia [...] grudnia 2010 r., potwierdzające zatrudnienie od dnia [...] marca 2010 r. do [...] grudnia 2010 r. w firmie [...], a w dniu [...] lutego 2011 r. przedłożył on umowę o pracę z dnia [...] lipca 2009 r. z ww. firmy, potwierdzającą zatrudnienie od dnia [...] lipca 2009 r. Dodatkowo Wojewoda zauważył, że w aktach sprawy znajduje się pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2011 r., potwierdzające pobieranie przez ww. zasiłku chorobowego z tytułu zatrudnienia w okresach: od [...] października 2009 r. do [...] listopada 2009 r., od [...] grudnia 2009 r. do [...] grudnia 2009 r., od [...] marca 2010 r. do [...] kwietnia 2010 r., od [...] kwietnia 2010 r. do [...] maja 2010 r., od [...] maja 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r., od [...] września 2010 r. do [...] września 2010 r., od [...] października 2010 r. do [...] października 2010 r., od [...] grudnia 2010 r. do [...] grudnia 2010 r. Wojewoda [...] uznał za dowód ww. dokumenty i orzekł, jak w sentencji decyzji. Pismem z dnia 12 lipca 2011 r. A. A. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wymienioną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r., wnosząc o jej uchylenie w całości, uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz zwolnienie z kosztów sądowych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, poprzez "nieustalenie stanu faktycznego określonego przez dane normy prawne". W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż będąc zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku był jednocześnie osobą poszukującą pracy i stawiał się na wszystkie wezwania PUP. Skarżący przyznał, że podjął pracę, którą znalazł we własnym zakresie i niepoinformował o tym fakcie PUP w terminie z powodu zapomnienia, choroby, niewiedzy jak długo będzie pracował oraz przebywania na 2- miesięcznym urlopie bezpłatnym. W odpowiedzi na skargę organ, uznając skargę za bezzasadną, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy w okresie, do którego odnosi się skarżona decyzja, stronie przysługiwał status osoby bezrobotnej. Pojęcie osoby bezrobotnej zostało zdefiniowane w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). W myśl wyżej powołanej normy prawnej bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej. W świetle przedmiotowej regulacji ustawowej, jednym z podstawowych kryteriów, od spełnienia którego uzależnione jest posiadanie statusu osoby bezrobotnej, jest pozostawanie bez zatrudnienia i niewykonywanie innej pracy zarobkowej. Ustawodawca w omawianym przepisie użył jasnego i jednoznacznego sformułowania. Przy takim zapisie ustawowym każde wykonywanie pracy, niezależnie od tego czy mające miejsce w okresie objętym umową o pracę, czy w okresie wypowiedzenia, czy też bez umowy o pracę, uniemożliwia potraktowanie tak zatrudnionej osoby jako bezrobotnego. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest, że w okresach wyszczególnionych w skarżonej decyzji strona pozostawała w zatrudnieniu. Okoliczność tą potwierdził sam skarżący w uzasadnieniu niniejszej skargi. W świetle powyższego, organ postąpił w sposób właściwy, wydając skarżoną decyzję. Był bowiem do tego zobowiązany w myśl przepisu art. 33 ust. 4 pkt 1 omawianej ustawy. Ta norma prawna nakłada bowiem na organ obowiązek pozbawienia statusu osoby bezrobotnej osoby, która nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 przedmiotowej ustawy. W ocenie tutejszego Sądu, za pozostające bez wpływu na prawidłowość skarżonej decyzji uznać należy argumenty skarżącego, iż nie poinformował Urzędu Pracy o znalezieniu zatrudnienia z uwagi na to, że zapomniał, wielokrotnie chorował, nie wiedział czy praca będzie stabilna i przebywał na urlopie bezpłatnym. Pomijając już nawet to, że wymienione przez skarżącego powody jego zaniechania wzajemnie się wykluczają, to podkreślić należy, że brak powiadomienia Urzędu Pracy o zatrudnieniu nie zmienia faktu, iż wskutek tego zatrudnienia przestał spełniać kryteria, o jakich mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Dla niniejszej sprawy najistotniejszą kwestią jest więc to, że skarżący znalazł zatrudnienie w okresie, w którym podawał się za bezrobotnego. Przyczyny, dla których nie powiadomił Urzędu Pracy o znalezionym zatrudnieniu pozostają zaś w oderwaniu od istoty niniejszej sprawy. Na marginesie podnieść należy, iż przyczyn niepowiadomienia o znalezionym zatrudnieniu skarżący nie usiłował nawet udowodnić. W tym zaś zakresie tylko stronę obciążał obowiązek dowodowy. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz, uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). ----------------------- 2