II SA/Wa 1735/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spraw.) Stanisław Marek Pietras Protokolant straszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi D. F. na pismo Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby – oddala skargę – Pismem z dnia 26 maja 2014 r. D. F., złożyła wniosek o sprostowanie świadectwa służby z dnia [...] kwietnia 2014 r. w zakresie pkt 6, tj. tzw. informacje dodatkowe, poprzez ich wykreślenie. W uzasadnieniu wniosku podała, że w doręczonym w dniu 19 maja 2014 r. świadectwie służby datowanym na [...] kwietnia 2014 r. zawarto w pkt 6 szereg informacji dodatkowych, których ujęcie jest nieuprawnione, stąd wniosła o ich wykreślenie. Mianowicie zawarto informacje o okresie zawieszenia jej w czynnościach służbowych, podstawie prawnej zawieszenia oraz zapis z art. 128 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, tj. że okres zawieszenia nie wlicza się do okresu służby, od której zależy wysokość uposażenia, wysokość innych świadczeń pieniężnych lub prawo do nich oraz wymiar urlopu wypoczynkowego, a także innych rodzajów urlopów przysługujących funkcjonariuszowi. Zamieszczenia tych danych nie przewiduje się w treści § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 81, poz. 738), który to przepis szczegółowo (tzw. enumeratywne) wymienia jakie dane powinny zostać ujęte w świadectwie służby. Podawanie przez Komendanta innych danych aniżeli wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-10, stanowi przekroczenie normy z tego przepisu i stanowi niedopuszczalną nadinterpretację. Poza tym dane te, tj. podane w pkt 6 świadectwa służby, nie są niezbędne ani do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego, ani do ustalenia uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Podkreśliła, że podanie tych danych stoi w sprzeczności z literą prawa i stanowiskiem judykatury. Pismem z dnia 5 czerwca 2014 r., organ udzielił ww. odpowiedzi i wskazał, że zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 81, poz. 738 z późn. zm.) świadectwo służby zawiera informacje niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza. Zasadnym było więc podanie w pkt 6 świadectwa służby, w którym zamieszcza się informacje dodatkowe, informacji o zawieszeniu ww. w czynnościach służbowych. Informacja ta jest niezbędna dla ustalenia uprawnień wynikających ze stosunku służbowego, m.in. dodatku za wysługę lat, urlopu i jego wymiaru, wysokości wynagrodzenia. Ponadto, podanie okresu /zawieszenia w czynnościach służbowych w pkt 6 świadectwa służby jest uzupełnieniem informacji zawartej w pkt 3, tj. podstawy rozwiązania stosunku służbowego poprzez wskazanie upływu czasu określonego w art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej. W stosunku do pisma z dnia 5 czerwca 2014 r. D. F. złożyła zażalenie. Pismem z dnia 17 lipca 2014 r. Komendant Główny Straży Granicznej poinformował, że nie uwzględnia zażalenia. Podkreślił, że umieszczenie informacji o zawieszeniu D. F. w czynnościach służbowych w okresie od dnia [...] kwietnia 2006 roku do dnia [...] kwietnia 2014 roku uważa za uzasadnioną, bowiem przepis stanowiący podstawę rozwiązania; stosunku służbowego wskazuje na upływ określonego w nim okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Tym samym podanie w dodatkowych informacjach świadectwa służby okresu uwieszenia w czynnościach służbowych stanowi uzupełnienie powyższej informacji. Następnie D. F. złożyła skargę na odmowę sprostowania świadectwa służby w Straży Granicznej. Stanowisku organu zarzuciła naruszenie § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej poprzez zamieszczenie w świadectwie służby w pkt 6 świadectwa, informacji o zawieszeniu skarżącej oraz okresie zawieszenia jej w czynnościach służbowych, do czego nie upoważniły go przepisy prawa. Wniosła o: 1. zobowiązanie Komendanta Głównego Straży Granicznej do wydawania formalnej decyzji w przedmiocie sprawy (względnie KGSG powinno wydać decyzję w przedmiocie sprawy z urzędu), gdyż poprzez zaniechanie w tym zakresie, pozbawia się skarżącą de facto możliwości zweryfikowania sprawy na drodze sądowej zgodnie z zasadą konstytucyjną prawa strony do rozpoznania jego sprawy na drodze sądowej; 2. uchylenie stanowiska KGSG wyrażonego w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] i przekazanie sprawy celem sprostowania świadectwa służby, w ramach ponownego rozpoznania sprawy, poprzez wykreślenie zapisu z pkt 6 aktualnego świadectwa służby skarżącej; 3. względnie nakazanie sprostowania świadectwa służby skarżącej w pkt 6 tegoż świadectwa poprzez wykreślenie adnotacji dotyczącej faktu, zawieszenia oraz okresu zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych; 4. niniejszą skargę należy traktować również jako skargę na bezczynności organu KGSG, z uwagi na odmowę wydania w przedmiocie sprawy (tj. odmowy sprostowania świadectwa służby skarżącej) w formie decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że stanowisko organu jest chybione i naruszające normę z § 4 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o funkcjonariuszu Straży Granicznej. Wskazała, że treść rozporządzenia jednoznacznie wskazuje, jakie to dane - jako dane niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza - mogą być ujęte na świadectwie służby. Wśród tych danych w pkt 3 mowa jest wskazaniu podstawy prawnej rozwiązanie z funkcjonariuszem stosunku służby, co oznacza przytoczenie konkretnego przepisu prawa, ale nie oznacza obowiązku organu administracji - jak to twierdzi KGSG w swoim stanowisku - do uzupełnienia i komentowania przytoczonej podstawy prawnej rozwiązania stosunku służbowego, o dodatkowe dane dotyczące okoliczności faktycznych związanych z faktem i okresem zawieszenia w czynnościach służbowych. Podkreśliła, że informacja ujęta w pkt 6 jako wykraczająca poza zamknięty katalog kwestii objętych w § 4 ust. 1 Rozporządzenia, nie dawała Komendantowi Głównemu Straży Granicznej uprawnienia do ujęcia informacji, które zawarł on w pkt 6 świadectwa służby, bez względu na to, czy odpowiadają one stanowi faktycznemu, czy też nie. Ujmowanie przeto przez Komendanta Głównego SG, innych danych aniżeli wymienione wprost w § 4 ust. 1 pkt 1-10, stanowi przekroczenie normy z tego przepisu i stanowi niedopuszczalną nadinterpretację oraz przekroczenie przysługujących mu uprawnień określonych w § 4 rozporządzenia. Ponadto naraża skarżącą na co najmniej utrudnienia w zdobyciu w przyszłości potencjalnej pracy, tym bardziej, że w chwili obecnej na skarżącej nie ciąży prawomocny wyrok sądu karnego, w związku z zarzutem stanowiącym podstawę zawieszenia jej w czynnościach służbowych w SG. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć należy, że rozróżniamy dwie sytuacje, tj. pełnienie służby dla celów uposażeniowych oraz pełnienie służby dla potrzeb świadectwa służby. Pełnienie służby dla celów uposażeniowych ma miejsce w sytuacji, kiedy to funkcjonariusz faktycznie pełnił służbę. Z kolei pełnienie służby dla potrzeb świadectwa służby to okres pozostawania w służbie. Wobec powyższego, np. po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu ze służby, następuje zmiana jego sytuacji, w zakresie pozostawania w służbie, co powinno znaleźć odzwierciedlenie również w świadectwie służby. Możliwość otrzymania przez zwolnionego ze służby funkcjonariusza świadectwa służby bądź też żądania jego sprostowania wynika z art. 50 ust. 1 i ust. 2 powołanej wyżej ustawy o Straży Granicznej. Zgodnie z § 3 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 81, poz. 738), wydanego do art. 50 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.), funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby wydaje się świadectwo służby w dniu, w którym następuje rozwiązanie stosunku służbowego. Świadectwo służby wydaje przełożony właściwy w sprawach osobowych. W świadectwie tym podaje się dane niezbędne dla ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza (§ 4 ust. 1 ww. rozporządzenia). Na życzenie funkcjonariusza w świadectwie służby należy także zamieścić informacje o wysokości i składnikach uposażenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach (§ 4 ust. 2 ww. rozporządzenia). Stosownie do § 6 ust. 1 i ust. 4 ww. rozporządzenia, funkcjonariusz zwolniony ze służby może wystąpić do przełożonego właściwego w sprawach osobowych z żądaniem sprostowania świadectwa służby, a na odmowę sprostowania służy zwolnionemu funkcjonariuszowi zażalenie do wyższego przełożonego właściwego w sprawach osobowych. W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że umieszczenie dodatkowych informacji w pkt 6 jest zgodne z prawem. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżąca została zwolniona ze służby stałej w Straży Granicznej, na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 11, w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. W konsekwencji zapis w pkt 6 świadectwa służby, wskazujący, iż w okresie od dnia [...] kwietnia 2006 r. do [...] kwietnia 2014 r. była zawieszona w czynnościach służbowych jest zapisem prawdziwym i został prawidłowo umieszczony w świadectwie służby z uwagi na konsekwencje jakie rodzi fakt zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych m.in., np. uprawnień do urlopu wypoczynkowego. Przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2012 r w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej wskazuje na informacje niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza Straży Granicznej (Dz.U. Nr 81, poz. 738 ze zm.). Wymienione w powołanym przepisie informacje muszą być umieszczone w świadectwie służby, natomiast w pkt 6 świadectwa służby podaje się pozostałe informacje mogące mieć wpływ na uprawnienie zwalnianego funkcjonariusza. Przepis § 4 rozporządzenia nie ogranicza informacji, jakie należy zamieścić w świadectwie służby tylko wskazuje na te, które muszą być w nim zawarte. Celem świadectwa służby jest przekazanie innemu pracodawcy wszystkich informacji mogących mieć znaczenie z punktu widzenia uprawnień zwalnianego funkcjonariusza. Zgodnie z art. 128 ustawy o Straży Granicznej funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% należnego uposażenia. Okres zawieszenia w czynnościach służbowych, o którym mowa w ust. 1, nie podlega wliczeniu do okresu służby funkcjonariusza, od którego zależy wysokość uposażenia, wysokość innych świadczeń pieniężnych lub prawo do nich oraz wymiar urlopu wypoczynkowego, a także innych rodzajów urlopów przysługujących funkcjonariuszowi. Po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego w sprawie o czyn stanowiący podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne jego podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli: 1. nie został ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby; 2. postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym bądź umorzeniem ze względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 Kodeksu postępowania karnego, nawet po zwolnieniu ze służby; 3. w przypadku gdy postępowanie dyscyplinarne albo karne w sprawie o czyn stanowiący podstawę zawieszenia zakończyło się w sposób określony w ust. 3, okres zawieszenia w czynnościach służbowych wlicza się do okresu służby, od którego zależy wysokość lub wymiar należności pieniężnych oraz urlopów, o których mowa w ust. 2, lub prawo do nich; 4. należności pieniężne, o których mowa w ust. 3 i 4, wypłaca się wraz z odsetkami ustawowymi za okres zawieszenia w czynnościach służbowych, na wniosek funkcjonariusza, w terminie miesiąca od dnia otrzymania przez właściwą jednostkę organizacyjną Straży Granicznej pisemnej informacji o prawomocnym zakończeniu postępowania dyscyplinarnego albo karnego, o czyn stanowiący podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych. W świetle powyższego uregulowania umieszczenie informacji dotyczących okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych nie narusza prawa, bowiem są to dane niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza Na marginesie przypomnieć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że sprostować można oczywiste błędy pisarskie, tj. błędy widoczne, na "pierwszy rzut oka", bez potrzeby przeprowadzenia dodatkowych badań, czy ustaleń oraz takie, które nie dotyczą merytorycznej treści dokumentu. Mogą to być błędy pisarskie i rachunkowe. Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działań matematycznych, a błąd pisarski widoczny, oznacza niewłaściwe użycie wyrazu, widoczną mylną pisownię, albo widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Wobec powyższego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.